از تهران تا نیویورک با «فرح اصولی»
با آفتاب زندهام
عسل عباسیان / عكس: ميلاد پيامي، شرق
«من کلا با آفتاب زندهام. اگر آفتاب نباشد میمیرم. در نیویورک ماندهام چون حتی بعد از باران و برف هم بلافاصله آفتاب خواهد تابید.» این جملات را «فرح اصولی» میگوید که به سبب حرفه و هنرش مدام از تهران تا نیویورک در حال سفر است. با این مینیاتوریست و نقاش، از فرسنگها فاصله مکانی و تقریبا هشت ساعت اختلاف زمانی درباره حال و هوای این روزهایش گپی کوتاه داشتیم که در ادامه خواهید خواند.
تهران: برگزاری فستیوال و نمایشگاه
حالا سه ماه است که فرح اصولی به نیویورک آمده اما پیش از آن چهار ماهی را در تهران گذرانده. او در دوران حضورش در تهران چند نمایشگاه و فستیوال برگزار کرده. اصولی شهریورماه امسال دبیر شورای داوران چهارمین دوسالانه نقاشی دامونفر بود. او درباره این دوسالانه توضیح میدهد: «این فستیوال هر دوسال، یکبار برای حمایت از نقاشان جوان زیر 25 سال برگزار میشود. این چهارمین دوره این دوسالانه بود و من در همه دورهها با این دوسالانه همکاری کردم.»
او پس از این فستیوال هم با «خانم محمدی» صاحب گالری «پردیس ملت» در انتخاب هنرمندان نمایشگاه «نگاهی دیگر» که در آبانماه امسال نقاشی «سه نسل نقاشی زنان ایران» را به نمایش گذاشته بود، همکاری داشته است.
نیویورک: نقاشی و موزهگردی
این روزها در محله «چلسی» نیویورک که به نوعی مرکز گالریهای این ایالت محسوب میشود، اصولی در کنار هنرمندان دیگری از ایران نظیر «آرمیتا رأفت» و «سمیرا عباسی»، سه نقاشیاش را برای بازدید عموم به نمایش گذاشته است. او پیشتر هم در همین گالری که 20 زن نقاش آن را بنیان گذاشتهاند و مدام در آن نمایشگاههای خاص برگزار میکنند، در کنار هنرمندان زن خاورمیانه، نقاشیهایش را به مدت 9 ماه از شهریور تا دی 91 به نمایش گذاشته بود.
این نمایشگاهها برنامههای جنبی هم دارند که اصولی درباره یکی از آنها توضیح میدهد: «یکی دو هفته قبل میزگردی برگزار شد که من، آرمیتا و سمیرا در آن شرکت داشتیم و درباره نگاهمان به زندگی در خاورمیانه، نگاه غرب به شرق و نگاه شرق به غرب حرف زدیم. میزگردی بسیار موثر بود چون عموما آمریکاییها در اینباره یک کلیشه ذهنی نادرست دارند که بعد از این مراسم، ایمیلهای زیادی دریافت کردم مبنی بر اینکه پس از برگزاری این نشست چقدر این کلیشه در ذهن برخی از شرکتکنندگان شکسته شده است.»
برای فرح اصولی در کنار همه اینها، نقاشی، اصلیترین فعالیت روزمره است: «لااقل روزی هشت ساعت مشغول نقاشی هستم. درحال گردآوری مجموعهای هستم که نقاشیهای مهم نقاشانی نظیر میکل آنژ، رامبراند، بوتیچلّی، مانه، دالی و... را به سبک خودم بازخوانی میکنم و دوباره میکشم. پیشتر هم در ایران «مونالیزا» را از دید خودم تصویر کرده بودم. این مجموعه در نهایت 20 اثر خواهد شد که بناست در سال 2014 در نیویورک به نمایش گذاشته شود.»
