|

روز دانشجو نماد آزادگی و آزادیخواهی

عسل عباسیان: شانزدهم‌آذر در ایران روز دانشجو نام گرفته. روز آزادگی و نماد آزادیخواهی دانشجویان. روزی که در دل دانشجویان، مردم و تاریخ ایران ماندگار است. به‌سراغ نام‌های آشنا رفتیم تا بگویند که با شنیدن نام دانشجو چه چیزهایی در ذهنشان مرور می‌شود.

هنگامه قاضیانی بازیگر
دانشجو... این کلمه همیشه جادوست. حرکت، کشف و متفاوت‌بودن... همه این معانی بر تن این کلمه، جامه شکوه و امید می‌کشد. 20سالم بود که اسمم در بین قبولی‌های کنکور درآمد. پسرم یک‌ساله بود. در رشته‌ای که دوست داشتم یعنی جغرافیای انسانی- اقتصادی گرایش عمرانی قبول شدم. تمام درس‌های کنکورم را در خانه خواندم چون پسرم تنها تغذیه‌اش شیر مادر بود و نمی‌توانستم از او دور شوم. یک‌روز معجزه صبر و تلاشم را در روزنامه و در بین اسامی پذیرفته‌‌شدگان دیدم. گریه می‌کردم و آن زمان بود که باور کردم خواستن توانستن است. در بین همکلاسی‌هایم تنها دانشجویی بودم که مادر بود، سال1368. بیداری‌های شبانه کودکی بیخواب و ناآرام، کتاب‌ها و دروس سنگین، اما محیط درس و دانشگاه به من قدرت می‌داد تا خستگی به زانو‌درآمده مادری را از یاد ببرم. دکترحاتمی‌نژاد، یکی از استادانم و دکترجاجرمی، یکی دیگر از استادانم، به یاد دارند که در گردش‌های علمی باوجود مخالفت آنها پسرم را با خود می‌بردم.
خدا عزیزانی که آن سال‌ها مرا درک کردند و دانشگاه را برای من تبدیل به گلستان کردند، هرکجا هستند، سربلند بدارد. استادان محترم و عزیزی که از آنها یاد نکردم اما قدردان آنها هستم، به‌خاطر جهان‌بینی‌ای که به من دادند. نیمی از دوران لیسانسم در مشهد گذشت و بعد به دانشگاه شهرری منتقل شدم. لیسانس آرامم کرد اما بیقرار بودم هنوز برای آموختن و کشف. 23ساله بودم. تصمیم داشتم به‌خاطر عشقم به بازیگری، این رشته را بخوانم اما تصمیمم عوض شد. دیدم بازیگری تنها رشته‌ای است در بین رشته‌‌های هنری که می‌توان بدون تحصیل در این رشته هم به آن رسید. به علت اتفاق جدایی، دچار رفت‌وآمدهایی در روان و دیدگاهم بود. روزی با دیدن مصاحبه‌‌ای تلویزیونی از جوزف کمبل، وسوسه شدم که فلسفه بخوانم. احساس کردم آرام می‌شوم، جهانم به سمتی می‌رود که رهایم می‌کند از لغت شکست.
این بود که فلسفه غرب را با عشق انتخاب کردم، دانشگاه یو‌سی‌سانفرانسیسکو. از خدا ممنونم که به من با همه مصایب و موانعی که سر راه داشتم فرصت تجربه معنای مقدس دانشجو را داد. بعد از دریافت جوایزم در معتبرترین دانشگاه‌های ایران تقدیر شدم و آن‌روزها همیشه بزرگ‌ترین روزهای زندگی‌ام بوده است. در کسب دانش نباید در دام مفاهیم اسیر شد. باید با عشق دانشجو بود. روزتان مبارک دانشجویان زحمتکش سرزمینم. رنجی اگر هست آن را به ضیافت باشکوه کشف تبدیل کنید. صادقانه می‌گویم که دلم می‌خواست دانشجو بودم. پسرم حالا بزرگ شده و دانشجوی فوق‌لیسانس است و من گاهی با دیدن کتاب‌هایش، می‌روم آن‌سوی زمان... به آن زمان که او کودک بود و با من به گردش علمی می‌آمد و شیطنت می‌کرد. دانشجویان صبور سرزمینم، باز هم روزتان مبارک عزیزانم، قدر این‌روزها را بدانید.

