|

«بابک صبحی»از برپایی نمایشگاه در ایران می‌گوید

شهر 15میلیونی 10کار خوب دارد

سحر آزاد

پرندگان سرخ‌رنگ برایشان فرقی ندارد کجای این کره به پرواز درآیند. غریبه‌اند و لانه‌هایشان را در آغوش خود از این‌سو به آن‌سو حمل می‌کنند. در یک غروب پاییزی با دانه‌های بارانی روی بال‌هایشان میزبان مردمی بودند که به تماشای نمایشگاه بابک صبحی آمدند؛ هنرمندی که از سال1364 فعالیت هنری خود را با ساخت آثار سفالی آغاز و در سال1370به دعوت گالری چیزگی شهر استانبول ترکیه، اولین نمایشگاه خود را برپا کرد. صبحی تاکنون 13نمایشگاه انفرادی و دونمایشگاه گروهی از آثار خود را در ترکیه برگزار کرده و طی این مدت چندفیلم کوتاه هم ساخته ‎است که در جشنواره‎های‎ ترکیه و اروپا به نمایش درآمده‏اند. از جمله آثار او که در میادین و پارک‎های ‎شهرهای مختلف ترکیه نصب شده،‏ می‎توان به پیکره مرمرین خورشید، ساعت خورشیدی، پیکره مرمرین دجله و فرات و ساخت نقش برجسته سرامیک اسطوره گیلگمش اشاره کرد. همچنین تدریس مجسمه‎سازی و سرامیک به مدت هشت‌سال در دانشگاه استانبول بخش دیگری از فعالیت‌های اوست. صبحی برای اولین‌بار آثار جدید خود را در ایران با نام «کوچ پرندگان» در محوطه باز فرهنگسرای نیاوران به نمایش گذاشته. در این نمایشگاه که تا 22 آذر ادامه دارد، مجموعه‎ای از پرندگانی که لانه‎هایشان را با خود حمل می‎کنند و از توری‎های‎ فولادی و شاخه‎های‎ درختان ساخته شده‏اند، نمایش داده است.

‌چرا اولین نمایشگاهتان را با مفهوم «غربت» برگزار کردید؟
نزدیک به 24سال است در ایران زندگی نمی‌کنم و به همین دلیل غربت را با همه وجودم احساس کرده‌ام. در خارج از کشور، چه موفق باشید یا نباشید و چه از زندگی راضی باشید یا نباشید، همیشه نیمی از وجودتان متعلق به ایران است. در ترکیه دوستان و همکاران نزدیک زیادی دارم با این حال هرکجای دنیا که باشید، سرزمینتان ایران است و همیشه این حس همراهم بوده است. فکر می‌کنم موضوع غربت در بیشتر آثار افرادی که خارج از ایران زندگی می‌کنند، وجود دارد. بنابراین در این آثار به مفهوم غربت پرداختم. من پیش از این‌هم در مورد پرنده‌ها زیاد کار کرده‌ام چون برایم یادآور پرواز و آزادی هستند. در این نمایشگاه، لانه پرندگان در سینه‌شان قرار دارد و به هرکجا که سفر کنند، لانه‌هایشان را با خود می‌برند.
‌در میان کسانی که خارج از ایران زندگی می‌کنند، توجه به مفهوم غربت زیاد است و شما نیز در نمایشگاهی که برای اولین‌بار در اینجا برگزار کرده‌اید، به این موضوع پرداخته‌اید. فکر نکردید این موضوع برای ایرانیان داخل کشور، تکراری باشد؟
برایم مهم نبود. می‌خواستم خودم را توضیح دهم و از خودم حرف بزنم چون من هزاران‌نفر را می‌شناسم که با وجود تمام موفقیت‌هایشان در خارج از کشور، نیمی از وجودشان همیشه اینجاست و می‌دانم خیلی‌ها مثل من آرزو دارند روزی به ایران برگردند و اینجا کار کنند. من دوست داشتم به مخاطبانم بگویم که اینها تجربه‌های عاطفی من هستند و می‌خواهم آنها را با شما قسمت کنم.
