فرو رفتن در شکاف عمیق
لیلا علیپور
میتوانم بخشی مهمی از دلواپسیها را در قالب یک نگرانی عمده جای دهم: تاثیر جامعه، همسالان، محیطهای آموزشی، تلویزیون و وسایل ارتباط جمعی بر تربیت فرزند من چیست؟ آیا تلاش من برای تربیت پسرم با حضور او در جامعه-چه کوچک و چه بزرگ- مخدوش خواهد شد؟ پاسخی روشن برای این پرسش ندارم؛ اما آنچه بعد از گذشت 10سال از مادرشدنم، دریافتهام این است که گاه این اتفاق میافتد و عمده علت آن شکاف فرهنگ رسمی و غیررسمی (خانواده) است؛ شکافی که با گسترش کانالهای ارتباطی با دنیا روزبهروز عمیقتر میشود. فرزندم در پاسخ پرسشهایی ناچار است از گفتن واقعیت خودداری کند و من که بزرگترین آرمانم در تربیت او، ترغیب و یاددادن راستگویی به اوست، رفتار او را در این موارد تایید میکنم. فرزند من در جامعهای بزرگ میشود که در آن دولت در زندگی خصوصی شهروندان حضور دارد. در سطح جامعه هم با تاکید بر نوع خاص از شیوه زندگی انتخابهای دیگر را برای شهروندان به رسمیت نمیشمارند. اینجاست که الگوی خانواده ما که بر مبنای راستگویی و بیریایی بوده، مخدوش و ناکارآمد میشود. این سکه روی دیگری هم دارد و آن تقابل نحوه تربیت پسرم با سایر همسالانش است. هرسال که
پسرم به کلاس بالاتری میرود و از رفتار و گفتار سایر بچهها میگوید، نگرانیهایم به نقاط اوج خود میرسد.
با وجود تلاش دولت برای الگوسازی و قانونی جلوهدادن یک سبک خاص زندگی، جامعه به دامن فرهنگهای بدیل و رقیب پناه میبرد.
دریچه دیگری که پای افکار دیگران را به خانه ما باز میکند، کارتونهایی است که در غیاب تولیدات خارجی قدیمی و تولیدات جذاب داخلی برای کودکان در قالب سیدی عرضه میشود؛ کارتونهایی با شخصیتهایی فراانسانی، فرازمینی با محیطی سرد و وهمناک. تجربهام نشان داده نهتنها فرزند من دلبسته چنین شخصیتهایی میشود، بلکه همسالانش نیز در دنیای همین شخصیتهای عجیب، غرق هستند. اگر من برای او چنین کارتونهایی را تهیه نکنم در بین همسالانش که دایم از این شخصیتها صحبت میکنند، احساس کمبود میکند و حتی کنجکاویاش بیش از پیش تحریک میشود و ذهنش بیشتر درگیر خواهد بود. اینجاست که برای من بهعنوان مادر نه راه پس میماند و نه راه پیش. جامعه همسالان و تولیدات کارتونی که واقعا مشخص نیست با چه هدف تا این حد خیالی، خشن و دور از دنیای واقعی است مرا در تنگنایی عذابآور قرار میدهند.
با تمام این اوصاف و بسیاری از موقعیتها و نگرانیهای دیگر بیراه نیست ذهنم درگیر این سوال شود، حال که من در نقش خود بهعنوان مادر تمام همتم را به کار بردهام تا فردی باهویت، بیعقده، روراست با خود و دیگران، پرتلاش و باعزت نفس تربیت کنم، جامعه با او چه خواهد کرد؟ آیا همه تلاش و سالها فداکاری من در این شکاف عمیق فروخواهد رفت؟ برخی میگویند مادرهای همیشهنگران بدترین مادرهای دنیا هستند؛ اما نگرانی من بیجهت نیست.
میتوانم بخشی مهمی از دلواپسیها را در قالب یک نگرانی عمده جای دهم: تاثیر جامعه، همسالان، محیطهای آموزشی، تلویزیون و وسایل ارتباط جمعی بر تربیت فرزند من چیست؟ آیا تلاش من برای تربیت پسرم با حضور او در جامعه-چه کوچک و چه بزرگ- مخدوش خواهد شد؟ پاسخی روشن برای این پرسش ندارم؛ اما آنچه بعد از گذشت 10سال از مادرشدنم، دریافتهام این است که گاه این اتفاق میافتد و عمده علت آن شکاف فرهنگ رسمی و غیررسمی (خانواده) است؛ شکافی که با گسترش کانالهای ارتباطی با دنیا روزبهروز عمیقتر میشود. فرزندم در پاسخ پرسشهایی ناچار است از گفتن واقعیت خودداری کند و من که بزرگترین آرمانم در تربیت او، ترغیب و یاددادن راستگویی به اوست، رفتار او را در این موارد تایید میکنم. فرزند من در جامعهای بزرگ میشود که در آن دولت در زندگی خصوصی شهروندان حضور دارد. در سطح جامعه هم با تاکید بر نوع خاص از شیوه زندگی انتخابهای دیگر را برای شهروندان به رسمیت نمیشمارند. اینجاست که الگوی خانواده ما که بر مبنای راستگویی و بیریایی بوده، مخدوش و ناکارآمد میشود. این سکه روی دیگری هم دارد و آن تقابل نحوه تربیت پسرم با سایر همسالانش است. هرسال که
پسرم به کلاس بالاتری میرود و از رفتار و گفتار سایر بچهها میگوید، نگرانیهایم به نقاط اوج خود میرسد.
با وجود تلاش دولت برای الگوسازی و قانونی جلوهدادن یک سبک خاص زندگی، جامعه به دامن فرهنگهای بدیل و رقیب پناه میبرد.
دریچه دیگری که پای افکار دیگران را به خانه ما باز میکند، کارتونهایی است که در غیاب تولیدات خارجی قدیمی و تولیدات جذاب داخلی برای کودکان در قالب سیدی عرضه میشود؛ کارتونهایی با شخصیتهایی فراانسانی، فرازمینی با محیطی سرد و وهمناک. تجربهام نشان داده نهتنها فرزند من دلبسته چنین شخصیتهایی میشود، بلکه همسالانش نیز در دنیای همین شخصیتهای عجیب، غرق هستند. اگر من برای او چنین کارتونهایی را تهیه نکنم در بین همسالانش که دایم از این شخصیتها صحبت میکنند، احساس کمبود میکند و حتی کنجکاویاش بیش از پیش تحریک میشود و ذهنش بیشتر درگیر خواهد بود. اینجاست که برای من بهعنوان مادر نه راه پس میماند و نه راه پیش. جامعه همسالان و تولیدات کارتونی که واقعا مشخص نیست با چه هدف تا این حد خیالی، خشن و دور از دنیای واقعی است مرا در تنگنایی عذابآور قرار میدهند.
با تمام این اوصاف و بسیاری از موقعیتها و نگرانیهای دیگر بیراه نیست ذهنم درگیر این سوال شود، حال که من در نقش خود بهعنوان مادر تمام همتم را به کار بردهام تا فردی باهویت، بیعقده، روراست با خود و دیگران، پرتلاش و باعزت نفس تربیت کنم، جامعه با او چه خواهد کرد؟ آیا همه تلاش و سالها فداکاری من در این شکاف عمیق فروخواهد رفت؟ برخی میگویند مادرهای همیشهنگران بدترین مادرهای دنیا هستند؛ اما نگرانی من بیجهت نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.