مصباحیزدی: سران فتنه با حکم حکومتی اعدام نشدند
شرق: آیتالله مصباحیزدی رییس موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی با هفتهنامه «9دی» متعلق به حمید رسایی از شاگردان خود به گفتوگو نشسته است. مصباحیزدی در این گفتوگو نکات قابل تاملی را درباره موضوع حصر و البته ارتباطش با جبهه پایداری و وحدت اصولگرایان مطرح کرده. مصباحیزدی درباره موضوع حصر گفته است که حکم حصر از سوی شورایعالی امنیتملی صورت گرفته و چون امضای مقاممعظمرهبری را دارد، حکم حکومتی تلقی میشود. به گفته مصباح اگر قرار بود محصورین دادگاهی و محاکمه بشنوند، حکم آنها چندینبار اعدام است.
این در حالی است که بهتازگی نماینده ولیفقیه در بسیج اعلام کرده؛ اینکه موضوع حصر تا کی ادامه پیدا کند، به تشخیص مجموعهای است که به اختیار قانون این امر را برعهده دارد (شورایعالی امنیتملی) و هر زمانی که آنها تصمیم گرفتند؛ چون تصویبشان باید به تایید رهبر انقلاب برسد. برای مردم ایران هم متاع است و مشکلی نیست.» تویسرکانی در عین حال سخنی از اعدام به میان نیاورده و علاوه بر آن گفته است که «اگر قرار باشد تلاشی در این موضوع صورت بگیرد باید پنهان بوده و مطابق با عقل و تجربه گذشته باشد.»
طرح این موضوع که حکم حصر را شورایعالی امنیتملی صادر کرده است، رسانههای اصولگرا آغاز کردند و علت آن را هم نه اعتراض به انتخابات 88 بلکه آنچه آن را «ورود علنی و بیمحابا به حوزه امنیتملی دانستند» اعلام کردند. مصباحیزدی اما طرح موضوع در شورایعالی امنیتملی را عاملی دانسته است که توانسته از اعدام آنچه او سران فتنه میخواند، جلوگیری کند. او در گفتوگوی خود با نشریه 9دی درباره مشروعیت حکم شورایعالی امنیتملی درباره حصر گفت: «مشروعیت این حکم به رای حاکم اسلامی است. ارزش حکم و تصمیم شورایعالی امنیت هم به امضای ولیفقیه است. این حکم ولیفقیه یعنی حکم حکومتی و حکم حکومتی، حاکم بر احکام اولیه است.»
او ادامه داد: «اگر حکم حکومتی نبود، هم طبق شرع و هم قوانینی که ما داریم اینها باید مجازات بشوند و حکمشان هم اعدام است. چه کسی اینها را از اعدام نجات داد؟ اگر حکم و نظر ولیفقیه نبود، اینها باید اعدام میشدند. برای توبه هم شرایط به حکم حکومتی بستگی دارد. آن مصلحتی که ایجاب میکند تا از حکم اولیه اعدام صرفنظر شود، مصلحت جامعه اسلامی است که ولیفقیه تشخیص میدهد. هرچه تشخیص دهد نظر او معتبر است. اگر مصلحت نبود طبق روال عادی اینها باید دادگاهی میشدند و بدون شک محکوم به اعدام بودند. حتی نه یکبار اعدام بلکه بهدلایل مختلف باید اعدام شوند.»
حال مزاجیام اجازه دهد، باز هم سخنرانی میکنم
او در بخش دیگر این گفتوگو درباره ارتباطش با جبهه پایداری و البته وحدت اصولگرایان نکاتی را طرح کرده است؛ «برادران جبهه پایداری جلسه اولی که در اینجا تشکیل دادند، گفتند ما میخواهیم یک حرکت سیاسی داشته باشیم و دلمان میخواهد با یک روحانی مشورت کنیم. من هم در حد مشورت پذیرفتم؛ والا نه من به آنها سری سپردهام و نه درخواستی از آنها کردهام. بارها هم گفتهام که من لیدر آنها نیستم. وقتی آقایان جبهه پایداری میگویند ما کارهایمان را با تو مشورت کنیم، من بگویم نکنید؟! مشورت میخواهند، من بگویم مشورت نمیدهم؟ هر گروه دیگری هم بیاید، همین کار را میکنم. همین اخیرا کمیته امداد دعوت کردند من رفتم تهران برایشان سخنرانی کردم. آقایان دیگر هم تشریف آوردهاند اینجا، اما اینطور درخواستی نکردند که ما میخواهیم نظراتمان را با شما چک کنیم و هرچه شما بگویید، بپذیریم ولی جبهه پایداری گفتند، ما هم مشورت میدهیم. بعد از این جریانات، اخیرا بالاخره گروههای مختلفی از اصولگرایان فهمیدند که در گذشته اشتباهاتی شده؛ آقای تقوی میداندار این کار شدند و تشریف آوردند اینجا و جلسه داشتیم. گفتند در جلسه اصولگرایان در لانه جاسوسی سخنرانی کنید،
ما هم رفتیم آنجا حرفهایی که همیشه میزدیم، آنجا زدیم. نه چیز تازهای داشتیم بگوییم و نه آنها از ما چیز خاصی خواستند بگوییم. باز هم دعوت کنند- اگر حال مزاجیام اجازه دهد و وقت کافی داشته باشم- قبول میکنم، چه اینجا باشد چه آنجا.»