اما تمام فعالیتهای اصولی محدود به نقاشی نمیشود. او موزهگردی هم میکند و البته مدام به سینما میرود. او درباره فیلمهایی که به تازگی دیده میگوید: «در 10 روز گذشته فیلم جدید «بینوایان» را دیدم و «آنا کارنینا»ی تام استوپارد. فضاسازی «آناکارنینا» را خیلی پسندیدم و با اینکه فیلم مورد علاقه من نبود اما نگاه کارگردان را دوست داشتم چون مرا یاد شعر «ما لُعبتکانیم و فلک لعبتباز» انداخت. نگاه جاری در فیلم، به نوعی زندگی بشریت را همچون صحنه تئاتر تصویر کرده بود.»
او در ادامه «نیویورک» و هیاهوی جاری در آن را اینگونه وصف میکند: «نیویورک به قدری شلوغ است و پر اتفاق، که هر لحظه، اتفاق لحظه قبل را فراموش میکنی و هر لحظه هیجانی تازه پیش روی تو است. یکی دیگر از برنامههای من در روزهای نیویورک گشت وگذار در موزههاست. «متروپلیتن» که خانه من است. یکی از نقاشیهای خود من هم اخیرا به بخش هنرهای اسلامیاش اضافه شده. در بخش هنرهای اسلامیاش که پس از سالها تمرکز روی این بخش، بالاخره سال گذشته افتتاح شد، بهترین مینیاتورها از رضا عباسی، فرشهای درجه یک ایرانی و... گردآوری شده. به همین سبب به یکی از پربازدیدترین مجموعههای «متروپلیتن» تبدیل شده. حتی اگر هشت ساعت هم در این بخش بگردی، به قدری کارها ظریف و پر از ریزهکاری است که شاید تازه فرصت کنی یک بخش کوچک را به دقت تماشا کنی.»
اصولی از جذابیتهای دیگر «متروپلیتن» هم میگوید. مثلا اینکه اخیرا مجموعه بزرگی از «هانری ماتیس» به این موزه آورده شده بوده که نگاهی تحلیلی در آن ارایه شده بود. او درباره فضای نمایشگاههای این موزه توضیح میدهد: «اتفاق بکری که در این موزه میافتد همین است که وقتی نمایشگاهی از آثار یک هنرمند گردآوری میشود، مثل همین نمایشگاه آثار «ماتیس»، حتی لباس مدل یکی از نقاشیهای این هنرمند در کنار همان نقاشی به نمایش درمیآید. همه چیز خیلی جامع، کامل و تحلیلی است. حتی ممکن است وسایل آتلیه آن نقاش یا حتی اتودهای اولیهاش را هم در کنار آثارش نمایش بدهند تا هر بینندهای بتواند به تحلیلی عمیق از آثار او دست پیدا کند.»
موزه «موما» موزه دیگری است که اخیرا فرح اصولی به آن سر زده. موزهای که به نوعی مرکز «مدرن آرت» نیویورک محسوب میشود و زمستان گذشته مجموعه کاملی از نقاشیهای «دکونینگ» هلندی در آن به نمایش درآمده بود.
در پایان اصولی از فضای «نیویورک» میگوید: «ایالت نیویورک و شهرهایش از جذابترین شهرهایی هستند که تا به حال دیدهام. گاهی فکر میکنم نیویورک به تنهایی میتواند یک کشور باشد. گاهی به موزه «برکلین» هم سر میزنم. اغلب به «منهتن» میروم و در یکی از پارکهای بزرگش ساعتها پیادهروی میکنم. اینجا برایم پر است از جذابیتهای بصری. اینجا آفتاب زیاد دارد و حتی بلافاصله پس از برف و باران، آفتاب میشود. من با آفتاب زندهام شاید برای همین هم اینقدر نیویورک را دوست دارم. نیویورک پُر است از موزه، گالری، سینما و سالنهای تئاتر. هر لحظهاش میتواند برایت پر از کشف باشد، البته لزوما همه نمایشگاههایی که برگزار میشود شاخص نیستند اما در اغلبشان میتوان آموخت و کشف کرد.»
