گفتوگوی «شرق» با سرمربی تیم ملی فوتبال زنان:
امیرشقاقی: نیازی به بازیکنان دوملیتی ندارم
تیم ملی فوتبال زنان کشورمان، خود را بیش از هر زمان دیگری آماده مسابقات آسیایی و البته بازیهای انتخابی المپیک میکند. این تیم که بعد از رفتن هلنا کاستا درگیر حواشی انتخاب سرمربی بود، سرانجام بامعرفی مهناز امیرشقاقی به نتیجه رسید تا سرمربی تیم ملی فوتبال جوانان دختر کشورمان با حفظ سمت هدایت بزرگسالان را هم برعهده داشته باشد. امیرشقاقی امید زیادی دارد که با برنامهریزی در تیم ملی بزرگسالان، راهی برای هدفمند کردن فوتبال زنان کشورمان پیدا کند. خانم امیرشقاقی، با توجه به رویکردی که فدراسیون دنبال میکرد به نظر میرسید باز هم هدایت تیم ملی زنان را به یک مربی خارجی بسپارند ولی این طور نشد و شما بهعنوان مربی معرفی شدید. موضوع این است که تفکر حضور مربی خارجی هنوز هم وجود دارد ولی نتیجه نگرفتن تیم ملی با مربیان زن خارجی باعث شد نگاهها عوض شود و کار به مربیانی سپرده شود که شناخت کافی از فوتبال زنان ایران داشته باشند. با این حال الان نزدیک 10سال است که فوتبال زنان کشورمان یک رویه را دنبال میکند. از سال 84 تصمیم گرفته شد که تیم ملی فوتبال زنان هم داشته باشیم. همان موقع بود که عدهای از فوتسالیها را آوردند و در قالب
تیم ملی فوتبال به بازی فرستادند. البته چارهای هم نبود و همان وقت اکثر بازیکنانی که به تیم ملی آمدند بالای 19سال داشتند. با گذر زمان و به دلیل کار نکردن با بازیکنان پایه رفتهرفته سن تیم بالا رفت و زیرساختی هم وجود نداشت که بسیاری از مشکلات به وجود آمده به همین دلیل بود.
یعنی با این اوصاف الان شرایط فرق کرده است؟
الان نزدیک به 3 سال است که کار از ردههای پایینتر با جدیت بیشتری دنبال میشود و حالا اکثر بچهها از 12یا 13سالگی کار را شروع میکنند. مراحل پایهای به نسبت بهتر شروع شده و الان هم پیشرفتهایی در این زمینه داشتهایم.
پس باید منتظر جوانگرایی در تیم بزرگسالان باشیم. همینطور است؟
تقریبا همینطور است. قرار است از چندین بازیکن باتجربه بزرگسالان در کنار تیم جوانان استفاده کنیم تا تجربه آنها با جوانی و انرژی جوانان آمیخته شود و تیم همگنتری داشته باشیم.
ولی برای بالا بردن انسجام تیمی نیاز به برنامههای کوتاه و بلندمدت هم است.
درست است. ما در اولین گام به سراغ دانشافزایی رفتهایم و قرار است کلاسهای تئوری و عملی داشته باشیم. در کنار این موارد، قرار است اردویی یکهفتهای برگزار شود که با همه بچهها قصد داریم در این اردو شرکت داشته باشیم. البته در برنامهریزیها ما پنج مرحله اردوی دیگر هم گنجانده شده و اگر شرایط مهیا باشد یک تیم را هم دعوت میکنیم تا برای بازی کردن به ایران بیاید.
موضوعی که الان جای سوال دارد، این است که بازیکنان مدنظر را از دل لیگ انتخاب میکنید یا بیشتر با آنهایی کار میکنید که شناخت کافی روی آنها دارید؟
خب از آنجایی که خودم به نوعی شروعکننده این عرصه بودم حالا چه در رده ملی و چه در رده باشگاهی، اکثریت بازیکنان زیر دست خودم کار کردهاند و شناخت نسبی از آنها دارم.