‌فضای مجسمه‌سازی در تهران چطور است؟
از نظر شهری، تهران مجسمه‌های بسیار کمی دارد. تعداد حجم‌های درست و استاتیک خیلی کم است. بیشتر حجم‌هایی که در سطح شهر دیده‌ام، از جنس پلاستیک، پلی‌استر یا فایبرگلاس بوده‌اند.
‌چقدر مجسمه‌سازی ایران را دنبال می‌کنید؟
متاسفانه خیلی کم. در تهران، سازه‌های زیادی می‌بینیم اما تعداد آثار هنری خیلی کم است. به همین دلیل این جریان، زیاد قابل تعقیب نیست. دنبال‌کردن یک جریان، به انبوه‌بودن آن ارتباط دارد. وقتی در یک شهر 15میلیون‌نفری حدود 10کار خوب می‌بینید، نمی‌توانید انتظار داشته باشید که از درون آن یک جریان، بیرون بیاید چون این آثار معمولا به صورت تصادفی یا از روی تلاش فردی خلق شده‌اند.
‌در ترکیه چه فضایی برای مجسمه‌سازی و ساخت حجم‌های شهری وجود دارد؟
من در آنجا بسیار کار کردم و سعی کردم نظمی را که در زندگی‌ام وجود داشت، در کارم نیز رعایت کنم. در نتیجه وقتی پروژه‌ای شروع می‌شود، من خیلی به هنرمندبودنم فکر نمی‌کنم چون مهم‌ترین بخش یک اثر هنری در ذهن و قلب هنرمند شکل می‌گیرد. در مرحله بعدی، استادی، مهارت و تکنیک است که باید به‌کار گرفته شود تا حس زیبایی‌شناسی به مردم انتقال یابد. با توجه به این موضوع، در ترکیه سعی کردم آثار خوبی به مردم ارایه دهم. آثاری که قرار است در میادین شهرها ساخته شوند، با دقت و سختگیری به یک هنرمند واگذار می‌شود. وقتی شهردار پروژه ساخت اثری را به شما محول می‌کند و شما نتوانید کار مناسبی ارایه کنید، کسی به شما انتقاد نمی‌کند و شهردار باید پاسخگوی این موضوع و هزینه ساخت اثر باشد. بنابراین از همان ابتدا تلاشم این بود شهرداری که ساخت اثر را به من سپرده است، روسفید شود. این مساله باعث شد پروژه‌های دیگری هم به من سفارش داده شود. اکنون به جایی رسیده‌ام که فقط مکان نصب اثر را به من نشان می‌دهند و فرم و نوع کار به خودم تعلق دارد.
‌از فرهنگ و هنر ایران چقدر در آثاری که در ترکیه ساخته‌اید، استفاده شده است؟
اصلا سعی نکرده‌ام به صورت مشخص از نمادها یا مولفه‌های ایرانی در آثارم استفاده کنم اما جالب است تمام دوستان ترک من می‌گویند کارهایم بسیار ایرانی هستند. استادهای دانشگاه و دست‌اندرکاران مجسمه‌سازی می‌گویند نقش‌ها و فرم‌های کارهایم پارسی است درحالی که بدون اینکه سعی کنم، آثارم ایرانی شده‌اند.
‌در نظر دارید باز هم در ایران نمایشگاهی برگزار کنید یا فعالیت‌هایتان را در اینجا ادامه دهید؟
بله. بیشتر آثاری که در ترکیه ساخته‌ام، روی سنگ‌ها و صخره‌های بزرگ در میادین شهرها بوده‌اند اما خیلی دلم می‌خواهد در شهر خودم نیز کار کنم. من در تهران به دنیا آمده و بزرگ شده‌ام و اگر پیشنهاد یا سفارش کاری داشته باشم، با کمال میل قبول می‌کنم. خیلی دلم می‌خواهد در تهران یک اثر سنگی بسازم.