«من کلا با آفتاب زندهام. اگر آفتاب نباشد میمیرم. در نیویورک ماندهام چون حتی بعد از باران و برف هم بلافاصله آفتاب خواهد تابید.» این جملات را «فرح اصولی» میگوید که به سبب حرفه و هنرش مدام از تهران تا نیویورک در حال سفر است. با این مینیاتوریست و نقاش، از فرسنگها فاصله مکانی و تقریبا هشت ساعت اختلاف زمانی درباره حال و هوای این روزهایش گپی کوتاه داشتیم که در ادامه خواهید خواند.
تهران: برگزاری فستیوال و نمایشگاه
حالا سه ماه است که فرح اصولی به نیویورک آمده اما پیش از آن چهار ماهی را در تهران گذرانده. او در دوران حضورش در تهران چند نمایشگاه و فستیوال برگزار کرده. اصولی شهریورماه امسال دبیر شورای داوران چهارمین دوسالانه نقاشی دامونفر بود. او درباره این دوسالانه توضیح میدهد: «این فستیوال هر دوسال، یکبار برای حمایت از نقاشان جوان زیر 25 سال برگزار میشود. این چهارمین دوره این دوسالانه بود و من در همه دورهها با این دوسالانه همکاری کردم.»
او پس از این فستیوال هم با «خانم محمدی» صاحب گالری «پردیس ملت» در انتخاب هنرمندان نمایشگاه «نگاهی دیگر» که در آبانماه امسال نقاشی «سه نسل نقاشی زنان ایران» را به نمایش گذاشته بود، همکاری داشته است.
نیویورک: نقاشی و موزهگردی
این روزها در محله «چلسی» نیویورک که به نوعی مرکز گالریهای این ایالت محسوب میشود، اصولی در کنار هنرمندان دیگری از ایران نظیر «آرمیتا رأفت» و «سمیرا عباسی»، سه نقاشیاش را برای بازدید عموم به نمایش گذاشته است. او پیشتر هم در همین گالری که 20 زن نقاش آن را بنیان گذاشتهاند و مدام در آن نمایشگاههای خاص برگزار میکنند، در کنار هنرمندان زن خاورمیانه، نقاشیهایش را به مدت 9 ماه از شهریور تا دی 91 به نمایش گذاشته بود.
این نمایشگاهها برنامههای جنبی هم دارند که اصولی درباره یکی از آنها توضیح میدهد: «یکی دو هفته قبل میزگردی برگزار شد که من، آرمیتا و سمیرا در آن شرکت داشتیم و درباره نگاهمان به زندگی در خاورمیانه، نگاه غرب به شرق و نگاه شرق به غرب حرف زدیم. میزگردی بسیار موثر بود چون عموما آمریکاییها در اینباره یک کلیشه ذهنی نادرست دارند که بعد از این مراسم، ایمیلهای زیادی دریافت کردم مبنی بر اینکه پس از برگزاری این نشست چقدر این کلیشه در ذهن برخی از شرکتکنندگان شکسته شده است.»
برای فرح اصولی در کنار همه اینها، نقاشی، اصلیترین فعالیت روزمره است: «لااقل روزی هشت ساعت مشغول نقاشی هستم. درحال گردآوری مجموعهای هستم که نقاشیهای مهم نقاشانی نظیر میکل آنژ، رامبراند، بوتیچلّی، مانه، دالی و... را به سبک خودم بازخوانی میکنم و دوباره میکشم. پیشتر هم در ایران «مونالیزا» را از دید خودم تصویر کرده بودم. این مجموعه در نهایت 20 اثر خواهد شد که بناست در سال 2014 در نیویورک به نمایش گذاشته شود.»
