|

نوبرفروشی، دم در خانه

سعید برآبادی: پیرمرد در آفتاب کم‌رمق دی‌ماه نشسته در حاشیه میدان توحید و به جعبه میوه‌ای که کنار دست دارد، بفرما می‌زند. عابران می‌آیند و نگاهی به خرمالوهای کوچک نارنجی می‌کنند و قیمت می‌گیرند. اگر کسی مشتری باشد، پیرمرد بلند می‌شود و کیسه‌ای نایلونی برایشان وزن می‌کند با همان ترازوهای پارس‌خزر آشپزخانه‌ای. قیمت خرمالو در بازار حدودا پنج‌هزارتومان است، خرمالوهای پیرمرد اما کیلویی دوهزارتومان فروخته می‌شوند شاید به این خاطر که: «در حیاط یک درخت خرمالوی بزرگ داریم که هرسال میوه‌هایش در پاییز می‌ماندند روی شاخه تا خراب شوند، امسال گفتیم آنها را با قیمت ارزان به مردم بفروشیم.» خرمالو، میوه پرطرفداری نیست اما سنت فروش میوه نوبرانه به این شیوه در تهران شاید قدیمی‌تر از این حرف‌ها باشد. مثلا در طرشت، تابستان‌ها، بساط فروش توت و آلو کنار خیابان‌ها و دم هر خانه‌ای که باغچه‌ای داشته باشد گرم است یا در ورودی اتوبان اشرفی‌اصفهانی که از قدیمی‌ترین محله‌های فروش میوه‌های نوبرانه بوده. اتحادیه میوه‌وتره‌بار البته که واکنش خاصی به این سنت قدیمی نداشته اما تهرانی‌ها آن را دوست دارند و حتی محله‌هایی به همین نام معروف شده‌اند. با این‌همه امسال دو تغییر هم در این سنت رخ داده، اولینش کوچک‌بودن خرمالوهاست که نشانه‌ای است از کم‌آبی و بی‌رمقی خاک تهران و دومی‌اش، اصرار پیرمرد است برای اینکه به همه بفهماند کفگیر بعضی از زندگی‌ها چنان به کف دیگ خورده که از سردرختی‌ها هم نمی‌گذرند چه برسد به میوه‌هایی که در این گرانی، لابد مشتری‌های خودشان را خواهند داشت.

سعید برآبادی: پیرمرد در آفتاب کم‌رمق دی‌ماه نشسته در حاشیه میدان توحید و به جعبه میوه‌ای که کنار دست دارد، بفرما می‌زند. عابران می‌آیند و نگاهی به خرمالوهای کوچک نارنجی می‌کنند و قیمت می‌گیرند. اگر کسی مشتری باشد، پیرمرد بلند می‌شود و کیسه‌ای نایلونی برایشان وزن می‌کند با همان ترازوهای پارس‌خزر آشپزخانه‌ای. قیمت خرمالو در بازار حدودا پنج‌هزارتومان است، خرمالوهای پیرمرد اما کیلویی دوهزارتومان فروخته می‌شوند شاید به این خاطر که: «در حیاط یک درخت خرمالوی بزرگ داریم که هرسال میوه‌هایش در پاییز می‌ماندند روی شاخه تا خراب شوند، امسال گفتیم آنها را با قیمت ارزان به مردم بفروشیم.» خرمالو، میوه پرطرفداری نیست اما سنت فروش میوه نوبرانه به این شیوه در تهران شاید قدیمی‌تر از این حرف‌ها باشد. مثلا در طرشت، تابستان‌ها، بساط فروش توت و آلو کنار خیابان‌ها و دم هر خانه‌ای که باغچه‌ای داشته باشد گرم است یا در ورودی اتوبان اشرفی‌اصفهانی که از قدیمی‌ترین محله‌های فروش میوه‌های نوبرانه بوده. اتحادیه میوه‌وتره‌بار البته که واکنش خاصی به این سنت قدیمی نداشته اما تهرانی‌ها آن را دوست دارند و حتی محله‌هایی به همین نام معروف شده‌اند. با این‌همه امسال دو تغییر هم در این سنت رخ داده، اولینش کوچک‌بودن خرمالوهاست که نشانه‌ای است از کم‌آبی و بی‌رمقی خاک تهران و دومی‌اش، اصرار پیرمرد است برای اینکه به همه بفهماند کفگیر بعضی از زندگی‌ها چنان به کف دیگ خورده که از سردرختی‌ها هم نمی‌گذرند چه برسد به میوه‌هایی که در این گرانی، لابد مشتری‌های خودشان را خواهند داشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.