|

در جست‌وجوی مقصد

فاطمه علی‌اصغر

سرزمین بلا در خون و قدرت نفس می‌کشد. هزاران نیروی ماوراءالطبیعه در هوای آن موج می‌زند و هزاران نیروی غیرماورای‌لطبیعه در خاک آن. برای رسیدن باید حرکت کرد اما حرکت از سال‌های‌سال پیش آغاز شده است. از یک پرچم، از یک پرچم عدالت‌خواهی؛ عدالت در برابر ظلم، پرچم لازم دارد. سبز یا سرخ فرقی نمی‌کند، برای برهم‌زدن معادلات پیچیده باید یک پرچم داشت و آن را علم کرد.
نام‌ها قدرت عجیبی دارند برای اینکه به پرچم‌ها شکوه و جلال بدهند. نام‌هایی که قصه‌هایی هم داشته باشند، بهترند. نام‌های بدون قصه مثل هزاران نام دیگرند. زود می‌پوسند در میان شیار خاک‌ها. دیگر مهم نیست این نام برای چه سرزمینی باشد. این سرزمین می‌تواند دور باشد یا نزدیک، نزدیک باشد بهتر است، قرابت دارد. مردم سرزمین‌های کویری حرف همدیگر را بهتر می‌فهمند، اهالی کوه و دشت، حرف همدیگر را. پس نام آن مرد؛ در جایی که نکبت از زمین می‌جوشید، پرچم شد. پرچم مردمی از سرزمینی دیگر، با زبانی دیگر. چقدر از آن سال‌ها گذشته است، مهم نیست. مهم این است که هنوز این پرچم قدرت دارد. با هزاران، اسطوره و قصه آمیخته شده است. برای آن مرد دعاهایی نوشته شده و برای دشمنانش نفرین‌هایی؛ اشاره هم حتی لازم نیست. همه‌چیز منظم و منسجم برنامه‌ریزی شده است. چند حرکت استراتژیک همه رسیدن‌ها را توجیه می‌کند: وسیله حمل‌ونقل، برداشتن ویزا و غذا.
هجوم جمعیت که بعدها در رسانه‌ها منعکس می‌شود، بزرگ‌ترین گردهمایی می‌شود؛ بزرگ‌ترین گردهمایی بشریت. در کربلا ماوراءلطبیعه نام یک مرد در جان‌ها حلول می‌کند. پرچم‌ها به اهتزار درمی‌آیند. حتی کاور لباس‌های شهرداری تهران اینجا یک نشانه می‌شوند.
مرزها باز شده‌اند. هزاران‌هزار شیعه با جان و دل و پای برهنه راهی این سفر معنوی شده‌اند. سفری که خوابش را در میان راه‌ها و کوه‌ها نمی‌تواند ببیند. از 10روز به روز موعود حرکت آغاز شده است. همه‌چیز اینجا آداب دارد؛ آدابی که طی سال‌های‌سال در میان مردم شکل گرفته است. 10روز است که از چندین مسیر زمینی و هوایی شیعیان به سمت کربلا راه افتاده‌اند. زن، مرد، پیر، جوان و... فرقی نمی‌کند. حرکت در پاها، در میان انگشت‌های پاها به زمین کشیده می‌شود و آنقدر ادامه می‌یابد تا مقصد مهیا شود.
زنان با روبنده‌های سیاه در میان مغناطیسم افسون‌گر یک آداب حاجب‌دهنده، مقصد را جست‌وجو می‌کنند. مقصدی که در راه رسیدن به آن اجازه شوهر و وصی نمی‌خواهند. نگران نیستند. در حرم، نگرانی معنایی ندارد. جریان به سمت مقصد عاشقانه اتفاق می‌افتد. کسی به چهره کس دیگر نگاه نمی‌کند. همه در برابر دوربین‌ها با آزادی و اطمینان می‌ایستند. آنها می‌خواهند برای ابد در میان قاب آزادی یک راه مقدس ثبت شوند. علامت پیروزی بر دست‌ و لبخند بر لب‌های‌شان، راه اما طولانی است. دوربین‌ها زیادند. کم‌اند اما دوربین‌هایی که این لبخند را ثبت کنند.
آنچه قرار است که ثبت شود، پرچمی‌ است بر دستان دختری با روبنده سیاه و چشمانی که از پشت آن نمایان است. جوان‌ها با کوله‌های بزرگ و مارک‌دار و ریش‌های پرپشت و شال سبز ابوالفضل‌وار به چشم می‌آیند.