پرندگان سرخ‌رنگ برایشان فرقی ندارد کجای این کره به پرواز درآیند. غریبه‌اند و لانه‌هایشان را در آغوش خود از این‌سو به آن‌سو حمل می‌کنند. در یک غروب پاییزی با دانه‌های بارانی روی بال‌هایشان میزبان مردمی بودند که به تماشای نمایشگاه بابک صبحی آمدند؛ هنرمندی که از سال1364 فعالیت هنری خود را با ساخت آثار سفالی آغاز و در سال1370به دعوت گالری چیزگی شهر استانبول ترکیه، اولین نمایشگاه خود را برپا کرد. صبحی تاکنون 13نمایشگاه انفرادی و دونمایشگاه گروهی از آثار خود را در ترکیه برگزار کرده و طی این مدت چندفیلم کوتاه هم ساخته ‎است که در جشنواره‎های‎ ترکیه و اروپا به نمایش درآمده‏اند. از جمله آثار او که در میادین و پارک‎های ‎شهرهای مختلف ترکیه نصب شده،‏ می‎توان به پیکره مرمرین خورشید، ساعت خورشیدی، پیکره مرمرین دجله و فرات و ساخت نقش برجسته سرامیک اسطوره گیلگمش اشاره کرد. همچنین تدریس مجسمه‎سازی و سرامیک به مدت هشت‌سال در دانشگاه استانبول بخش دیگری از فعالیت‌های اوست. صبحی برای اولین‌بار آثار جدید خود را در ایران با نام «کوچ پرندگان» در محوطه باز فرهنگسرای نیاوران به نمایش گذاشته. در این نمایشگاه که تا 22 آذر ادامه دارد، مجموعه‎ای از پرندگانی که لانه‎هایشان را با خود حمل می‎کنند و از توری‎های‎ فولادی و شاخه‎های‎ درختان ساخته شده‏اند، نمایش داده است.

‌چرا اولین نمایشگاهتان را با مفهوم «غربت» برگزار کردید؟
نزدیک به 24سال است در ایران زندگی نمی‌کنم و به همین دلیل غربت را با همه وجودم احساس کرده‌ام. در خارج از کشور، چه موفق باشید یا نباشید و چه از زندگی راضی باشید یا نباشید، همیشه نیمی از وجودتان متعلق به ایران است. در ترکیه دوستان و همکاران نزدیک زیادی دارم با این حال هرکجای دنیا که باشید، سرزمینتان ایران است و همیشه این حس همراهم بوده است. فکر می‌کنم موضوع غربت در بیشتر آثار افرادی که خارج از ایران زندگی می‌کنند، وجود دارد. بنابراین در این آثار به مفهوم غربت پرداختم. من پیش از این‌هم در مورد پرنده‌ها زیاد کار کرده‌ام چون برایم یادآور پرواز و آزادی هستند. در این نمایشگاه، لانه پرندگان در سینه‌شان قرار دارد و به هرکجا که سفر کنند، لانه‌هایشان را با خود می‌برند.
‌در میان کسانی که خارج از ایران زندگی می‌کنند، توجه به مفهوم غربت زیاد است و شما نیز در نمایشگاهی که برای اولین‌بار در اینجا برگزار کرده‌اید، به این موضوع پرداخته‌اید. فکر نکردید این موضوع برای ایرانیان داخل کشور، تکراری باشد؟
برایم مهم نبود. می‌خواستم خودم را توضیح دهم و از خودم حرف بزنم چون من هزاران‌نفر را می‌شناسم که با وجود تمام موفقیت‌هایشان در خارج از کشور، نیمی از وجودشان همیشه اینجاست و می‌دانم خیلی‌ها مثل من آرزو دارند روزی به ایران برگردند و اینجا کار کنند. من دوست داشتم به مخاطبانم بگویم که اینها تجربه‌های عاطفی من هستند و می‌خواهم آنها را با شما قسمت کنم.
