|

تازه‌های نشر هیرمند

تاریکی
«جغرافیای من و تو» عنوان رمانی است از جنیفر اسمیت که به تازگی با ترجمه مهرآیین اخوت در نشر هیرمند منتشر شده است. جنیفر اسمیت از نویسندگان امروز آمریکایی است و رمان «جغرافیای من و تو» هم در فضای جامعه آمریکا نوشته است. این رمان در هشت بخش نوشته شده و همان جمله ابتدایی داستان، خط و ربط کلی آن را نشان می‌دهد: «در روز اول سپتامبر، دنیا در تاریکی فرو رفت». یکی از شخصیت‌های داستان به نام لوسی پترسون درست در زمان تاریکی در آسانسور‌ گیر افتاده و البته در آنجا خبری از ابعاد ماجرا ندارد: «آن زمان حتا به خیالش هم نمی‌آمد که خاموشی فراتر از این ساختمانی است که تمام عمرش را در آن زندگی کرده و الان برق تمام خیابان‌ها هم‌ رفته و چراغ‌های راهنمایی خاموش شده‌اند و خبری از زمزمه هواکش‌ها نیست و تنها سکوتی تپنده و وهمناک باقی مانده. هنوز هیچی نشده، مردم زیادی به خیابان‌های دراز منهتن ریخته بودند و مثل ماهی‌های آزاد که برخلاف جریان آب شنا می‌کنند، به‌سمت خانه‌هایشان می‌رفتند». شروع داستان یادآور تصویرهایی است که در بسیاری از فیلم‌های آمریکایی دیده می‌شود و البته در این‌جا لوسی با پسری با نام ایوان که او هم در همان ساختمان زندگی می‌کند در آسانسور گرفتار شده‌اند و این مقدمه آشنایی این دو است. لوسی در طبقه بیست‌وچهارم ساختمان زندگی می‌کند و ایوان در زیرزمین و حالا در آسانسوری که در بین طبقات از کار افتاده به یکدیگر برخورده‌اند و هر دو در موقعیت مشابهی گرفتار شده‌اند.

عشق و مرگ
«بخت پریشان» نام داستانی است از جان گرین، نویسنده آمریکایی، که مریم فرادی آن را به فارسی برگردانده و نشر هیرمند آن را به چاپ رسانده است. این کتاب مشهورترین اثر جان گرین است که جوایز متعددی هم برده است. از جمله کتاب برتر از نظر نوجوانان در سال 2013. «بخت‌ پریشان» داستانی درباره اندوه‌ها و شادی‌های زنده‌بودن و عاشق‌بودن است. داستان به شیوه اول‌شخص روایت می‌شود و راوی به سرطان مبتلا است و البته علاقه‌ای به دلسوزی و ترحم دیگران ندارد، اما به علت افسردگی که مدتی است به آن دچار شده باید در جلسات گروه‌های خودیاری شرکت کند. ماجرای داستان با همین جلسات شکل می‌گیرد و به این ترتیب راوی با افراد دیگری آشنا می‌شود و داستان پیش می‌رود و با بیماری، عشق و مرگ درمی‌آمیزد. در بخشی از داستان می‌خوانیم: «اواخر زمستان هفدهمین سال زندگی‌ام، مادرم به این نتیجه رسید که افسردگی دارم. شاید به این خاطر که به ندرت از خانه خارج می‌شدم، وقت زیادی را در رختخواب می‌گذراندم، مرتب یک کتاب را می‌خواندم، غذا کم می‌خوردم و بخش عمده‌ای از وقت اضافه‌ام - که کم هم نبود - را صرف فکرکردن به مرگ می‌کردم...»









تاریکی
«جغرافیای من و تو» عنوان رمانی است از جنیفر اسمیت که به تازگی با ترجمه مهرآیین اخوت در نشر هیرمند منتشر شده است. جنیفر اسمیت از نویسندگان امروز آمریکایی است و رمان «جغرافیای من و تو» هم در فضای جامعه آمریکا نوشته است. این رمان در هشت بخش نوشته شده و همان جمله ابتدایی داستان، خط و ربط کلی آن را نشان می‌دهد: «در روز اول سپتامبر، دنیا در تاریکی فرو رفت». یکی از شخصیت‌های داستان به نام لوسی پترسون درست در زمان تاریکی در آسانسور‌ گیر افتاده و البته در آنجا خبری از ابعاد ماجرا ندارد: «آن زمان حتا به خیالش هم نمی‌آمد که خاموشی فراتر از این ساختمانی است که تمام عمرش را در آن زندگی کرده و الان برق تمام خیابان‌ها هم‌ رفته و چراغ‌های راهنمایی خاموش شده‌اند و خبری از زمزمه هواکش‌ها نیست و تنها سکوتی تپنده و وهمناک باقی مانده. هنوز هیچی نشده، مردم زیادی به خیابان‌های دراز منهتن ریخته بودند و مثل ماهی‌های آزاد که برخلاف جریان آب شنا می‌کنند، به‌سمت خانه‌هایشان می‌رفتند». شروع داستان یادآور تصویرهایی است که در بسیاری از فیلم‌های آمریکایی دیده می‌شود و البته در این‌جا لوسی با پسری با نام ایوان که او هم در همان ساختمان زندگی می‌کند در آسانسور گرفتار شده‌اند و این مقدمه آشنایی این دو است. لوسی در طبقه بیست‌وچهارم ساختمان زندگی می‌کند و ایوان در زیرزمین و حالا در آسانسوری که در بین طبقات از کار افتاده به یکدیگر برخورده‌اند و هر دو در موقعیت مشابهی گرفتار شده‌اند.

عشق و مرگ
«بخت پریشان» نام داستانی است از جان گرین، نویسنده آمریکایی، که مریم فرادی آن را به فارسی برگردانده و نشر هیرمند آن را به چاپ رسانده است. این کتاب مشهورترین اثر جان گرین است که جوایز متعددی هم برده است. از جمله کتاب برتر از نظر نوجوانان در سال 2013. «بخت‌ پریشان» داستانی درباره اندوه‌ها و شادی‌های زنده‌بودن و عاشق‌بودن است. داستان به شیوه اول‌شخص روایت می‌شود و راوی به سرطان مبتلا است و البته علاقه‌ای به دلسوزی و ترحم دیگران ندارد، اما به علت افسردگی که مدتی است به آن دچار شده باید در جلسات گروه‌های خودیاری شرکت کند. ماجرای داستان با همین جلسات شکل می‌گیرد و به این ترتیب راوی با افراد دیگری آشنا می‌شود و داستان پیش می‌رود و با بیماری، عشق و مرگ درمی‌آمیزد. در بخشی از داستان می‌خوانیم: «اواخر زمستان هفدهمین سال زندگی‌ام، مادرم به این نتیجه رسید که افسردگی دارم. شاید به این خاطر که به ندرت از خانه خارج می‌شدم، وقت زیادی را در رختخواب می‌گذراندم، مرتب یک کتاب را می‌خواندم، غذا کم می‌خوردم و بخش عمده‌ای از وقت اضافه‌ام - که کم هم نبود - را صرف فکرکردن به مرگ می‌کردم...»









برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.