اما تمام فعالیتهای اصولی محدود به نقاشی نمیشود. او موزهگردی هم میکند و البته مدام به سینما میرود. او درباره فیلمهایی که به تازگی دیده میگوید: «در 10 روز گذشته فیلم جدید «بینوایان» را دیدم و «آنا کارنینا»ی تام استوپارد. فضاسازی «آناکارنینا» را خیلی پسندیدم و با اینکه فیلم مورد علاقه من نبود اما نگاه کارگردان را دوست داشتم چون مرا یاد شعر «ما لُعبتکانیم و فلک لعبتباز» انداخت. نگاه جاری در فیلم، به نوعی زندگی بشریت را همچون صحنه تئاتر تصویر کرده بود.»
او در ادامه «نیویورک» و هیاهوی جاری در آن را اینگونه وصف میکند: «نیویورک به قدری شلوغ است و پر اتفاق، که هر لحظه، اتفاق لحظه قبل را فراموش میکنی و هر لحظه هیجانی تازه پیش روی تو است. یکی دیگر از برنامههای من در روزهای نیویورک گشت وگذار در موزههاست. «متروپلیتن» که خانه من است. یکی از نقاشیهای خود من هم اخیرا به بخش هنرهای اسلامیاش اضافه شده. در بخش هنرهای اسلامیاش که پس از سالها تمرکز روی این بخش، بالاخره سال گذشته افتتاح شد، بهترین مینیاتورها از رضا عباسی، فرشهای درجه یک ایرانی و... گردآوری شده. به همین سبب به یکی از پربازدیدترین مجموعههای «متروپلیتن» تبدیل شده. حتی اگر هشت ساعت هم در این بخش بگردی، به قدری کارها ظریف و پر از ریزهکاری است که شاید تازه فرصت کنی یک بخش کوچک را به دقت تماشا کنی.»
اصولی از جذابیتهای دیگر «متروپلیتن» هم میگوید. مثلا اینکه اخیرا مجموعه بزرگی از «هانری ماتیس» به این موزه آورده شده بوده که نگاهی تحلیلی در آن ارایه شده بود. او درباره فضای نمایشگاههای این موزه توضیح میدهد: «اتفاق بکری که در این موزه میافتد همین است که وقتی نمایشگاهی از آثار یک هنرمند گردآوری میشود، مثل همین نمایشگاه آثار «ماتیس»، حتی لباس مدل یکی از نقاشیهای این هنرمند در کنار همان نقاشی به نمایش درمیآید. همه چیز خیلی جامع، کامل و تحلیلی است. حتی ممکن است وسایل آتلیه آن نقاش یا حتی اتودهای اولیهاش را هم در کنار آثارش نمایش بدهند تا هر بینندهای بتواند به تحلیلی عمیق از آثار او دست پیدا کند.»
موزه «موما» موزه دیگری است که اخیرا فرح اصولی به آن سر زده. موزهای که به نوعی مرکز «مدرن آرت» نیویورک محسوب میشود و زمستان گذشته مجموعه کاملی از نقاشیهای «دکونینگ» هلندی در آن به نمایش درآمده بود.
در پایان اصولی از فضای «نیویورک» میگوید: «ایالت نیویورک و شهرهایش از جذابترین شهرهایی هستند که تا به حال دیدهام. گاهی فکر میکنم نیویورک به تنهایی میتواند یک کشور باشد. گاهی به موزه «برکلین» هم سر میزنم. اغلب به «منهتن» میروم و در یکی از پارکهای بزرگش ساعتها پیادهروی میکنم. اینجا برایم پر است از جذابیتهای بصری. اینجا آفتاب زیاد دارد و حتی بلافاصله پس از برف و باران، آفتاب میشود. من با آفتاب زندهام شاید برای همین هم اینقدر نیویورک را دوست دارم. نیویورک پُر است از موزه، گالری، سینما و سالنهای تئاتر. هر لحظهاش میتواند برایت پر از کشف باشد، البته لزوما همه نمایشگاههایی که برگزار میشود شاخص نیستند اما در اغلبشان میتوان آموخت و کشف کرد.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.