اینجا در کوهپایه
پانتهآ بهرام
نشمردهام. شاید هزاربار کمی کمتر یا بیشتر، تئاتر دیدهام. از تاریکی به نور. از نور به تاریکی. از خودم با دل تپشهای قبل از اجرا. از خودم تا خاطرههای اجرا. اجراها. نمیدانم اینبار، اینبار چه شد که زبانم بند آمد و باز شد برای «هم هوایی». اینقدر تمیز و آنقدر عزیز بود این نمایش، اینقدر دوستان زیبای من کامل بودند که نتوانستم این حس ستایش را با شما قسمت نکنم. رابطههای سرد و تهی، مُجازهای گاه توهینآمیز روابط مجازی و خطر تقلیل عشق به یک واژه درسی در ادبیات، مدتهاست که وحشت به دل خیلیهامان انداخته. و حالا با نمایشی در مدح عشق، انگار در قلبمان چیزی نرم و گرم میشود. الهام کردا با آن ظرافت شکننده در بازی حیرتانگیزش، در قامت یک میزبان خوشرو ما را به ضیافت این زیبایی دعوت میکند و عشق به وطن را دوباره یادمان میاندازد. پشتمان انگار تیر میکشد وقتی میشنویم که یک مرد آگاهانه، قهرمانانه، در نبرد میان عشقهای کوچک و بزرگ، طرف آن بزرگتر را میگیرد و میرود آنجا که شایسته یک اسطوره است. ستاره اسکندری آنچنان قدرتمند ظرافتهای نقش را با همه زیر و بمهایش به چالش میکشد و آنقدر استادانه از اغراقهای دمدستی میپرهیزد، که گیجت میکند به عشق دیوانهوار او حق بدهی یا نه. همانقدر گنگ که در اصلِ ماجراست. جایی که قاتل و مقتول یکی میشود و عشق کمر به کشتن میبندد. و باران کوثری که با داشتن ابزاری بهمراتب کمتر برای انگیختن احساسات تماشاگر، روایتی غریب از زن و کوه برایمان تعریف میکند. چیزی دور از انتظارمان. او زنی است که آرزو میکند در کوه بمیرد. و چقدر معنای کوه برای یک کوهنورد متفاوت است تا برای ما که همیشه در کوهپایهایم. بازی در این روایت، دست مریزاد دارد برای باران. متن تاثیرگذار و هوشمندانه مهین صدری را افسانه ماهیان با تیزبینی و کاربلدی به روی صحنهای میبرد که منوچهر شجاع تمیز، صحیح و کاربردی بازتعریفش کرده است. و در پایان ماییم و احوالاتمان. ما و یک احساس دردآلودِ خوشایند پس از تعظیم بازیگران. اما اینبار ماییم که در مقابل شما تعظیم میکنیم. افتخار من دوستی با شماست.
نشمردهام. شاید هزاربار کمی کمتر یا بیشتر، تئاتر دیدهام. از تاریکی به نور. از نور به تاریکی. از خودم با دل تپشهای قبل از اجرا. از خودم تا خاطرههای اجرا. اجراها. نمیدانم اینبار، اینبار چه شد که زبانم بند آمد و باز شد برای «هم هوایی». اینقدر تمیز و آنقدر عزیز بود این نمایش، اینقدر دوستان زیبای من کامل بودند که نتوانستم این حس ستایش را با شما قسمت نکنم. رابطههای سرد و تهی، مُجازهای گاه توهینآمیز روابط مجازی و خطر تقلیل عشق به یک واژه درسی در ادبیات، مدتهاست که وحشت به دل خیلیهامان انداخته. و حالا با نمایشی در مدح عشق، انگار در قلبمان چیزی نرم و گرم میشود. الهام کردا با آن ظرافت شکننده در بازی حیرتانگیزش، در قامت یک میزبان خوشرو ما را به ضیافت این زیبایی دعوت میکند و عشق به وطن را دوباره یادمان میاندازد. پشتمان انگار تیر میکشد وقتی میشنویم که یک مرد آگاهانه، قهرمانانه، در نبرد میان عشقهای کوچک و بزرگ، طرف آن بزرگتر را میگیرد و میرود آنجا که شایسته یک اسطوره است. ستاره اسکندری آنچنان قدرتمند ظرافتهای نقش را با همه زیر و بمهایش به چالش میکشد و آنقدر استادانه از اغراقهای دمدستی میپرهیزد، که گیجت میکند به عشق دیوانهوار او حق بدهی یا نه. همانقدر گنگ که در اصلِ ماجراست. جایی که قاتل و مقتول یکی میشود و عشق کمر به کشتن میبندد. و باران کوثری که با داشتن ابزاری بهمراتب کمتر برای انگیختن احساسات تماشاگر، روایتی غریب از زن و کوه برایمان تعریف میکند. چیزی دور از انتظارمان. او زنی است که آرزو میکند در کوه بمیرد. و چقدر معنای کوه برای یک کوهنورد متفاوت است تا برای ما که همیشه در کوهپایهایم. بازی در این روایت، دست مریزاد دارد برای باران. متن تاثیرگذار و هوشمندانه مهین صدری را افسانه ماهیان با تیزبینی و کاربلدی به روی صحنهای میبرد که منوچهر شجاع تمیز، صحیح و کاربردی بازتعریفش کرده است. و در پایان ماییم و احوالاتمان. ما و یک احساس دردآلودِ خوشایند پس از تعظیم بازیگران. اما اینبار ماییم که در مقابل شما تعظیم میکنیم. افتخار من دوستی با شماست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.