حرف آخر را مقاممعظمرهبری میزند
او درباره وحدت اصولگرایان هم اینگونه توضیح داد: «واقعیت این است که اختلاف فکر و سلیقه بهصورت کامل میان هیچ دو نفری برداشتنی نیست. آنچه مساله را حل میکند این است که در مسایل اجتماعی و سیاسی، حرف آخر را باید یک نفر بزند، آن هم مقاممعظمرهبری است. هرچه ایشان بفرمایند علیالراس و العین، ما مطیع هستیم. اما در جای دیگر هرجا حجت شرعی باشد، ما نوکر حجتیم. صِرف خوشبینی، ارادت، سابقه، رفاقت و این امور برای کسی حجت نمیشود. من باید تنها در گور بمانم و شب اول قبر، من باید تنها جواب بدهم، پس باید برای کار خودم حجت داشته باشم. اگر یک جایی لازم است یک قدم واحدی برداشته شود و همه در یک خط قرار بگیرند، آن جهت باید برگرفته از خطوط کلی تبیینشده توسط مقاممعظمرهبری باشد؛ این خودش یک حجت است، اما تا ایشان چیزی نفرمودهاند ما وظیفهمان این است که برای تصمیمات اجتماعیمان حجت الهی داشته باشیم که چرا این کار را کردیم؟ ممکن است اختلاف در فتوا باشد یا ممکن است اختلاف در تشخیص باشد. انشاءالله که اختلاف در هوای نفس نباشد.»
شرق: آیتالله مصباحیزدی رییس موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی با هفتهنامه «9دی» متعلق به حمید رسایی از شاگردان خود به گفتوگو نشسته است. مصباحیزدی در این گفتوگو نکات قابل تاملی را درباره موضوع حصر و البته ارتباطش با جبهه پایداری و وحدت اصولگرایان مطرح کرده. مصباحیزدی درباره موضوع حصر گفته است که حکم حصر از سوی شورایعالی امنیتملی صورت گرفته و چون امضای مقاممعظمرهبری را دارد، حکم حکومتی تلقی میشود. به گفته مصباح اگر قرار بود محصورین دادگاهی و محاکمه بشنوند، حکم آنها چندینبار اعدام است.
این در حالی است که بهتازگی نماینده ولیفقیه در بسیج اعلام کرده؛ اینکه موضوع حصر تا کی ادامه پیدا کند، به تشخیص مجموعهای است که به اختیار قانون این امر را برعهده دارد (شورایعالی امنیتملی) و هر زمانی که آنها تصمیم گرفتند؛ چون تصویبشان باید به تایید رهبر انقلاب برسد. برای مردم ایران هم متاع است و مشکلی نیست.» تویسرکانی در عین حال سخنی از اعدام به میان نیاورده و علاوه بر آن گفته است که «اگر قرار باشد تلاشی در این موضوع صورت بگیرد باید پنهان بوده و مطابق با عقل و تجربه گذشته باشد.»
طرح این موضوع که حکم حصر را شورایعالی امنیتملی صادر کرده است، رسانههای اصولگرا آغاز کردند و علت آن را هم نه اعتراض به انتخابات 88 بلکه آنچه آن را «ورود علنی و بیمحابا به حوزه امنیتملی دانستند» اعلام کردند. مصباحیزدی اما طرح موضوع در شورایعالی امنیتملی را عاملی دانسته است که توانسته از اعدام آنچه او سران فتنه میخواند، جلوگیری کند. او در گفتوگوی خود با نشریه 9دی درباره مشروعیت حکم شورایعالی امنیتملی درباره حصر گفت: «مشروعیت این حکم به رای حاکم اسلامی است. ارزش حکم و تصمیم شورایعالی امنیت هم به امضای ولیفقیه است. این حکم ولیفقیه یعنی حکم حکومتی و حکم حکومتی، حاکم بر احکام اولیه است.»
