«جورج الیوت» در سایه
مهلقا مهداریان
ماری آن اوانس، زنی که امروزه او را با نام مردانه «جورج الیوت» میشناسیم در خانهای رشد و نمو یافت به نام «گریف هاوس». او 22 سال از زندگی 61 ساله خود را در این خانه سپری کرد. خانهای با معماری سبک شاهجورج، با یک شیروانی سفالی و پنجرههایی متناسب که به سمت چمنزار پردرخت اطراف خانه باز میشوند. البته خانه ظاهری اشرافی دارد، اما پدر جورج الیوت آدم متمکنی نبود. او مباشر این ملک بود و به همین دلیل امکان سکونت در یکی از قسمتهای آن نصیبش شد. ماری آن یا همان جورج الیوت چهره زیبایی نداشت و قدری هم شلخته بود. زندگیش تقریبا خلاصه میشد به نشستن کنار شومینه و کتاب خواندن. آنبخش از گریف که او و خانوادهاش در آن ساکن بودند، دیوارهایی داشت که از آجر سرخرنگ ساخته شدهبودند. دور تا دور خانهشان کلبههای استیجاری روستاییان قرار داشت. او معمولا همراه پدرش برای سرکشی به این کلبهها و جمعآوری مالالاجاره میرفت و شاید از این طریق توانست مواد خام شخصیتپردازیهای تاثیرگذارش را در رمانهای خود گردآوری کند. کاترین هیوز که زندگینامه جورج الیوت را نوشته است، میگوید که در پشت خانه مزرعهای کوچک هم بود که جورج در جوانی نخستین
تجربههای کشاورزی و باغبانی را در آنجا کسب کرد و از این طریق اطلاعات زیادی در مورد زراعت به دست آورد. اطلاعاتی که در برخی آثارش هم میتوان بازتاب آنها را دید. در 15سالگی مادرش از دنیا رفت و او بانوی خانه گریف شد. مجبور شد مدرسه را رها کند و مراقب پدر و برادرش باشد. اطراف گریف همواره پر بود از زارعین بیبضاعت. شاید بزرگترین دلخوشی نویسنده نوجوان این بود که به دیدار این مستمندان برود و برایشان خوراک و پوشاک ببرد. خانه گریف چند سال پیش به یک کمپانی انگلیسی رسید به نام وایتبرید. آنها یک هتل در پشت خانه ساختند و در سمت دیگر هم تعدادی پارکینگ احداث کردند. خانه قدیمی جورج الیوت کمکم شکل و شمایل سابق را از دست داد. هواداران این نویسنده اعتراض کردند و گسترش عملیات عمرانی متوقف شد. اما حالا هم که وارد خانه شوی، میبینی که بالای شومینه محبوب جورج، یک تلویزیون ال.سی.دی نصبشده! جایی که زمانی زنی میزیست با این شعار: «نمیدانی چه دردی است که نبوغ مردان را داشته باشی و به جرم زن بودن در اسارت بمانی».
ماری آن اوانس، زنی که امروزه او را با نام مردانه «جورج الیوت» میشناسیم در خانهای رشد و نمو یافت به نام «گریف هاوس». او 22 سال از زندگی 61 ساله خود را در این خانه سپری کرد. خانهای با معماری سبک شاهجورج، با یک شیروانی سفالی و پنجرههایی متناسب که به سمت چمنزار پردرخت اطراف خانه باز میشوند. البته خانه ظاهری اشرافی دارد، اما پدر جورج الیوت آدم متمکنی نبود. او مباشر این ملک بود و به همین دلیل امکان سکونت در یکی از قسمتهای آن نصیبش شد. ماری آن یا همان جورج الیوت چهره زیبایی نداشت و قدری هم شلخته بود. زندگیش تقریبا خلاصه میشد به نشستن کنار شومینه و کتاب خواندن. آنبخش از گریف که او و خانوادهاش در آن ساکن بودند، دیوارهایی داشت که از آجر سرخرنگ ساخته شدهبودند. دور تا دور خانهشان کلبههای استیجاری روستاییان قرار داشت. او معمولا همراه پدرش برای سرکشی به این کلبهها و جمعآوری مالالاجاره میرفت و شاید از این طریق توانست مواد خام شخصیتپردازیهای تاثیرگذارش را در رمانهای خود گردآوری کند. کاترین هیوز که زندگینامه جورج الیوت را نوشته است، میگوید که در پشت خانه مزرعهای کوچک هم بود که جورج در جوانی نخستین
تجربههای کشاورزی و باغبانی را در آنجا کسب کرد و از این طریق اطلاعات زیادی در مورد زراعت به دست آورد. اطلاعاتی که در برخی آثارش هم میتوان بازتاب آنها را دید. در 15سالگی مادرش از دنیا رفت و او بانوی خانه گریف شد. مجبور شد مدرسه را رها کند و مراقب پدر و برادرش باشد. اطراف گریف همواره پر بود از زارعین بیبضاعت. شاید بزرگترین دلخوشی نویسنده نوجوان این بود که به دیدار این مستمندان برود و برایشان خوراک و پوشاک ببرد. خانه گریف چند سال پیش به یک کمپانی انگلیسی رسید به نام وایتبرید. آنها یک هتل در پشت خانه ساختند و در سمت دیگر هم تعدادی پارکینگ احداث کردند. خانه قدیمی جورج الیوت کمکم شکل و شمایل سابق را از دست داد. هواداران این نویسنده اعتراض کردند و گسترش عملیات عمرانی متوقف شد. اما حالا هم که وارد خانه شوی، میبینی که بالای شومینه محبوب جورج، یک تلویزیون ال.سی.دی نصبشده! جایی که زمانی زنی میزیست با این شعار: «نمیدانی چه دردی است که نبوغ مردان را داشته باشی و به جرم زن بودن در اسارت بمانی».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.