برای شروع رقابتهای رسمی کمبود وقت ندارید؟
واقعیت این است که انتخاب سرمربی کمی دیر شد و ما زمان را از دست دادیم. به هر حال باید تلاش کنیم. موضوعی که کمی مرا نگران میکند، این است که نمیدانم بچههایی که در باشگاه بازی میکنند آماده هستند یا نه. نبودن اسپانسر در لیگ بانوان کاری کرده که این تیمها منظم روبهروی هم قرار نگیرند و همین مورد ممکن است روی آمادگی آنها تاثیرگذار باشد.
خانم امیرشقاقی، صحبت از تیم ملی زنان که میشود، ناخودآگاه بحث حضور دوجنسهها در تیم ملی هم مطرح میشود. راهی برای مقابله با این موضوع پیدا کردهاید؟
راستش را بخواهید علاقهای ندارم به این سوال پاسخ دهم. این موضوع در حیطه تخصص من نیست و کارهای فنی به من سپرده شده است، نظارت بر این موضوع برعهده ارگان دیگری است.
پس اشارهای به حضور هلنا کاستا در تیم ملی زنان کشورمان کنیم که چندان نتیجهبخش نبود، فکر میکنید دلیل این موضوع چیست؟
مشکلی که مربیان خارجی برای کار در ایران در این حوزه دارند، نداشتن شناخت کافی است. بههرحال اگر قرار باشد مربی خارجی هم بیاید، باید چهار یا پنجسال در کشورمان بماند تا شناخت کافی نسبت به بازیکنان زن فوتبال کشورمان به دست بیاورد. اگر قرار باشد منتظر نتیجه در کوتاهمدت باشیم، به نظرم بیفایده است.
بهعنوان سوال آخر، اگر تحت فشار نتیجهگرفتن قرار بگیرید ممکن است به سراغ انتخاب بازیکنان دوملیتی بروید، همان کاری که آقای کیروش در تیم ملی مردان کرد؟
نه، نیازی به استفاده از این بازیکنان ندارم. ترجیح میدهم تمام تمرکزم را روی پرورش استعدادهای جوان فوتبال ایران بگذارم. اگر رسیدگی لازم به آنها شود، نیازی نیست از جایی دیگر بازیکن بیاوریم. بههرحال هدف کشف استعدادهای جوان است و اگر این اتفاق بیفتد فکر میکنم نتیجه مهم را گرفتهایم.
یعنی با این اوصاف الان شرایط فرق کرده است؟
الان نزدیک به 3 سال است که کار از ردههای پایینتر با جدیت بیشتری دنبال میشود و حالا اکثر بچهها از 12یا 13سالگی کار را شروع میکنند. مراحل پایهای به نسبت بهتر شروع شده و الان هم پیشرفتهایی در این زمینه داشتهایم.
پس باید منتظر جوانگرایی در تیم بزرگسالان باشیم. همینطور است؟
تقریبا همینطور است. قرار است از چندین بازیکن باتجربه بزرگسالان در کنار تیم جوانان استفاده کنیم تا تجربه آنها با جوانی و انرژی جوانان آمیخته شود و تیم همگنتری داشته باشیم.
ولی برای بالا بردن انسجام تیمی نیاز به برنامههای کوتاه و بلندمدت هم است.
درست است. ما در اولین گام به سراغ دانشافزایی رفتهایم و قرار است کلاسهای تئوری و عملی داشته باشیم. در کنار این موارد، قرار است اردویی یکهفتهای برگزار شود که با همه بچهها قصد داریم در این اردو شرکت داشته باشیم. البته در برنامهریزیها ما پنج مرحله اردوی دیگر هم گنجانده شده و اگر شرایط مهیا باشد یک تیم را هم دعوت میکنیم تا برای بازی کردن به ایران بیاید.
موضوعی که الان جای سوال دارد، این است که بازیکنان مدنظر را از دل لیگ انتخاب میکنید یا بیشتر با آنهایی کار میکنید که شناخت کافی روی آنها دارید؟
خب از آنجایی که خودم به نوعی شروعکننده این عرصه بودم حالا چه در رده ملی و چه در رده باشگاهی، اکثریت بازیکنان زیر دست خودم کار کردهاند و شناخت نسبی از آنها دارم.