‌فضای مجسمه‌سازی در تهران چطور است؟
از نظر شهری، تهران مجسمه‌های بسیار کمی دارد. تعداد حجم‌های درست و استاتیک خیلی کم است. بیشتر حجم‌هایی که در سطح شهر دیده‌ام، از جنس پلاستیک، پلی‌استر یا فایبرگلاس بوده‌اند.
‌چقدر مجسمه‌سازی ایران را دنبال می‌کنید؟
متاسفانه خیلی کم. در تهران، سازه‌های زیادی می‌بینیم اما تعداد آثار هنری خیلی کم است. به همین دلیل این جریان، زیاد قابل تعقیب نیست. دنبال‌کردن یک جریان، به انبوه‌بودن آن ارتباط دارد. وقتی در یک شهر 15میلیون‌نفری حدود 10کار خوب می‌بینید، نمی‌توانید انتظار داشته باشید که از درون آن یک جریان، بیرون بیاید چون این آثار معمولا به صورت تصادفی یا از روی تلاش فردی خلق شده‌اند.
‌در ترکیه چه فضایی برای مجسمه‌سازی و ساخت حجم‌های شهری وجود دارد؟
من در آنجا بسیار کار کردم و سعی کردم نظمی را که در زندگی‌ام وجود داشت، در کارم نیز رعایت کنم. در نتیجه وقتی پروژه‌ای شروع می‌شود، من خیلی به هنرمندبودنم فکر نمی‌کنم چون مهم‌ترین بخش یک اثر هنری در ذهن و قلب هنرمند شکل می‌گیرد. در مرحله بعدی، استادی، مهارت و تکنیک است که باید به‌کار گرفته شود تا حس زیبایی‌شناسی به مردم انتقال یابد. با توجه به این موضوع، در ترکیه سعی کردم آثار خوبی به مردم ارایه دهم. آثاری که قرار است در میادین شهرها ساخته شوند، با دقت و سختگیری به یک هنرمند واگذار می‌شود. وقتی شهردار پروژه ساخت اثری را به شما محول می‌کند و شما نتوانید کار مناسبی ارایه کنید، کسی به شما انتقاد نمی‌کند و شهردار باید پاسخگوی این موضوع و هزینه ساخت اثر باشد. بنابراین از همان ابتدا تلاشم این بود شهرداری که ساخت اثر را به من سپرده است، روسفید شود. این مساله باعث شد پروژه‌های دیگری هم به من سفارش داده شود. اکنون به جایی رسیده‌ام که فقط مکان نصب اثر را به من نشان می‌دهند و فرم و نوع کار به خودم تعلق دارد.
‌از فرهنگ و هنر ایران چقدر در آثاری که در ترکیه ساخته‌اید، استفاده شده است؟
اصلا سعی نکرده‌ام به صورت مشخص از نمادها یا مولفه‌های ایرانی در آثارم استفاده کنم اما جالب است تمام دوستان ترک من می‌گویند کارهایم بسیار ایرانی هستند. استادهای دانشگاه و دست‌اندرکاران مجسمه‌سازی می‌گویند نقش‌ها و فرم‌های کارهایم پارسی است درحالی که بدون اینکه سعی کنم، آثارم ایرانی شده‌اند.
‌در نظر دارید باز هم در ایران نمایشگاهی برگزار کنید یا فعالیت‌هایتان را در اینجا ادامه دهید؟
بله. بیشتر آثاری که در ترکیه ساخته‌ام، روی سنگ‌ها و صخره‌های بزرگ در میادین شهرها بوده‌اند اما خیلی دلم می‌خواهد در شهر خودم نیز کار کنم. من در تهران به دنیا آمده و بزرگ شده‌ام و اگر پیشنهاد یا سفارش کاری داشته باشم، با کمال میل قبول می‌کنم. خیلی دلم می‌خواهد در تهران یک اثر سنگی بسازم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.