فریدون مجلسی نویسنده و تحلیلگر روابط بین‌الملل
من هم در زمان دانشجویی خودم در نیم‌قرن پیش مانند دانشجویان دیگر می‌خواستم سری توی سرها داشته باشم و به اقتضای زمان و جو ضدامپریالیستی در برابر ستمی که عقیده داشتیم به ملتمان شده است انتقاد و اعتراض کنم.
دقیقا‌ نمی‌دانستیم که چه می‌خواهیم. می‌دانستیم که چه نمی‌خواهیم و هیچ جایگزینی هم برای آن نمی‌شناختیم. از این لحاظ آنهایی که در جناح چپ بودند تکلیفشان از ما روشن‌تر بود. ما به این نمی‌اندیشیدیم که اگر پیروز شویم و آن نظام را به زانو درآوریم چه خواهد شد. از دموکراسی سخن می‌گفتیم در شرایطی که بخشی از مردم بی‌سواد و بخشی هم روستانشین بودند، ‌ مدتی دریچه‌ای قانونی گشوده شد و در قالب آن اعتراضات منعکس می‌شد.
مدتی بعد، آن دریچه بسته شد و عرصه بر کسانی که روزی در قالبی قانونی کاری کرده و سخنی گفته بودند تنگ شد! شخصا‌ با توجه به تجربه تلخ آن دوران اگر قرار بود دوباره به دانشگاه بازمی‌گشتم، ‌به فعالیت‌های سیاسی ابدا‌ اعتماد نمی‌کردم و می‌کوشیدم به وظیفه خودم در تحصیل بهتر بیندیشم و به ‌خاطر می‌سپردم که عقب‌ماندگی ما ناشی از عدم توسعه علمی و فرهنگی است.
عسل عباسیان: شانزدهم‌آذر در ایران روز دانشجو نام گرفته. روز آزادگی و نماد آزادیخواهی دانشجویان. روزی که در دل دانشجویان، مردم و تاریخ ایران ماندگار است. به‌سراغ نام‌های آشنا رفتیم تا بگویند که با شنیدن نام دانشجو چه چیزهایی در ذهنشان مرور می‌شود.

