|

درباره «محو میشـ....»

سوگواري زنانه

فرزین هدایت‌زاده

ویدئو پرفورمنس «محو میشـ....» بی‌تردید ادامه بالنده دوره‌های قبلی آثار «غزال پرتو» است که به حرکت، رنگ، موسیقی و آواز به روایت تازه‌تری نو شده است. دومین اثر جدی او- بعد از آثار اولیه‌اش- اثر «حوا-آدم» (برگزیده بی‌ینال ششم مجسمه‌سازی تهران) به‌تصویر کشیدن هنرمندانه تمایلات ذاتی زنانه و مردانه بود...، دنیای حوا به شکل باغی دل‌انگیز و رازآلود و نغمه‌های موسیقی... و سایه نردبان‌هایی بالارونده به‌سوی هیچ بر لباس آدم، از جاه‌طلبی‌های دنیای مردانه حکایت می‌کرد و حامل نقدی ظریف بر جنسیت و تفاوت دو دنیای زن و مرد بود.
محو میشـ....، اثر جدید پرتو کماکان از طریق شیوه شخصی او، از تشکیل سایه‌ها روی پرده‌ نور ساخته می‌شود و به‌واسطه فرم رقصان و ساخت وهم و خیال از طریق سایه‌ها به قطعه‌ای شاعرانه می‌ماند که بخواهد همه آنچه که هستی می‌داند را به انتزاعی‌ترین شکلش به خیالی رقیق و کوتاه بدل کند و زمان را در نمایش خود به لحظه‌ای گذرا و بی‌ثبات دگرگون کند و همه شادی‌ها و آلام و امیدهای بشری را به پیچ‌وتاب سازگار و یا ناساز زنی که همواره با تغییرات کیفی فضا می‌رقصد، بکاهد... اثر، نمایشی به غایت مصلحانه و دردمندانه ... بود. محو میشـ.... را در ارتباطی عمیق با اثر «آدم و حوا» یافتم. ترکیبی از سایه‌های زن رقصنده‌ای تابیده بر پرده نمایش که هماهنگ با پخش همزمان ویدیویی که بر پرده می‌تابید و فضا و متن نمایش را می‌ساخت، می‌رقصید، در نگاه من سوگواره‌ای عمیقا زنانه بود که این‌بار بر خلاف آن بهشت دل‌انگیز اثر آدم و حوا، بر پیراهن حوا شیون می‌کرد.. با اینکه ویدیویی رنگارنگ با تصاویری ناب گاه‌به‌گاه به کمک تلطیف فضا می‌آمد، اما دیری نمی‌پایید و با حمله لکه‌ای کبود پایان می‌گرفت... پرتو این‌بار با حذف عنصر مردانه (آدم) در کلیت نمایشی‌اش روایتی کاملا زنانه به‌دست می‌دهد.
حوا به‌رغم تلخکامی‌هایی که دنیای بی‌رحم آدم برایش رقم می‌زد همچنان می‌رقصید و گاهی همه نیروهای بارور زنانه‌اش را به‌کار می‌گرفت و با رقصی شادمانه سعی در پس‌راندن تاریکی و ساختن لحظاتی رنگین داشت... اما خیلی زود هیاهویی گزنده حوا را در خود مچاله می‌ساخت... . نمایش غزال پرتو که پایان می‌گیرد... دیوار پشت‌سرم را می‌بینم که رویش نوشته است: ... می‌آییم ... می‌رقصیم، محو میشـ.... با خود ادامه می‌دهم: نمی‌میرند... محو می‌شوند... تا از نو به دنیا بیایند... کاش این‌بار که به دنیا آمد مسلح به نیرویی شود که حین پایکوبی نردبان‌های جاه‌طلبی دنیای بی‌رحم آدم را بلرزاند... برقصاند...
ویدئو پرفورمنس «محو میشـ....» بی‌تردید ادامه بالنده دوره‌های قبلی آثار «غزال پرتو» است که به حرکت، رنگ، موسیقی و آواز به روایت تازه‌تری نو شده است. دومین اثر جدی او- بعد از آثار اولیه‌اش- اثر «حوا-آدم» (برگزیده بی‌ینال ششم مجسمه‌سازی تهران) به‌تصویر کشیدن هنرمندانه تمایلات ذاتی زنانه و مردانه بود...، دنیای حوا به شکل باغی دل‌انگیز و رازآلود و نغمه‌های موسیقی... و سایه نردبان‌هایی بالارونده به‌سوی هیچ بر لباس آدم، از جاه‌طلبی‌های دنیای مردانه حکایت می‌کرد و حامل نقدی ظریف بر جنسیت و تفاوت دو دنیای زن و مرد بود.
محو میشـ....، اثر جدید پرتو کماکان از طریق شیوه شخصی او، از تشکیل سایه‌ها روی پرده‌ نور ساخته می‌شود و به‌واسطه فرم رقصان و ساخت وهم و خیال از طریق سایه‌ها به قطعه‌ای شاعرانه می‌ماند که بخواهد همه آنچه که هستی می‌داند را به انتزاعی‌ترین شکلش به خیالی رقیق و کوتاه بدل کند و زمان را در نمایش خود به لحظه‌ای گذرا و بی‌ثبات دگرگون کند و همه شادی‌ها و آلام و امیدهای بشری را به پیچ‌وتاب سازگار و یا ناساز زنی که همواره با تغییرات کیفی فضا می‌رقصد، بکاهد... اثر، نمایشی به غایت مصلحانه و دردمندانه ... بود. محو میشـ.... را در ارتباطی عمیق با اثر «آدم و حوا» یافتم. ترکیبی از سایه‌های زن رقصنده‌ای تابیده بر پرده نمایش که هماهنگ با پخش همزمان ویدیویی که بر پرده می‌تابید و فضا و متن نمایش را می‌ساخت، می‌رقصید، در نگاه من سوگواره‌ای عمیقا زنانه بود که این‌بار بر خلاف آن بهشت دل‌انگیز اثر آدم و حوا، بر پیراهن حوا شیون می‌کرد.. با اینکه ویدیویی رنگارنگ با تصاویری ناب گاه‌به‌گاه به کمک تلطیف فضا می‌آمد، اما دیری نمی‌پایید و با حمله لکه‌ای کبود پایان می‌گرفت... پرتو این‌بار با حذف عنصر مردانه (آدم) در کلیت نمایشی‌اش روایتی کاملا زنانه به‌دست می‌دهد.
حوا به‌رغم تلخکامی‌هایی که دنیای بی‌رحم آدم برایش رقم می‌زد همچنان می‌رقصید و گاهی همه نیروهای بارور زنانه‌اش را به‌کار می‌گرفت و با رقصی شادمانه سعی در پس‌راندن تاریکی و ساختن لحظاتی رنگین داشت... اما خیلی زود هیاهویی گزنده حوا را در خود مچاله می‌ساخت... . نمایش غزال پرتو که پایان می‌گیرد... دیوار پشت‌سرم را می‌بینم که رویش نوشته است: ... می‌آییم ... می‌رقصیم، محو میشـ.... با خود ادامه می‌دهم: نمی‌میرند... محو می‌شوند... تا از نو به دنیا بیایند... کاش این‌بار که به دنیا آمد مسلح به نیرویی شود که حین پایکوبی نردبان‌های جاه‌طلبی دنیای بی‌رحم آدم را بلرزاند... برقصاند...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.