اعتیادی که به سراغت میآید
بهاره رهنما/بازيگر، نويسنده
یک حرف، رنگینکمان قرصها: حسین غیاثی ترانهسرا در ترانهای میگه: قرمز، سفید، آبی، زرد، رنگینکمون میسازم از قرصام. .
قرصها در زندگی روزمره ما نقش خیلی مهمی دارند، با وجود تمام تبلیغات ضددارویی که توسط انجمنهای حفظ سلامتی و بازگشت به طبیعت و هنرپیشگان معروف هالیوود میشود، هرچه که بیشتر عمر میکنیم تعداد حضور انواع آنها در زندگی ما بیشتر و بیشتر میشود و همچنین وابستگی ما به آنها. برای یک شب بیرون ماندن از خانه باید کیف کوچکی حاوی این شبهای مبادا را با خودت همیشه حمل کنی که قرصهایت حتی برای یک شب از دست نرود، وسواس میشوی ساعتها را با حضور قرصهایت تشخیص میدهی، ناشتا، بعد از ناهار، بعد از شام... تازه این شامل قرصهای مربوط به سلامتی جسم میشود، قصه وقتی پیچیدگی بیشتری به خود میگیرد که رنگینکمان شخصی تو شامل قرصهای روانت هم شود که هم نخوردن و هم خوردنش وسواسهای غریب خودش را دارد. قرص اعصاب که میخوری میافتی به قضاوت بیوقفه خودت و کنترلکنترل کنترل تمام آنچه مجموع دیوانگیهای شخصی توست و شاید تنها تفاوت ظاهریات در این دنیای به شدت مشابه. دلم برای خودم و همه آدمهای مدفون میان این اسمارتیزهای رنگارنگ میسوزد، چارهای نیست اعتیادی است که زود یا دیر سراغ اغلب آدمهای این شهر میآید، به قول «پیمان قاسمخانی» کمکم
که نگاه میکنی، میبینی شکل خانهات عوض شده، دستگاه فشارخون و قرص زیرزبانی، تست نوار قلب و قندخون سرپایی و... دورت را گرفته. راست میگوید، با چشم بر هم زدنی شدهایم آدمهای ترسویی که با بستهبسته قرص و دستگاه خودمان را چهارچنگولی به این دنیا چسباندهایم و تازه همهمان آرزوی مرگ در لحظه و آهی و دمی داریم، شاید نوشتن از چنین حرفهایی در 38سالگی عجیب به نظرتان بیاید ولی با دوست مسنتری که مشورت کردم انگار هیچ عجیب نیست، انگار سن توجه به این داستانها همین الان است، چون مسنترها دلداریمان میدهند که کمکم برایت عادی میشود، همه چیز عادی میشود و در کنترل دنیای ماشینی رنگینکمانی از قرصها... .
یک نگاه،ويراني: تالار مولوی هر روز ساعت 4:30 تئاتری به نام ویران را روایت میکند، که شیوه روایتش به تئاتر مستند پهلو میزند، قصه همان روزی است که همه نگرانش هستیم و سعی میکنیم یادمان برود، روزی که زلزله تهران از راه برسد، بازیها و شیوه اجرایی بسیار جذاب و نـو است دنیای اطرافت را در چهارگوش خوب سالن مولوی برای ساعتی فراموش خواهی کرد. همچنین بازی «نوید محمدزاده» را در این نمایش هرگز از یاد نخواهید برد.
یک حرف، رنگینکمان قرصها: حسین غیاثی ترانهسرا در ترانهای میگه: قرمز، سفید، آبی، زرد، رنگینکمون میسازم از قرصام. .
قرصها در زندگی روزمره ما نقش خیلی مهمی دارند، با وجود تمام تبلیغات ضددارویی که توسط انجمنهای حفظ سلامتی و بازگشت به طبیعت و هنرپیشگان معروف هالیوود میشود، هرچه که بیشتر عمر میکنیم تعداد حضور انواع آنها در زندگی ما بیشتر و بیشتر میشود و همچنین وابستگی ما به آنها. برای یک شب بیرون ماندن از خانه باید کیف کوچکی حاوی این شبهای مبادا را با خودت همیشه حمل کنی که قرصهایت حتی برای یک شب از دست نرود، وسواس میشوی ساعتها را با حضور قرصهایت تشخیص میدهی، ناشتا، بعد از ناهار، بعد از شام... تازه این شامل قرصهای مربوط به سلامتی جسم میشود، قصه وقتی پیچیدگی بیشتری به خود میگیرد که رنگینکمان شخصی تو شامل قرصهای روانت هم شود که هم نخوردن و هم خوردنش وسواسهای غریب خودش را دارد. قرص اعصاب که میخوری میافتی به قضاوت بیوقفه خودت و کنترلکنترل کنترل تمام آنچه مجموع دیوانگیهای شخصی توست و شاید تنها تفاوت ظاهریات در این دنیای به شدت مشابه. دلم برای خودم و همه آدمهای مدفون میان این اسمارتیزهای رنگارنگ میسوزد، چارهای نیست اعتیادی است که زود یا دیر سراغ اغلب آدمهای این شهر میآید، به قول «پیمان قاسمخانی» کمکم
که نگاه میکنی، میبینی شکل خانهات عوض شده، دستگاه فشارخون و قرص زیرزبانی، تست نوار قلب و قندخون سرپایی و... دورت را گرفته. راست میگوید، با چشم بر هم زدنی شدهایم آدمهای ترسویی که با بستهبسته قرص و دستگاه خودمان را چهارچنگولی به این دنیا چسباندهایم و تازه همهمان آرزوی مرگ در لحظه و آهی و دمی داریم، شاید نوشتن از چنین حرفهایی در 38سالگی عجیب به نظرتان بیاید ولی با دوست مسنتری که مشورت کردم انگار هیچ عجیب نیست، انگار سن توجه به این داستانها همین الان است، چون مسنترها دلداریمان میدهند که کمکم برایت عادی میشود، همه چیز عادی میشود و در کنترل دنیای ماشینی رنگینکمانی از قرصها... .
یک نگاه،ويراني: تالار مولوی هر روز ساعت 4:30 تئاتری به نام ویران را روایت میکند، که شیوه روایتش به تئاتر مستند پهلو میزند، قصه همان روزی است که همه نگرانش هستیم و سعی میکنیم یادمان برود، روزی که زلزله تهران از راه برسد، بازیها و شیوه اجرایی بسیار جذاب و نـو است دنیای اطرافت را در چهارگوش خوب سالن مولوی برای ساعتی فراموش خواهی کرد. همچنین بازی «نوید محمدزاده» را در این نمایش هرگز از یاد نخواهید برد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.