برای شروع رقابتهای رسمی کمبود وقت ندارید؟
واقعیت این است که انتخاب سرمربی کمی دیر شد و ما زمان را از دست دادیم. به هر حال باید تلاش کنیم. موضوعی که کمی مرا نگران میکند، این است که نمیدانم بچههایی که در باشگاه بازی میکنند آماده هستند یا نه. نبودن اسپانسر در لیگ بانوان کاری کرده که این تیمها منظم روبهروی هم قرار نگیرند و همین مورد ممکن است روی آمادگی آنها تاثیرگذار باشد.
خانم امیرشقاقی، صحبت از تیم ملی زنان که میشود، ناخودآگاه بحث حضور دوجنسهها در تیم ملی هم مطرح میشود. راهی برای مقابله با این موضوع پیدا کردهاید؟
راستش را بخواهید علاقهای ندارم به این سوال پاسخ دهم. این موضوع در حیطه تخصص من نیست و کارهای فنی به من سپرده شده است، نظارت بر این موضوع برعهده ارگان دیگری است.
پس اشارهای به حضور هلنا کاستا در تیم ملی زنان کشورمان کنیم که چندان نتیجهبخش نبود، فکر میکنید دلیل این موضوع چیست؟
مشکلی که مربیان خارجی برای کار در ایران در این حوزه دارند، نداشتن شناخت کافی است. بههرحال اگر قرار باشد مربی خارجی هم بیاید، باید چهار یا پنجسال در کشورمان بماند تا شناخت کافی نسبت به بازیکنان زن فوتبال کشورمان به دست بیاورد. اگر قرار باشد منتظر نتیجه در کوتاهمدت باشیم، به نظرم بیفایده است.
بهعنوان سوال آخر، اگر تحت فشار نتیجهگرفتن قرار بگیرید ممکن است به سراغ انتخاب بازیکنان دوملیتی بروید، همان کاری که آقای کیروش در تیم ملی مردان کرد؟
نه، نیازی به استفاده از این بازیکنان ندارم. ترجیح میدهم تمام تمرکزم را روی پرورش استعدادهای جوان فوتبال ایران بگذارم. اگر رسیدگی لازم به آنها شود، نیازی نیست از جایی دیگر بازیکن بیاوریم. بههرحال هدف کشف استعدادهای جوان است و اگر این اتفاق بیفتد فکر میکنم نتیجه مهم را گرفتهایم.
تیم ملی فوتبال زنان کشورمان، خود را بیش از هر زمان دیگری آماده مسابقات آسیایی و البته بازیهای انتخابی المپیک میکند. این تیم که بعد از رفتن هلنا کاستا درگیر حواشی انتخاب سرمربی بود، سرانجام بامعرفی مهناز امیرشقاقی به نتیجه رسید تا سرمربی تیم ملی فوتبال جوانان دختر کشورمان با حفظ سمت هدایت بزرگسالان را هم برعهده داشته باشد. امیرشقاقی امید زیادی دارد که با برنامهریزی در تیم ملی بزرگسالان، راهی برای هدفمند کردن فوتبال زنان کشورمان پیدا کند. خانم امیرشقاقی، با توجه به رویکردی که فدراسیون دنبال میکرد به نظر میرسید باز هم هدایت تیم ملی زنان را به یک مربی خارجی بسپارند ولی این طور نشد و شما بهعنوان مربی معرفی شدید. موضوع این است که تفکر حضور مربی خارجی هنوز هم وجود دارد ولی نتیجه نگرفتن تیم ملی با مربیان زن خارجی باعث شد نگاهها عوض شود و کار به مربیانی سپرده شود که شناخت کافی از فوتبال زنان ایران داشته باشند. با این حال الان نزدیک 10سال است که فوتبال زنان کشورمان یک رویه را دنبال میکند. از سال 84 تصمیم گرفته شد که تیم ملی فوتبال زنان هم داشته باشیم. همان موقع بود که عدهای از فوتسالیها را آوردند و در قالب
تیم ملی فوتبال به بازی فرستادند. البته چارهای هم نبود و همان وقت اکثر بازیکنانی که به تیم ملی آمدند بالای 19سال داشتند. با گذر زمان و به دلیل کار نکردن با بازیکنان پایه رفتهرفته سن تیم بالا رفت و زیرساختی هم وجود نداشت که بسیاری از مشکلات به وجود آمده به همین دلیل بود.
