به مناسبت جشن تولد 12سالگی یکفاجعه
در خشت ویران بم چه میبینیم؟
سعید برآبادی: فاجعهای که پا در 12سالگی گذاشته، چطور هنوز ادامه دارد؟ تمهیداتی که اندیشیدهایم، کمکمان نکرد تا بتوانیم عوارض خانمانبرانداز زلزله بم را در مساحت یکمیلیونو648هزارو195کیلومترمربعی کشورمان جبران کنیم؟ بهرام عکاشه، پدر زلزلهشناسی ایران به مخاطبان «شرق» همیشه گوشزد کرده و میکند که «زلزله قابلپیشبینی نیست اما میتوان از شدت آسیبهای آن کاست.» کدام فاجعه؟ وقتی زمینلرزهای تنها با 3/6دهم بزرگی میتواند به مرگ 35هزارنفر و ویرانی صددرصدی یکشهر بینجامد، چه اسمی جز فاجعه میشود روی آن گذاشت؟ و چطور میتوان با کارهای کوچک اما موثر جلو تکرارنشدنش را گرفت؟ اولین راه، باور زلزله است. باور اینکه زندگی ما در ایران روی گسلهای زلزلهخیز است و آنطور که بهزاد پورمحمد، معاون مرکز لرزهنگاری موسسه ژئوفیزیک به «شرق» میگوید: «حداقل 600شهر ایران یا روی گسل یا در همسایگی گسلهای خطرناک قرار دارند، بنابراین آگاهی عمومی نسبت به خطرات زلزله میتواند جامعه شهروندی را آماده کند تا با چنین پدیده طبیعیای مواجهه درستی داشته باشند.» سازمان عریضوطویل مدیریت بحران کشور، چندروزی پس از زلزله بم راه افتاد تا یکنهاد متشکل، برای زلزلههایی که در راه بودند، سازماندهی شود. اما این سازمان چقدر از سوی سازمانهای دیگر و مردم جدی گرفته میشود؟ یکی از اصلیترین برنامههای این سازمان، مقاومسازی بناهاست. بیتوجهی به این مهم را اما میشود همین حالا و بدون لرزههای زلزله، در ساختمانهایی دید که نساخته، آوار میشوند. گویی 11سال گذشته و زمان بهجای یادآوری هرروزه آن اتفاق، به فراموشیاش منجر شده تا جایی که از یاد بردهایم در کشوری چون ایران، نه بازسازی که پیشگیری و آمادگی مقابله، شرط حیات بعد از زلزله است. نکته بعدی که درسی فراموششده از مکتب بم است را عکاشه یادآوری میکند: «جلوگیری از شایعههای دروغ زلزله، آرامش روانی را برای جامعه به ارمغان خواهد داشت و به مردم میآموزد که اخبار نهادهای علمی و رسمی را در این زمینه باور کنند و در صورت بروز هرگونه علایم تهدید، به فراخوانهای آنها عمل کنند.» باید رفت و یکجعبه کمکهای اولیه مجهز برای هرواحد مسکونی خرید؛ این را قوچانزاده، از آتشنشانهای تهران میگوید و تاکید میکند که در کوچههای تنگ و باریک تهران که امکان کمکرسانی در زلزله نیست، هرفرد زندهای خودش یک امدادگر بهحساب میآید.
سعید برآبادی: فاجعهای که پا در 12سالگی گذاشته، چطور هنوز ادامه دارد؟ تمهیداتی که اندیشیدهایم، کمکمان نکرد تا بتوانیم عوارض خانمانبرانداز زلزله بم را در مساحت یکمیلیونو648هزارو195کیلومترمربعی کشورمان جبران کنیم؟ بهرام عکاشه، پدر زلزلهشناسی ایران به مخاطبان «شرق» همیشه گوشزد کرده و میکند که «زلزله قابلپیشبینی نیست اما میتوان از شدت آسیبهای آن کاست.» کدام فاجعه؟ وقتی زمینلرزهای تنها با 3/6دهم بزرگی میتواند به مرگ 35هزارنفر و ویرانی صددرصدی یکشهر بینجامد، چه اسمی جز فاجعه میشود روی آن گذاشت؟ و چطور میتوان با کارهای کوچک اما موثر جلو تکرارنشدنش را گرفت؟ اولین راه، باور زلزله است. باور اینکه زندگی ما در ایران روی گسلهای زلزلهخیز است و آنطور که بهزاد پورمحمد، معاون مرکز لرزهنگاری موسسه ژئوفیزیک به «شرق» میگوید: «حداقل 600شهر ایران یا روی گسل یا در همسایگی گسلهای خطرناک قرار دارند، بنابراین آگاهی عمومی نسبت به خطرات زلزله میتواند جامعه شهروندی را آماده کند تا با چنین پدیده طبیعیای مواجهه درستی داشته باشند.» سازمان عریضوطویل مدیریت بحران کشور، چندروزی پس از زلزله بم راه افتاد تا یکنهاد متشکل، برای زلزلههایی که در راه بودند، سازماندهی شود. اما این سازمان چقدر از سوی سازمانهای دیگر و مردم جدی گرفته میشود؟ یکی از اصلیترین برنامههای این سازمان، مقاومسازی بناهاست. بیتوجهی به این مهم را اما میشود همین حالا و بدون لرزههای زلزله، در ساختمانهایی دید که نساخته، آوار میشوند. گویی 11سال گذشته و زمان بهجای یادآوری هرروزه آن اتفاق، به فراموشیاش منجر شده تا جایی که از یاد بردهایم در کشوری چون ایران، نه بازسازی که پیشگیری و آمادگی مقابله، شرط حیات بعد از زلزله است. نکته بعدی که درسی فراموششده از مکتب بم است را عکاشه یادآوری میکند: «جلوگیری از شایعههای دروغ زلزله، آرامش روانی را برای جامعه به ارمغان خواهد داشت و به مردم میآموزد که اخبار نهادهای علمی و رسمی را در این زمینه باور کنند و در صورت بروز هرگونه علایم تهدید، به فراخوانهای آنها عمل کنند.» باید رفت و یکجعبه کمکهای اولیه مجهز برای هرواحد مسکونی خرید؛ این را قوچانزاده، از آتشنشانهای تهران میگوید و تاکید میکند که در کوچههای تنگ و باریک تهران که امکان کمکرسانی در زلزله نیست، هرفرد زندهای خودش یک امدادگر بهحساب میآید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.