گفتوگوی امی گودمن با طارق رمضان و ریک مکآرتور
آزادی بیان یا بیان نفرت
ترجمه: سودابه رخش
سردبیر و چهارکارتونیست مجله «شارلی ابدو» چهارشنبهای که گذشت، کشته شدند؛ حادثهای وحشتناک و تاثربرانگیز که موجی از محکومیتها را بهراه انداخت. مقامات سیاسی یکبهیک خود را به فرانسه رساندند تا مراسم بزرگداشت کشتهشدگان، هرچه باشکوهتر برگزار شود و عکسهای دستهجمعی روزنامهنگاران و نویسندگان جهان هم با شعار «من هم شارلی هستم» فضای رسانههای اجتماعی را پر کرد. اما بهراستی چندنفر میتوانند شارلی باشند؟ گفتوگوی پیشرو «امی گودمن» مجری و تهیهکننده سایت «دموکراسی ناو» با «طارق رمضان» و «ریک مکآرتور»، شکاف میان دو دیدگاه متفاوت در اینباره را به سطح میآورد. طارق رمضان که اندیشمند اسلامگرای بنامی در میان غربیهاست و مجله تایم در سال2004 او را در زمره صد اندیشمند تاثیرگذار برتر جهان معرفی کرد، منتقد استانداردهای دوگانه آزادی بیان در غرب است و ریک مکآرتور، ناشر مجله پیشرو «هارپر» بر این باور است که آزادی بیان و انتشار مطالب و تصاویری تحریکآمیز، به مردم فرصت نتیجهگیری و تحلیل میدهد.
امی گودمن: واکنش شما به حمله به هفتهنامه «شارلی ابدو» و اتفاقاتی که پس از آن افتاد، چیست؟
طارق رمضان: ما این اتفاقات را محکوم میکنیم و هیچچیز نمیتواند قتل کارتونیستها و افسرپلیس را توجیه کند. مهم، روشنکردن این نکته است که ما پای اصولمان ایستادهایم. گرچه درمورد کارتونهای روزنامهنگاران فرانسوی و شیوه ورودشان به این مساله، یعنی توهین به پیامبر و توهین به اسلام بحث دارم اما از همان ابتدا بهروشنی گفتم. فکر نمیکنم که این راه هوشمند، مناسب و معقولی برای مقابله با آزادی بیان باشد. من به مسلمانان اینجا و حتی کشورهایی با اکثریت مسلمان گفتم که ما باید این مساله را بهدرستی درک کنیم. اگر به سانسور اعتقاد داشته باشیم، نمیتوانیم همنوعانمان را متقاعد کنیم که دین ما دین کرامت و آزادی و مسوولیت است. سانسور نباید باشد؛ نه در غرب و نه در کشورهایی با اکثریت مسلمان. نکته این است که ما به اصولمان پایبندیم اما شما نیز اصول خود را مشخص کنید. اصول باید در اینجا و باقی نقاط جهان یکی باشد. ما از آنچه در غرب میگذرد، از کشتهشدن کاریکاتوریستها و مردم بیگناه شوکه شدهایم، اما باید بهخاطر اتفاقاتی که در سراسر جهان و در کشورهای با اکثریت مسلمان میافتد نیز به همان اصول پایبند باشیم چراکه بیشترین قربانیان
افراطگرایی خشن، مسلمانان کشورهای اسلامی هستند. اما میخواهم اضافه کنم که ما و شهروندان غربی باید درک کنیم که این مساله ربطی به مسلمانان ندارد. باید با هم باشیم و بفهمیم دشمنی مشترک داریم: افراطگرایی خشونتآمیز.