او ادامه داد: «اگر حکم حکومتی نبود، هم طبق شرع و هم قوانینی که ما داریم اینها باید مجازات بشوند و حکمشان هم اعدام است. چه کسی اینها را از اعدام نجات داد؟ اگر حکم و نظر ولیفقیه نبود، اینها باید اعدام میشدند. برای توبه هم شرایط به حکم حکومتی بستگی دارد. آن مصلحتی که ایجاب میکند تا از حکم اولیه اعدام صرفنظر شود، مصلحت جامعه اسلامی است که ولیفقیه تشخیص میدهد. هرچه تشخیص دهد نظر او معتبر است. اگر مصلحت نبود طبق روال عادی اینها باید دادگاهی میشدند و بدون شک محکوم به اعدام بودند. حتی نه یکبار اعدام بلکه بهدلایل مختلف باید اعدام شوند.»
حال مزاجیام اجازه دهد، باز هم سخنرانی میکنم
او در بخش دیگر این گفتوگو درباره ارتباطش با جبهه پایداری و البته وحدت اصولگرایان نکاتی را طرح کرده است؛ «برادران جبهه پایداری جلسه اولی که در اینجا تشکیل دادند، گفتند ما میخواهیم یک حرکت سیاسی داشته باشیم و دلمان میخواهد با یک روحانی مشورت کنیم. من هم در حد مشورت پذیرفتم؛ والا نه من به آنها سری سپردهام و نه درخواستی از آنها کردهام. بارها هم گفتهام که من لیدر آنها نیستم. وقتی آقایان جبهه پایداری میگویند ما کارهایمان را با تو مشورت کنیم، من بگویم نکنید؟! مشورت میخواهند، من بگویم مشورت نمیدهم؟ هر گروه دیگری هم بیاید، همین کار را میکنم. همین اخیرا کمیته امداد دعوت کردند من رفتم تهران برایشان سخنرانی کردم. آقایان دیگر هم تشریف آوردهاند اینجا، اما اینطور درخواستی نکردند که ما میخواهیم نظراتمان را با شما چک کنیم و هرچه شما بگویید، بپذیریم ولی جبهه پایداری گفتند، ما هم مشورت میدهیم. بعد از این جریانات، اخیرا بالاخره گروههای مختلفی از اصولگرایان فهمیدند که در گذشته اشتباهاتی شده؛ آقای تقوی میداندار این کار شدند و تشریف آوردند اینجا و جلسه داشتیم. گفتند در جلسه اصولگرایان در لانه جاسوسی سخنرانی کنید،
ما هم رفتیم آنجا حرفهایی که همیشه میزدیم، آنجا زدیم. نه چیز تازهای داشتیم بگوییم و نه آنها از ما چیز خاصی خواستند بگوییم. باز هم دعوت کنند- اگر حال مزاجیام اجازه دهد و وقت کافی داشته باشم- قبول میکنم، چه اینجا باشد چه آنجا.»
حرف آخر را مقاممعظمرهبری میزند
او درباره وحدت اصولگرایان هم اینگونه توضیح داد: «واقعیت این است که اختلاف فکر و سلیقه بهصورت کامل میان هیچ دو نفری برداشتنی نیست. آنچه مساله را حل میکند این است که در مسایل اجتماعی و سیاسی، حرف آخر را باید یک نفر بزند، آن هم مقاممعظمرهبری است. هرچه ایشان بفرمایند علیالراس و العین، ما مطیع هستیم. اما در جای دیگر هرجا حجت شرعی باشد، ما نوکر حجتیم. صِرف خوشبینی، ارادت، سابقه، رفاقت و این امور برای کسی حجت نمیشود. من باید تنها در گور بمانم و شب اول قبر، من باید تنها جواب بدهم، پس باید برای کار خودم حجت داشته باشم. اگر یک جایی لازم است یک قدم واحدی برداشته شود و همه در یک خط قرار بگیرند، آن جهت باید برگرفته از خطوط کلی تبیینشده توسط مقاممعظمرهبری باشد؛ این خودش یک حجت است، اما تا ایشان چیزی نفرمودهاند ما وظیفهمان این است که برای تصمیمات اجتماعیمان حجت الهی داشته باشیم که چرا این کار را کردیم؟ ممکن است اختلاف در فتوا باشد یا ممکن است اختلاف در تشخیص باشد. انشاءالله که اختلاف در هوای نفس نباشد.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.