یعنی با این اوصاف الان شرایط فرق کرده است؟
الان نزدیک به 3 سال است که کار از ردههای پایینتر با جدیت بیشتری دنبال میشود و حالا اکثر بچهها از 12یا 13سالگی کار را شروع میکنند. مراحل پایهای به نسبت بهتر شروع شده و الان هم پیشرفتهایی در این زمینه داشتهایم.
پس باید منتظر جوانگرایی در تیم بزرگسالان باشیم. همینطور است؟
تقریبا همینطور است. قرار است از چندین بازیکن باتجربه بزرگسالان در کنار تیم جوانان استفاده کنیم تا تجربه آنها با جوانی و انرژی جوانان آمیخته شود و تیم همگنتری داشته باشیم.
ولی برای بالا بردن انسجام تیمی نیاز به برنامههای کوتاه و بلندمدت هم است.
درست است. ما در اولین گام به سراغ دانشافزایی رفتهایم و قرار است کلاسهای تئوری و عملی داشته باشیم. در کنار این موارد، قرار است اردویی یکهفتهای برگزار شود که با همه بچهها قصد داریم در این اردو شرکت داشته باشیم. البته در برنامهریزیها ما پنج مرحله اردوی دیگر هم گنجانده شده و اگر شرایط مهیا باشد یک تیم را هم دعوت میکنیم تا برای بازی کردن به ایران بیاید.
موضوعی که الان جای سوال دارد، این است که بازیکنان مدنظر را از دل لیگ انتخاب میکنید یا بیشتر با آنهایی کار میکنید که شناخت کافی روی آنها دارید؟
خب از آنجایی که خودم به نوعی شروعکننده این عرصه بودم حالا چه در رده ملی و چه در رده باشگاهی، اکثریت بازیکنان زیر دست خودم کار کردهاند و شناخت نسبی از آنها دارم.
برای شروع رقابتهای رسمی کمبود وقت ندارید؟
واقعیت این است که انتخاب سرمربی کمی دیر شد و ما زمان را از دست دادیم. به هر حال باید تلاش کنیم. موضوعی که کمی مرا نگران میکند، این است که نمیدانم بچههایی که در باشگاه بازی میکنند آماده هستند یا نه. نبودن اسپانسر در لیگ بانوان کاری کرده که این تیمها منظم روبهروی هم قرار نگیرند و همین مورد ممکن است روی آمادگی آنها تاثیرگذار باشد.
خانم امیرشقاقی، صحبت از تیم ملی زنان که میشود، ناخودآگاه بحث حضور دوجنسهها در تیم ملی هم مطرح میشود. راهی برای مقابله با این موضوع پیدا کردهاید؟
راستش را بخواهید علاقهای ندارم به این سوال پاسخ دهم. این موضوع در حیطه تخصص من نیست و کارهای فنی به من سپرده شده است، نظارت بر این موضوع برعهده ارگان دیگری است.
پس اشارهای به حضور هلنا کاستا در تیم ملی زنان کشورمان کنیم که چندان نتیجهبخش نبود، فکر میکنید دلیل این موضوع چیست؟
مشکلی که مربیان خارجی برای کار در ایران در این حوزه دارند، نداشتن شناخت کافی است. بههرحال اگر قرار باشد مربی خارجی هم بیاید، باید چهار یا پنجسال در کشورمان بماند تا شناخت کافی نسبت به بازیکنان زن فوتبال کشورمان به دست بیاورد. اگر قرار باشد منتظر نتیجه در کوتاهمدت باشیم، به نظرم بیفایده است.
بهعنوان سوال آخر، اگر تحت فشار نتیجهگرفتن قرار بگیرید ممکن است به سراغ انتخاب بازیکنان دوملیتی بروید، همان کاری که آقای کیروش در تیم ملی مردان کرد؟
نه، نیازی به استفاده از این بازیکنان ندارم. ترجیح میدهم تمام تمرکزم را روی پرورش استعدادهای جوان فوتبال ایران بگذارم. اگر رسیدگی لازم به آنها شود، نیازی نیست از جایی دیگر بازیکن بیاوریم. بههرحال هدف کشف استعدادهای جوان است و اگر این اتفاق بیفتد فکر میکنم نتیجه مهم را گرفتهایم.