امی گودمن: جان ریک مکآرتور! شما در مورد اتفاقات اخیر چه فکری میکنید؟ احساس میکنید این مساله آزادی بیان است یا آنطور که برخی میگویند بیان نفرت است؟
ریک مکآرتور: این مبارزهای دیرینه است. قرنهاست که ادامه دارد. ما در هارپر مدتهای مدید برای آزادی بیان مبارزه کردیم. ما تنها نیستیم اما متاسفانه همیشه یک اقلیت تحت محاصره برای آزادی بیان مبارزه میکنند و حالا در واکنش به این قتل وحشتناک از بسیاری از آدمهای خوشنیت این توضیح را میشنوی: «خب، ما با حق انجام این کار موافقیم اما با روش انجام آن مخالفیم.» اما دلیل انتشار این تصاویر این است که به مردم فرصت بدهیم از راهی هوشمندانه، نتیجهگیری خودشان را داشته باشند. اگر شما تصویر را نشان ندهید نمیتوانید نقدی روی آن داشته باشید. نمیتوانید بحثی داشته باشید. بنابراین من از واکنش برخی از همکاران لیبرالم که حسننیت هم دارند ناراحت میشوم؛ همکارانی که قتلها را محکوم میکنند اما همزمان میگویند: «من اگر بودم با این روش این کار را نمیکردم.» خب به چه روش دیگری میتوانید این کار را بکنید؟ نکته دوم این است که گفتن: «ما نمیخواهیم به احساسات مسلمانان توهین کنیم»، تعمیمدادن کاریکاتور به همه مسلمانان است.
امی گودمن: طارق رمضان، شما دیروز گفتید که سردبیر «شارلی ابدو» را میشناختید؟
امی گودمن: او یکی از کسانی بود که کشته شد.
طارق رمضان: بله و بهخاطر این مساله ناراحتم. یکبار دیگر رک و بیپرده با خانوادههای قربانیان احساس همدردی میکنم. چنین چیزی قابلقبول نیست. باز هم میگویم که به نظر من آزادی بیان و نحوه برخورد ما با آن، موضوعی جدی است و ما از هیچ راهی نمیتوانیم قتلها را توجیه کنیم. بههرحال اگر شما امروز به مسلمانان غرب نگاه کنید، اکثریت بسیاربسیار بزرگی از مسلمانان بههیچوجه از سانسور حمایت نمیکنند. مشکل اینجاست که برخی از افرادی که در غرب زندگی میکنند، گهگاه از تاثیر حرفی که میزنند نهتنها روی مسلمانان کشورهای غربی بلکه مسلمانان سراسر جهان آگاه نیستند. فکر میکنم باید حتی در مورد معیارهای دوگانه شفاف باشیم. شما میتوانید یکسری چیزها را درباره مسلمانان بگویید اما در مورد یهودیان نه. اینها معیارهای دوگانه است و فقط افراد ضعیف را مورد هدف قرار میدهد. به همین دلیل است که من به سردبیر شارلی ابدو گفتم: «این طنز کسانی است که شجاعت ندارند. شما در راهتان شجاع نیستید چراکه میدانید چهکسانی را مورد هدف قرار دهید.» بنابراین مساله من آزادی بیان شما نیست. موضوع بحث من آزادی شما در هدفقراردادن افراد ضعیف جامعهتان است و فکر
نمیکنم که این راه درست استفاده از آزادی بیان باشد. شما حق دارید هرچه میخواهید بگویید. اصول، اصول هستند اما نجابت و مسوولیت هم در این بحث مهم است.
امی گودمن: ریک مکآرتور؟
ریک مکآرتور: خب نکته مهمی که در ابتدا نگفتم و باید بگویم این است که ما در مقاله «آرت اشپیگلمن»* در مجله هارپر کارتونهای ضدیهود و تصاویر یهودستیزانه را برجسته کردیم... .
امی گودمن: او (آرت اشپیگلمن) در فرصت دیگری در این برنامه از طرف خودش صحبت میکند.
