گلسرسبد «نمایش»
پری صابری . نویسنده و کارگردان
انوشیروان ارجمند؛ یکی از عزیزانم و گلسرسبد «نمایش» و هنر بازیگری کشورمان بود. رفتنش، بیاندازه غمگینم کرد. آشناییام با انوشیروان در نمایش رستم و سهراب اتفاق افتاد؛ نمایشی که بیش از 10، 12سال از زمان اجرایش میگذرد. او مرد منضبط تئاتر بود و رفیق راه. هیچگاه در یک کار، تنهایت نمیگذاشت. من پیش از این کار نمیشناختمش و برحسب تصادف او را سر برنامهای دیدم و به دلم آمد که با این بازیگر همکاری خواهم کرد. پنجماه بعد، انوشیروان ارجمند را برای بازی در «رستم و سهراب» دعوت به کار کردم. آنجا به بازیگری و هنرش و فراتر از آن، انسانیت و اخلاقش پیبردم. از اینرو الان احساس میکنم یکی از عزیزانم را از دست دادهام. انسان وقتی عزیزی را از دست میدهد دیگر منطقش مختل میشود و احساساتش او را مچاله میکند. من الان مچاله شدهام که چرا این عزیز را از دست دادهام؟ هرچند مرگ در ادامه زندگی است اما الان هیچمنطقی برای پذیرفتن این درد و مچالهشدن ندارم. آخرینبار، سه، چهارماه پیش او را دیدم. حس کردم، جسمش تحلیل رفته و دارد از دردی فرومیپاشد اما نمیدانستم که مشکل «ریه» دارد یا سکته کرده است. اینبار هم، بستریشدنش را از حجت
علیخانی که با هنرمندان مراوده دارد، شنیدم. بعد هم خبر را از «امیریل» شنیدم.
اکنون هم، میدانم که به عزیزان و نزدیکانش فشار زیادی وارد میشود. تسلیت، واژه کوچکی است برای همدردی؛ اما بهناچار «تسلیت» میگویم به خانوادهاش؛ بهخصوص به برزو، داریوش و امیریل. شاید؛ اینطور بتوانم بگویم که در قلبم جای دارند. این خانواده هنرمند روزهای سختی را در پیش دارند و من هم دوست دارم شریک اندوهشان باشم. او یکی از بازیگران با خلوص و نیت راستین بود. هر بازیگری که اینچنین باشد تا ابد در دل و ذهنم به نیکی از او یاد میکنم. در آخرین دیدار به هم قول دادیم باز هم تجربهای چون «رستم و سهراب» را که برایمان بینظیر بود، تکرار کنیم؛ اما خب، پایان همه ما از قبل نوشته شده و ما از آن بیخبریم.
انوشیروان ارجمند؛ یکی از عزیزانم و گلسرسبد «نمایش» و هنر بازیگری کشورمان بود. رفتنش، بیاندازه غمگینم کرد. آشناییام با انوشیروان در نمایش رستم و سهراب اتفاق افتاد؛ نمایشی که بیش از 10، 12سال از زمان اجرایش میگذرد. او مرد منضبط تئاتر بود و رفیق راه. هیچگاه در یک کار، تنهایت نمیگذاشت. من پیش از این کار نمیشناختمش و برحسب تصادف او را سر برنامهای دیدم و به دلم آمد که با این بازیگر همکاری خواهم کرد. پنجماه بعد، انوشیروان ارجمند را برای بازی در «رستم و سهراب» دعوت به کار کردم. آنجا به بازیگری و هنرش و فراتر از آن، انسانیت و اخلاقش پیبردم. از اینرو الان احساس میکنم یکی از عزیزانم را از دست دادهام. انسان وقتی عزیزی را از دست میدهد دیگر منطقش مختل میشود و احساساتش او را مچاله میکند. من الان مچاله شدهام که چرا این عزیز را از دست دادهام؟ هرچند مرگ در ادامه زندگی است اما الان هیچمنطقی برای پذیرفتن این درد و مچالهشدن ندارم. آخرینبار، سه، چهارماه پیش او را دیدم. حس کردم، جسمش تحلیل رفته و دارد از دردی فرومیپاشد اما نمیدانستم که مشکل «ریه» دارد یا سکته کرده است. اینبار هم، بستریشدنش را از حجت
علیخانی که با هنرمندان مراوده دارد، شنیدم. بعد هم خبر را از «امیریل» شنیدم.
اکنون هم، میدانم که به عزیزان و نزدیکانش فشار زیادی وارد میشود. تسلیت، واژه کوچکی است برای همدردی؛ اما بهناچار «تسلیت» میگویم به خانوادهاش؛ بهخصوص به برزو، داریوش و امیریل. شاید؛ اینطور بتوانم بگویم که در قلبم جای دارند. این خانواده هنرمند روزهای سختی را در پیش دارند و من هم دوست دارم شریک اندوهشان باشم. او یکی از بازیگران با خلوص و نیت راستین بود. هر بازیگری که اینچنین باشد تا ابد در دل و ذهنم به نیکی از او یاد میکنم. در آخرین دیدار به هم قول دادیم باز هم تجربهای چون «رستم و سهراب» را که برایمان بینظیر بود، تکرار کنیم؛ اما خب، پایان همه ما از قبل نوشته شده و ما از آن بیخبریم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.