|

فیلسوف نقاش

نادر ابراهیمی

آقای‌علی‌اکبر صادقی یک «فیلسوف- نقاش» تمام‌عیار است، بدون‌هیچ‌شک و شبهه؛ یعنی کسی است که فلسفه یا تفکرات فلسفی و احساسات فلسفی را نقاشی می‌کند، همان‌طور که دیگری، منظره را نقاشی می‌کند و منظره‌ساز است یا دیگری که دردهای اجتماعی را نقاشی می‌کند و نقاش اجتماع‌گراست و دیگری که مجردات را نقاشی می‌کند و نقاش غیرموضوعی است اما اینکه چرا بیشتر تاکید دارم بگویم «فیلسوف- نقاش» و نه «نقاش- فیلسوف» علتش این است که او سخت مغلوب تفکرات و احساسات فلسفی خویش است و نقاشی می‌کند- عمدتا- به‌خاطر اینکه فشارهای فلسفی درون را به بیرون- به خطه طرح و رنگ- بکشاند و نه تمایلات نقاشانه خود را به حیطه فلسفه. البته ضرورتی ندارد که انسانی که فلسفی می‌اندیشد و ما او را به تساهل، فیلسوف می‌نامیم به معنای حرفه‌ای کلمه فیلسوف باشد یعنی کسی باشد که کار ثابت اصلی‌اش مطالعه فلسفه باشد. ما می‌توانیم و توانسته‌ایم هرکسی را که بخش عمده‌ای از تفکراتش فلسفی است و همین تفکرات را به کمک اقدام و عمل بروز می‌دهد یا به کمک یکی از ابزارهای فرهنگی، بیان می‌کند، فیلسوف بنامیم و نامیده‌ایم، بدون آنکه مقصودمان این باشد که این شخص، افلاطون است، دکارت است، هگل است، هایدگر است یا اولتسر... .فلسفی‌اندیشیدن البته می‌تواند منجر شود به اینکه به فلسفه روی آوریم، فلسفه بخوانیم، متخصص و استاد فلسفه شویم و نهایتا هم فیلسوف؛ اما هرکس که به ژرفای حیات و کلیات زندگی و وجود و موجود و مبهمات مرز ناپذیر و تفکر در باب چیستی حقیقت و تفاوت‌های میان حقیقت و واقعیت و آغاز و انسجام می‌اندیشد، الزامی نیست که فیلسوف به همان معنای حرفه‌ای باشد اما قطعا فیلسوف به مفهوم عامه کلمه هست. انسان ایرانی- فرهیخته اما نه الزاما تحصیلکرده- علی‌الاصول و غالبا به‌دلایل تاریخی، اجتماعی، فرهنگی و حتی طبیعی انسانی فلسفی‌اندیش است و گاه چنان به‌سادگی، اما از ژرفا سخن می‌گوید که گویی نیچه‌ای است گرفتار پیچیدگی‌های حیات. آقای علی‌اکبر صادقی، یک فیلسوف نقاش به تمام معنی است، نه یک افلاطون: همان‌طور که خیام، یک فیلسوف شاعر به تمام معنی است یعنی کسی است که فشارهای فلسفی درون خود را در صورت شعر، متجلی می‌کند. بخشی از مقدمه کتاب «علی‌اکبر صادقی» (خاطرات و مجموعه طراحی‌های از کودکی تا امروز)

آقای‌علی‌اکبر صادقی یک «فیلسوف- نقاش» تمام‌عیار است، بدون‌هیچ‌شک و شبهه؛ یعنی کسی است که فلسفه یا تفکرات فلسفی و احساسات فلسفی را نقاشی می‌کند، همان‌طور که دیگری، منظره را نقاشی می‌کند و منظره‌ساز است یا دیگری که دردهای اجتماعی را نقاشی می‌کند و نقاش اجتماع‌گراست و دیگری که مجردات را نقاشی می‌کند و نقاش غیرموضوعی است اما اینکه چرا بیشتر تاکید دارم بگویم «فیلسوف- نقاش» و نه «نقاش- فیلسوف» علتش این است که او سخت مغلوب تفکرات و احساسات فلسفی خویش است و نقاشی می‌کند- عمدتا- به‌خاطر اینکه فشارهای فلسفی درون را به بیرون- به خطه طرح و رنگ- بکشاند و نه تمایلات نقاشانه خود را به حیطه فلسفه. البته ضرورتی ندارد که انسانی که فلسفی می‌اندیشد و ما او را به تساهل، فیلسوف می‌نامیم به معنای حرفه‌ای کلمه فیلسوف باشد یعنی کسی باشد که کار ثابت اصلی‌اش مطالعه فلسفه باشد. ما می‌توانیم و توانسته‌ایم هرکسی را که بخش عمده‌ای از تفکراتش فلسفی است و همین تفکرات را به کمک اقدام و عمل بروز می‌دهد یا به کمک یکی از ابزارهای فرهنگی، بیان می‌کند، فیلسوف بنامیم و نامیده‌ایم، بدون آنکه مقصودمان این باشد که این شخص، افلاطون است، دکارت است، هگل است، هایدگر است یا اولتسر... .فلسفی‌اندیشیدن البته می‌تواند منجر شود به اینکه به فلسفه روی آوریم، فلسفه بخوانیم، متخصص و استاد فلسفه شویم و نهایتا هم فیلسوف؛ اما هرکس که به ژرفای حیات و کلیات زندگی و وجود و موجود و مبهمات مرز ناپذیر و تفکر در باب چیستی حقیقت و تفاوت‌های میان حقیقت و واقعیت و آغاز و انسجام می‌اندیشد، الزامی نیست که فیلسوف به همان معنای حرفه‌ای باشد اما قطعا فیلسوف به مفهوم عامه کلمه هست. انسان ایرانی- فرهیخته اما نه الزاما تحصیلکرده- علی‌الاصول و غالبا به‌دلایل تاریخی، اجتماعی، فرهنگی و حتی طبیعی انسانی فلسفی‌اندیش است و گاه چنان به‌سادگی، اما از ژرفا سخن می‌گوید که گویی نیچه‌ای است گرفتار پیچیدگی‌های حیات. آقای علی‌اکبر صادقی، یک فیلسوف نقاش به تمام معنی است، نه یک افلاطون: همان‌طور که خیام، یک فیلسوف شاعر به تمام معنی است یعنی کسی است که فشارهای فلسفی درون خود را در صورت شعر، متجلی می‌کند. بخشی از مقدمه کتاب «علی‌اکبر صادقی» (خاطرات و مجموعه طراحی‌های از کودکی تا امروز)

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.