ریک مکآرتور: ما فهمیدهایم که بهعنوان روزنامهنگار، نویسنده و منتقد باید بتوانیم خودمان بدترین حملهها را بپذیریم تا قادر باشیم از حقانیت تخطیهای اصولی علیه مردم دیگر دفاع کنیم. مثال من همیشه راهپیمایی نازیها در اسکوکی است؛ چیزی که به نظرم بسیار بدتر و توهینآمیزتر از این مورد اخیر است. اما من مقاومت کردم و بسیاری از مردم دیگر هم برای آزادی بیان مقاومت کردند تا نازیها مجاز باشند در اسکوکی که بسیاری از بازماندگان هولوکاست آنجا زندگی میکنند، راهپیمایی کنند. کسانی مثل من و «آرت» آزادی بیان را اینطور میبینیم.
طارق رمضان: میتوانم یک سوال از شما بپرسم؟ اگر به وضعیت غرب نگاه کنید، ما از شهروندان سخن میگوییم همانطور که من یک شهروندم، خب وقتی شما از شهروندی برابر و حقوق یکسان برای همه صحبت میکنید، آیا احساس نمیکنید معیارهای دوگانهای در کار است، آیا حس نمیکنید چیزهایی هست که در غرب میتوان گفت و چیزهایی هست که نمیتوان گفت؟ همین قضیه است که منجر به ناامیدی و خستگی مسلمانان میشود. امروزه شرایط چنان است که انگار میتوان به مسلمانان هر نسبتی داد و هر چیزی درباره آنها گفت. یکبار دیگر به اصول برمیگردم. من اولین نفری خواهم بود که از حق شما برای گفتن همهچیز دفاع میکنم. اما واکنش، واکنش عاطفی، واکنشی انتخابی است و ربط یکسانی به آنچه شما میگویید ندارد. اگر به عنوان یک یهودستیز مورد هدف قرار بگیرید، برای شما خیلی گران تمام میشود اما وقتی حرفی ضداسلام بزنید مشکلی نیست. قضیه عادیسازی این گفتمان است. مشکل این است که این مساله تنها مربوط به احزاب راست افراطی نیست. مشکلی که من اکنون در غرب دارم، هرکجا که باشد- به تظاهراتهای اخیر آلمان نگاه کنید- عادیسازی گفتمان سیاسی اظهارات اسلامهراسانه است. بنابراین احساس
نمیکنید که معیارهای دوگانهای وجود دارد؟ احساس نمیکنید که ما در مورد آزادی بیانی صحبت میکنیم که مسلمانان را بیش از دیگران مورد هدف قرار میدهد؟ حداقل این احساس مسلمانان در غرب است و شما نمیتوانید آن را رها کنید و طوری آن را رد کنید که انگار وجود ندارد.
ریک مکآرتور: خب، من با عبارت «احساس مسلمانانغربی» مشکل دارم چرا که دوباره از تعمیمدادن میترسم.
طارق رمضان: من درمورد احساس شما صحبت میکنم.
ریک مکآرتور: بله، البته که معیارهای دوگانه وجود دارد.
طارق رمضان: درباره احساس خودتان. درباره احساس خودتان به من بگویید.