سرزمین بلا در خون و قدرت نفس می‌کشد. هزاران نیروی ماوراءالطبیعه در هوای آن موج می‌زند و هزاران نیروی غیرماورای‌لطبیعه در خاک آن. برای رسیدن باید حرکت کرد اما حرکت از سال‌های‌سال پیش آغاز شده است. از یک پرچم، از یک پرچم عدالت‌خواهی؛ عدالت در برابر ظلم، پرچم لازم دارد. سبز یا سرخ فرقی نمی‌کند، برای برهم‌زدن معادلات پیچیده باید یک پرچم داشت و آن را علم کرد.
نام‌ها قدرت عجیبی دارند برای اینکه به پرچم‌ها شکوه و جلال بدهند. نام‌هایی که قصه‌هایی هم داشته باشند، بهترند. نام‌های بدون قصه مثل هزاران نام دیگرند. زود می‌پوسند در میان شیار خاک‌ها. دیگر مهم نیست این نام برای چه سرزمینی باشد. این سرزمین می‌تواند دور باشد یا نزدیک، نزدیک باشد بهتر است، قرابت دارد. مردم سرزمین‌های کویری حرف همدیگر را بهتر می‌فهمند، اهالی کوه و دشت، حرف همدیگر را. پس نام آن مرد؛ در جایی که نکبت از زمین می‌جوشید، پرچم شد. پرچم مردمی از سرزمینی دیگر، با زبانی دیگر. چقدر از آن سال‌ها گذشته است، مهم نیست. مهم این است که هنوز این پرچم قدرت دارد. با هزاران، اسطوره و قصه آمیخته شده است. برای آن مرد دعاهایی نوشته شده و برای دشمنانش نفرین‌هایی؛ اشاره هم حتی لازم نیست. همه‌چیز منظم و منسجم برنامه‌ریزی شده است. چند حرکت استراتژیک همه رسیدن‌ها را توجیه می‌کند: وسیله حمل‌ونقل، برداشتن ویزا و غذا.
هجوم جمعیت که بعدها در رسانه‌ها منعکس می‌شود، بزرگ‌ترین گردهمایی می‌شود؛ بزرگ‌ترین گردهمایی بشریت. در کربلا ماوراءلطبیعه نام یک مرد در جان‌ها حلول می‌کند. پرچم‌ها به اهتزار درمی‌آیند. حتی کاور لباس‌های شهرداری تهران اینجا یک نشانه می‌شوند.
مرزها باز شده‌اند. هزاران‌هزار شیعه با جان و دل و پای برهنه راهی این سفر معنوی شده‌اند. سفری که خوابش را در میان راه‌ها و کوه‌ها نمی‌تواند ببیند. از 10روز به روز موعود حرکت آغاز شده است. همه‌چیز اینجا آداب دارد؛ آدابی که طی سال‌های‌سال در میان مردم شکل گرفته است. 10روز است که از چندین مسیر زمینی و هوایی شیعیان به سمت کربلا راه افتاده‌اند. زن، مرد، پیر، جوان و... فرقی نمی‌کند. حرکت در پاها، در میان انگشت‌های پاها به زمین کشیده می‌شود و آنقدر ادامه می‌یابد تا مقصد مهیا شود.
زنان با روبنده‌های سیاه در میان مغناطیسم افسون‌گر یک آداب حاجب‌دهنده، مقصد را جست‌وجو می‌کنند. مقصدی که در راه رسیدن به آن اجازه شوهر و وصی نمی‌خواهند. نگران نیستند. در حرم، نگرانی معنایی ندارد. جریان به سمت مقصد عاشقانه اتفاق می‌افتد. کسی به چهره کس دیگر نگاه نمی‌کند. همه در برابر دوربین‌ها با آزادی و اطمینان می‌ایستند. آنها می‌خواهند برای ابد در میان قاب آزادی یک راه مقدس ثبت شوند. علامت پیروزی بر دست‌ و لبخند بر لب‌های‌شان، راه اما طولانی است. دوربین‌ها زیادند. کم‌اند اما دوربین‌هایی که این لبخند را ثبت کنند.
آنچه قرار است که ثبت شود، پرچمی‌ است بر دستان دختری با روبنده سیاه و چشمانی که از پشت آن نمایان است. جوان‌ها با کوله‌های بزرگ و مارک‌دار و ریش‌های پرپشت و شال سبز ابوالفضل‌وار به چشم می‌آیند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.