هنگامه قاضیانی بازیگر
دانشجو... این کلمه همیشه جادوست. حرکت، کشف و متفاوت‌بودن... همه این معانی بر تن این کلمه، جامه شکوه و امید می‌کشد. 20سالم بود که اسمم در بین قبولی‌های کنکور درآمد. پسرم یک‌ساله بود. در رشته‌ای که دوست داشتم یعنی جغرافیای انسانی- اقتصادی گرایش عمرانی قبول شدم. تمام درس‌های کنکورم را در خانه خواندم چون پسرم تنها تغذیه‌اش شیر مادر بود و نمی‌توانستم از او دور شوم. یک‌روز معجزه صبر و تلاشم را در روزنامه و در بین اسامی پذیرفته‌‌شدگان دیدم. گریه می‌کردم و آن زمان بود که باور کردم خواستن توانستن است. در بین همکلاسی‌هایم تنها دانشجویی بودم که مادر بود، سال1368. بیداری‌های شبانه کودکی بیخواب و ناآرام، کتاب‌ها و دروس سنگین، اما محیط درس و دانشگاه به من قدرت می‌داد تا خستگی به زانو‌درآمده مادری را از یاد ببرم. دکترحاتمی‌نژاد، یکی از استادانم و دکترجاجرمی، یکی دیگر از استادانم، به یاد دارند که در گردش‌های علمی باوجود مخالفت آنها پسرم را با خود می‌بردم.
خدا عزیزانی که آن سال‌ها مرا درک کردند و دانشگاه را برای من تبدیل به گلستان کردند، هرکجا هستند، سربلند بدارد. استادان محترم و عزیزی که از آنها یاد نکردم اما قدردان آنها هستم، به‌خاطر جهان‌بینی‌ای که به من دادند. نیمی از دوران لیسانسم در مشهد گذشت و بعد به دانشگاه شهرری منتقل شدم. لیسانس آرامم کرد اما بیقرار بودم هنوز برای آموختن و کشف. 23ساله بودم. تصمیم داشتم به‌خاطر عشقم به بازیگری، این رشته را بخوانم اما تصمیمم عوض شد. دیدم بازیگری تنها رشته‌ای است در بین رشته‌‌های هنری که می‌توان بدون تحصیل در این رشته هم به آن رسید. به علت اتفاق جدایی، دچار رفت‌وآمدهایی در روان و دیدگاهم بود. روزی با دیدن مصاحبه‌‌ای تلویزیونی از جوزف کمبل، وسوسه شدم که فلسفه بخوانم. احساس کردم آرام می‌شوم، جهانم به سمتی می‌رود که رهایم می‌کند از لغت شکست.
این بود که فلسفه غرب را با عشق انتخاب کردم، دانشگاه یو‌سی‌سانفرانسیسکو. از خدا ممنونم که به من با همه مصایب و موانعی که سر راه داشتم فرصت تجربه معنای مقدس دانشجو را داد. بعد از دریافت جوایزم در معتبرترین دانشگاه‌های ایران تقدیر شدم و آن‌روزها همیشه بزرگ‌ترین روزهای زندگی‌ام بوده است. در کسب دانش نباید در دام مفاهیم اسیر شد. باید با عشق دانشجو بود. روزتان مبارک دانشجویان زحمتکش سرزمینم. رنجی اگر هست آن را به ضیافت باشکوه کشف تبدیل کنید. صادقانه می‌گویم که دلم می‌خواست دانشجو بودم. پسرم حالا بزرگ شده و دانشجوی فوق‌لیسانس است و من گاهی با دیدن کتاب‌هایش، می‌روم آن‌سوی زمان... به آن زمان که او کودک بود و با من به گردش علمی می‌آمد و شیطنت می‌کرد. دانشجویان صبور سرزمینم، باز هم روزتان مبارک عزیزانم، قدر این‌روزها را بدانید.

فریدون مجلسی نویسنده و تحلیلگر روابط بین‌الملل
من هم در زمان دانشجویی خودم در نیم‌قرن پیش مانند دانشجویان دیگر می‌خواستم سری توی سرها داشته باشم و به اقتضای زمان و جو ضدامپریالیستی در برابر ستمی که عقیده داشتیم به ملتمان شده است انتقاد و اعتراض کنم.
دقیقا‌ نمی‌دانستیم که چه می‌خواهیم. می‌دانستیم که چه نمی‌خواهیم و هیچ جایگزینی هم برای آن نمی‌شناختیم. از این لحاظ آنهایی که در جناح چپ بودند تکلیفشان از ما روشن‌تر بود. ما به این نمی‌اندیشیدیم که اگر پیروز شویم و آن نظام را به زانو درآوریم چه خواهد شد. از دموکراسی سخن می‌گفتیم در شرایطی که بخشی از مردم بی‌سواد و بخشی هم روستانشین بودند، ‌ مدتی دریچه‌ای قانونی گشوده شد و در قالب آن اعتراضات منعکس می‌شد.
مدتی بعد، آن دریچه بسته شد و عرصه بر کسانی که روزی در قالبی قانونی کاری کرده و سخنی گفته بودند تنگ شد! شخصا‌ با توجه به تجربه تلخ آن دوران اگر قرار بود دوباره به دانشگاه بازمی‌گشتم، ‌به فعالیت‌های سیاسی ابدا‌ اعتماد نمی‌کردم و می‌کوشیدم به وظیفه خودم در تحصیل بهتر بیندیشم و به ‌خاطر می‌سپردم که عقب‌ماندگی ما ناشی از عدم توسعه علمی و فرهنگی است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.