ریک مکآرتور: البته که معیارهای دوگانه در همهجا وجود دارد اما این تغییری در آنچه من میگویم ایجاد نمیکند و معیارهای دوگانهای اعمال نکنیم. این البته به این معنا نیست که من راهپیمایی نازیها در اسکوکی یا آن کاریکاتور را در مجله شارلی ابدو تایید میکنم اما من به دفاع از هر دو شکل تحریک بهعنوان یک اصل مهم متعهد هستم. من فقط از دست مردمی عصبانی هستم که میگویند «ببین، اگر از راه بهتری این مساله را انجام میدادی یا از راهی که کمتر مورد حمله قرار میگرفتی، قابلقبول بود.» خب نظرت در مورد این مسایل چیست؟
طارق رمضان: شما میدانید که در نهایت من درمورد اصول با شما موافقم، من منظور شما را متوجه شدم که ما در جوامعی متکثر زندگی میکنیم و نمیتوانیم این احساسات را به همه تعمیم بدهیم و حق با شماست. اما شما همین الان گفتید «البته که معیارهای دوگانه وجود دارند» و همین کلمه «البته» مشکلساز است و بهخاطر همین هم هست که ما باید باهم باشیم. ما فقط با اصول و حقوق در کنار هم زندگی نمیکنیم، ما گاهی مجبوریم بهخاطر احساسات و حستعلق با آن مقابله کنیم. فکر نمیکنم که مساله فقط این است که «حقوقم را به من بدهید. من باید بتوانم هرچه میخواهم بگویم.» شما حق دارید که چیزهای احمقانه بگویید اما چیزهای احمقانه گاهی در زمان اختلاف و تنش، سادهلوحانه است. این راهی روبهجلو نیست. بنابراین من میگویم؛ بله، حق آزادی بیان باید وجود داشته باشد اما یکی از حقوق آزادی بیان باید، راه مسوولانه استفاده از آن باشد.
ریک مکآرتور: اگر میشود من حرف شما را قطع کنم برای اینکه در آخر بگویم یک مساله سیاسی وجود دارد که ما با آن کنار نمیآییم و اگر از اصل آزادی بیان جدایش کنیم، سعی میکنم با آن کنار بیایم. بله غرب حضور خشونتآمیزی در خاورمیانه و دنیای عرب دارد که تا 25سال پیش نداشت. وقتی ما پیش از جنگ اول خلیجفارس به عربستانسعودی نیرو فرستادیم، چیزی را در دنیای اسلام گسستیم. ما موجب خشم مردم شدیم. اما این مسالهای سیاسی است که شما هم باید در مورد آن صحبت کنید. ارسال نیروهای آمریکایی به خاک مقدس عربستانسعودی با مساله انتشار کاریکاتور حضرتمحمد(ص) در یک مجله فرانسوی فرق میکند.
* آرت اشپیگلمن، کاریکاتوریست مطرح آمریکایی و برنده جایزه پولیتزر است.
سردبیر و چهارکارتونیست مجله «شارلی ابدو» چهارشنبهای که گذشت، کشته شدند؛ حادثهای وحشتناک و تاثربرانگیز که موجی از محکومیتها را بهراه انداخت. مقامات سیاسی یکبهیک خود را به فرانسه رساندند تا مراسم بزرگداشت کشتهشدگان، هرچه باشکوهتر برگزار شود و عکسهای دستهجمعی روزنامهنگاران و نویسندگان جهان هم با شعار «من هم شارلی هستم» فضای رسانههای اجتماعی را پر کرد. اما بهراستی چندنفر میتوانند شارلی باشند؟ گفتوگوی پیشرو «امی گودمن» مجری و تهیهکننده سایت «دموکراسی ناو» با «طارق رمضان» و «ریک مکآرتور»، شکاف میان دو دیدگاه متفاوت در اینباره را به سطح میآورد. طارق رمضان که اندیشمند اسلامگرای بنامی در میان غربیهاست و مجله تایم در سال2004 او را در زمره صد اندیشمند تاثیرگذار برتر جهان معرفی کرد، منتقد استانداردهای دوگانه آزادی بیان در غرب است و ریک مکآرتور، ناشر مجله پیشرو «هارپر» بر این باور است که آزادی بیان و انتشار مطالب و تصاویری تحریکآمیز، به مردم فرصت نتیجهگیری و تحلیل میدهد.