یعنی با این اوصاف الان شرایط فرق کرده است؟
الان نزدیک به 3 سال است که کار از ردههای پایینتر با جدیت بیشتری دنبال میشود و حالا اکثر بچهها از 12یا 13سالگی کار را شروع میکنند. مراحل پایهای به نسبت بهتر شروع شده و الان هم پیشرفتهایی در این زمینه داشتهایم.
پس باید منتظر جوانگرایی در تیم بزرگسالان باشیم. همینطور است؟
تقریبا همینطور است. قرار است از چندین بازیکن باتجربه بزرگسالان در کنار تیم جوانان استفاده کنیم تا تجربه آنها با جوانی و انرژی جوانان آمیخته شود و تیم همگنتری داشته باشیم.
ولی برای بالا بردن انسجام تیمی نیاز به برنامههای کوتاه و بلندمدت هم است.
درست است. ما در اولین گام به سراغ دانشافزایی رفتهایم و قرار است کلاسهای تئوری و عملی داشته باشیم. در کنار این موارد، قرار است اردویی یکهفتهای برگزار شود که با همه بچهها قصد داریم در این اردو شرکت داشته باشیم. البته در برنامهریزیها ما پنج مرحله اردوی دیگر هم گنجانده شده و اگر شرایط مهیا باشد یک تیم را هم دعوت میکنیم تا برای بازی کردن به ایران بیاید.
موضوعی که الان جای سوال دارد، این است که بازیکنان مدنظر را از دل لیگ انتخاب میکنید یا بیشتر با آنهایی کار میکنید که شناخت کافی روی آنها دارید؟
خب از آنجایی که خودم به نوعی شروعکننده این عرصه بودم حالا چه در رده ملی و چه در رده باشگاهی، اکثریت بازیکنان زیر دست خودم کار کردهاند و شناخت نسبی از آنها دارم.
برای شروع رقابتهای رسمی کمبود وقت ندارید؟
واقعیت این است که انتخاب سرمربی کمی دیر شد و ما زمان را از دست دادیم. به هر حال باید تلاش کنیم. موضوعی که کمی مرا نگران میکند، این است که نمیدانم بچههایی که در باشگاه بازی میکنند آماده هستند یا نه. نبودن اسپانسر در لیگ بانوان کاری کرده که این تیمها منظم روبهروی هم قرار نگیرند و همین مورد ممکن است روی آمادگی آنها تاثیرگذار باشد.
خانم امیرشقاقی، صحبت از تیم ملی زنان که میشود، ناخودآگاه بحث حضور دوجنسهها در تیم ملی هم مطرح میشود. راهی برای مقابله با این موضوع پیدا کردهاید؟
راستش را بخواهید علاقهای ندارم به این سوال پاسخ دهم. این موضوع در حیطه تخصص من نیست و کارهای فنی به من سپرده شده است، نظارت بر این موضوع برعهده ارگان دیگری است.
پس اشارهای به حضور هلنا کاستا در تیم ملی زنان کشورمان کنیم که چندان نتیجهبخش نبود، فکر میکنید دلیل این موضوع چیست؟
مشکلی که مربیان خارجی برای کار در ایران در این حوزه دارند، نداشتن شناخت کافی است. بههرحال اگر قرار باشد مربی خارجی هم بیاید، باید چهار یا پنجسال در کشورمان بماند تا شناخت کافی نسبت به بازیکنان زن فوتبال کشورمان به دست بیاورد. اگر قرار باشد منتظر نتیجه در کوتاهمدت باشیم، به نظرم بیفایده است.
بهعنوان سوال آخر، اگر تحت فشار نتیجهگرفتن قرار بگیرید ممکن است به سراغ انتخاب بازیکنان دوملیتی بروید، همان کاری که آقای کیروش در تیم ملی مردان کرد؟
نه، نیازی به استفاده از این بازیکنان ندارم. ترجیح میدهم تمام تمرکزم را روی پرورش استعدادهای جوان فوتبال ایران بگذارم. اگر رسیدگی لازم به آنها شود، نیازی نیست از جایی دیگر بازیکن بیاوریم. بههرحال هدف کشف استعدادهای جوان است و اگر این اتفاق بیفتد فکر میکنم نتیجه مهم را گرفتهایم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.