امی گودمن: واکنش شما به حمله به هفتهنامه «شارلی ابدو» و اتفاقاتی که پس از آن افتاد، چیست؟
طارق رمضان: ما این اتفاقات را محکوم میکنیم و هیچچیز نمیتواند قتل کارتونیستها و افسرپلیس را توجیه کند. مهم، روشنکردن این نکته است که ما پای اصولمان ایستادهایم. گرچه درمورد کارتونهای روزنامهنگاران فرانسوی و شیوه ورودشان به این مساله، یعنی توهین به پیامبر و توهین به اسلام بحث دارم اما از همان ابتدا بهروشنی گفتم. فکر نمیکنم که این راه هوشمند، مناسب و معقولی برای مقابله با آزادی بیان باشد. من به مسلمانان اینجا و حتی کشورهایی با اکثریت مسلمان گفتم که ما باید این مساله را بهدرستی درک کنیم. اگر به سانسور اعتقاد داشته باشیم، نمیتوانیم همنوعانمان را متقاعد کنیم که دین ما دین کرامت و آزادی و مسوولیت است. سانسور نباید باشد؛ نه در غرب و نه در کشورهایی با اکثریت مسلمان. نکته این است که ما به اصولمان پایبندیم اما شما نیز اصول خود را مشخص کنید. اصول باید در اینجا و باقی نقاط جهان یکی باشد. ما از آنچه در غرب میگذرد، از کشتهشدن کاریکاتوریستها و مردم بیگناه شوکه شدهایم، اما باید بهخاطر اتفاقاتی که در سراسر جهان و در کشورهای با اکثریت مسلمان میافتد نیز به همان اصول پایبند باشیم چراکه بیشترین قربانیان
افراطگرایی خشن، مسلمانان کشورهای اسلامی هستند. اما میخواهم اضافه کنم که ما و شهروندان غربی باید درک کنیم که این مساله ربطی به مسلمانان ندارد. باید با هم باشیم و بفهمیم دشمنی مشترک داریم: افراطگرایی خشونتآمیز.
امی گودمن: جان ریک مکآرتور! شما در مورد اتفاقات اخیر چه فکری میکنید؟ احساس میکنید این مساله آزادی بیان است یا آنطور که برخی میگویند بیان نفرت است؟
ریک مکآرتور: این مبارزهای دیرینه است. قرنهاست که ادامه دارد. ما در هارپر مدتهای مدید برای آزادی بیان مبارزه کردیم. ما تنها نیستیم اما متاسفانه همیشه یک اقلیت تحت محاصره برای آزادی بیان مبارزه میکنند و حالا در واکنش به این قتل وحشتناک از بسیاری از آدمهای خوشنیت این توضیح را میشنوی: «خب، ما با حق انجام این کار موافقیم اما با روش انجام آن مخالفیم.» اما دلیل انتشار این تصاویر این است که به مردم فرصت بدهیم از راهی هوشمندانه، نتیجهگیری خودشان را داشته باشند. اگر شما تصویر را نشان ندهید نمیتوانید نقدی روی آن داشته باشید. نمیتوانید بحثی داشته باشید. بنابراین من از واکنش برخی از همکاران لیبرالم که حسننیت هم دارند ناراحت میشوم؛ همکارانی که قتلها را محکوم میکنند اما همزمان میگویند: «من اگر بودم با این روش این کار را نمیکردم.» خب به چه روش دیگری میتوانید این کار را بکنید؟ نکته دوم این است که گفتن: «ما نمیخواهیم به احساسات مسلمانان توهین کنیم»، تعمیمدادن کاریکاتور به همه مسلمانان است.
امی گودمن: طارق رمضان، شما دیروز گفتید که سردبیر «شارلی ابدو» را میشناختید؟
امی گودمن: او یکی از کسانی بود که کشته شد.
طارق رمضان: بله و بهخاطر این مساله ناراحتم. یکبار دیگر رک و بیپرده با خانوادههای قربانیان احساس همدردی میکنم. چنین چیزی قابلقبول نیست. باز هم میگویم که به نظر من آزادی بیان و نحوه برخورد ما با آن، موضوعی جدی است و ما از هیچ راهی نمیتوانیم قتلها را توجیه کنیم. بههرحال اگر شما امروز به مسلمانان غرب نگاه کنید، اکثریت بسیاربسیار بزرگی از مسلمانان بههیچوجه از سانسور حمایت نمیکنند. مشکل اینجاست که برخی از افرادی که در غرب زندگی میکنند، گهگاه از تاثیر حرفی که میزنند نهتنها روی مسلمانان کشورهای غربی بلکه مسلمانان سراسر جهان آگاه نیستند. فکر میکنم باید حتی در مورد معیارهای دوگانه شفاف باشیم. شما میتوانید یکسری چیزها را درباره مسلمانان بگویید اما در مورد یهودیان نه. اینها معیارهای دوگانه است و فقط افراد ضعیف را مورد هدف قرار میدهد. به همین دلیل است که من به سردبیر شارلی ابدو گفتم: «این طنز کسانی است که شجاعت ندارند. شما در راهتان شجاع نیستید چراکه میدانید چهکسانی را مورد هدف قرار دهید.» بنابراین مساله من آزادی بیان شما نیست. موضوع بحث من آزادی شما در هدفقراردادن افراد ضعیف جامعهتان است و فکر
نمیکنم که این راه درست استفاده از آزادی بیان باشد. شما حق دارید هرچه میخواهید بگویید. اصول، اصول هستند اما نجابت و مسوولیت هم در این بحث مهم است.
امی گودمن: ریک مکآرتور؟
ریک مکآرتور: خب نکته مهمی که در ابتدا نگفتم و باید بگویم این است که ما در مقاله «آرت اشپیگلمن»* در مجله هارپر کارتونهای ضدیهود و تصاویر یهودستیزانه را برجسته کردیم... .
امی گودمن: او (آرت اشپیگلمن) در فرصت دیگری در این برنامه از طرف خودش صحبت میکند.
ریک مکآرتور: ما فهمیدهایم که بهعنوان روزنامهنگار، نویسنده و منتقد باید بتوانیم خودمان بدترین حملهها را بپذیریم تا قادر باشیم از حقانیت تخطیهای اصولی علیه مردم دیگر دفاع کنیم. مثال من همیشه راهپیمایی نازیها در اسکوکی است؛ چیزی که به نظرم بسیار بدتر و توهینآمیزتر از این مورد اخیر است. اما من مقاومت کردم و بسیاری از مردم دیگر هم برای آزادی بیان مقاومت کردند تا نازیها مجاز باشند در اسکوکی که بسیاری از بازماندگان هولوکاست آنجا زندگی میکنند، راهپیمایی کنند. کسانی مثل من و «آرت» آزادی بیان را اینطور میبینیم.
طارق رمضان: میتوانم یک سوال از شما بپرسم؟ اگر به وضعیت غرب نگاه کنید، ما از شهروندان سخن میگوییم همانطور که من یک شهروندم، خب وقتی شما از شهروندی برابر و حقوق یکسان برای همه صحبت میکنید، آیا احساس نمیکنید معیارهای دوگانهای در کار است، آیا حس نمیکنید چیزهایی هست که در غرب میتوان گفت و چیزهایی هست که نمیتوان گفت؟ همین قضیه است که منجر به ناامیدی و خستگی مسلمانان میشود. امروزه شرایط چنان است که انگار میتوان به مسلمانان هر نسبتی داد و هر چیزی درباره آنها گفت. یکبار دیگر به اصول برمیگردم. من اولین نفری خواهم بود که از حق شما برای گفتن همهچیز دفاع میکنم. اما واکنش، واکنش عاطفی، واکنشی انتخابی است و ربط یکسانی به آنچه شما میگویید ندارد. اگر به عنوان یک یهودستیز مورد هدف قرار بگیرید، برای شما خیلی گران تمام میشود اما وقتی حرفی ضداسلام بزنید مشکلی نیست. قضیه عادیسازی این گفتمان است. مشکل این است که این مساله تنها مربوط به احزاب راست افراطی نیست. مشکلی که من اکنون در غرب دارم، هرکجا که باشد- به تظاهراتهای اخیر آلمان نگاه کنید- عادیسازی گفتمان سیاسی اظهارات اسلامهراسانه است. بنابراین احساس
نمیکنید که معیارهای دوگانهای وجود دارد؟ احساس نمیکنید که ما در مورد آزادی بیانی صحبت میکنیم که مسلمانان را بیش از دیگران مورد هدف قرار میدهد؟ حداقل این احساس مسلمانان در غرب است و شما نمیتوانید آن را رها کنید و طوری آن را رد کنید که انگار وجود ندارد.
ریک مکآرتور: خب، من با عبارت «احساس مسلمانانغربی» مشکل دارم چرا که دوباره از تعمیمدادن میترسم.
طارق رمضان: من درمورد احساس شما صحبت میکنم.
ریک مکآرتور: بله، البته که معیارهای دوگانه وجود دارد.
طارق رمضان: درباره احساس خودتان. درباره احساس خودتان به من بگویید.
ریک مکآرتور: البته که معیارهای دوگانه در همهجا وجود دارد اما این تغییری در آنچه من میگویم ایجاد نمیکند و معیارهای دوگانهای اعمال نکنیم. این البته به این معنا نیست که من راهپیمایی نازیها در اسکوکی یا آن کاریکاتور را در مجله شارلی ابدو تایید میکنم اما من به دفاع از هر دو شکل تحریک بهعنوان یک اصل مهم متعهد هستم. من فقط از دست مردمی عصبانی هستم که میگویند «ببین، اگر از راه بهتری این مساله را انجام میدادی یا از راهی که کمتر مورد حمله قرار میگرفتی، قابلقبول بود.» خب نظرت در مورد این مسایل چیست؟
طارق رمضان: شما میدانید که در نهایت من درمورد اصول با شما موافقم، من منظور شما را متوجه شدم که ما در جوامعی متکثر زندگی میکنیم و نمیتوانیم این احساسات را به همه تعمیم بدهیم و حق با شماست. اما شما همین الان گفتید «البته که معیارهای دوگانه وجود دارند» و همین کلمه «البته» مشکلساز است و بهخاطر همین هم هست که ما باید باهم باشیم. ما فقط با اصول و حقوق در کنار هم زندگی نمیکنیم، ما گاهی مجبوریم بهخاطر احساسات و حستعلق با آن مقابله کنیم. فکر نمیکنم که مساله فقط این است که «حقوقم را به من بدهید. من باید بتوانم هرچه میخواهم بگویم.» شما حق دارید که چیزهای احمقانه بگویید اما چیزهای احمقانه گاهی در زمان اختلاف و تنش، سادهلوحانه است. این راهی روبهجلو نیست. بنابراین من میگویم؛ بله، حق آزادی بیان باید وجود داشته باشد اما یکی از حقوق آزادی بیان باید، راه مسوولانه استفاده از آن باشد.
ریک مکآرتور: اگر میشود من حرف شما را قطع کنم برای اینکه در آخر بگویم یک مساله سیاسی وجود دارد که ما با آن کنار نمیآییم و اگر از اصل آزادی بیان جدایش کنیم، سعی میکنم با آن کنار بیایم. بله غرب حضور خشونتآمیزی در خاورمیانه و دنیای عرب دارد که تا 25سال پیش نداشت. وقتی ما پیش از جنگ اول خلیجفارس به عربستانسعودی نیرو فرستادیم، چیزی را در دنیای اسلام گسستیم. ما موجب خشم مردم شدیم. اما این مسالهای سیاسی است که شما هم باید در مورد آن صحبت کنید. ارسال نیروهای آمریکایی به خاک مقدس عربستانسعودی با مساله انتشار کاریکاتور حضرتمحمد(ص) در یک مجله فرانسوی فرق میکند.
* آرت اشپیگلمن، کاریکاتوریست مطرح آمریکایی و برنده جایزه پولیتزر است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.