قدرتمندترین حق «اوباما »
«رییسجمهوری روی میز خود خودکاری دارد که مطمئن هستم در موضع و شرایطی قرار خواهد گرفت که از آن استفاده کند و برخی از قوانینی را که در آن دموکراتها و جمهوریخواهان قادر به پیداکردن زمینههای مشترک نیستند، وتو خواهد کرد.» با تسلط جمهوریخواهان آمریکا بر کنگره و سنای این کشور، گمانهزنیهای بیشماری وجود دارد که «باراک اوباما» از حق خود همان حقی که «وودرو ویلسون» از آن بهعنوان «قدرتمندترین حق» نام برد، برای نمایش قدرت اجرایی خود استفاده خواهد کرد. باراک اوباما در طول ششسال ریاست کاخسفید تنها دوبار از حقوتوی خود استفاده کرد و کنگره در این دوبار گامی برای ابطال حقوتو رییسجمهوری آمریکا برنداشت. مورد نخست به سیامدسامبر۲۰۰۹ بازمیگردد که طرحی الحاقی مربوط به تخصیص بودجه سال۲۰۱۰ از سوی اوباما وتو شد. مورد دوم نیز در هفتماکتبر۲۰۱۰ و مربوط به طرحی درباره رسمیتیافتن گواهیهای رسمی در میان ایالات گوناگون آمریکا بود. هردو این وتوها، وتوی قانونی (legal veto) بودند. اما اکنون کارشناسان مطمئن هستند که با آغاز صدوچهاردهمینکنگره از ماه ژانویه آینده، حقوتوی اجرایی روی میز رییسجمهور اوباما قرار خواهد گرفت. به گفته
تحلیلگران، اگر رییسجمهور اوباما حداقل یکلایحه را در دوسال آخر تصدیگری خود وتو نکند، این امر میتواند غیرمعمول باشد. «جورج دبلیوبوش» سلف اوباما، در دوره اول ریاستجمهوری خود حتی یکبار هم از حقوتوی خود استفاده نکرد اما در دوره دوم، 12مورد وتو صادر کرد که 11مورد از آنها در سالهای 2007 و 2008 رخ داد که در آن زمان کنترل مجلس سنا و نمایندگان به دست دموکراتها بود. برخی از روسایجمهوری آمریکا بارها از حقوتو استفاده کردهاند؛ بهویژه زمانی که در تقابل با کنگرههای تحتکنترل حزب رقیب بودند. «استیفن گراور کلیولند»، پادشاه صدور حق وتوی ریاستجمهوری بود که دموکراتها در دوره او، تنها بهمدت دو تا هشتسال کنگره را در اختیار داشتند. کلیولند در هشتسال ریاستجمهوری خود 346مورد وتوی عادی صادر کرد. در مقایسه، «فرانکلین روزولت»، دومین رییسجمهوری وتودوست آمریکاست که 372بار در 12سال ریاستجمهوری خود از این حق استفاده کرده است. کلیولند نیز از طرفداران بزرگ «وتوی تاخیری» (pocket veto) بود. او 238وتوی تاخیری در هشتسال ریاستجمهوری خود صادر کرد.
نگاهی به حقوتو در آمریکا
هرگاه رییسجمهوری یک مصوبه کنگره را وتو کند، نمایندگان مجلس نمایندگان و مجلس سنای ایالاتمتحده آمریکا میتوانند در یکرایگیری مجدد و تصویب آن مصوبه با دوسوم آرا، وتوی رییسجمهور را باطل اعلام کنند. در چنین صورتی لایحه قانونی کنگره لازمالاجرا خواهد شد و رییسجمهور نمیتواند از اجرای آن سر باز زند. رییسجمهور تنها ۱۰روز برای تایید یا مخالفت با مصوبات کنگره وقت دارد و اگر در این مدت اعلامنظر نکند، لایحه به صورت خودکار جنبه قانونی بهخود میگیرد. ممکن است این فاصله ۱۰روزه با آخرین روزهای دوره دوساله کنگره مصادف شود و عمر کنگره پیش از پایان مهلت ۱۰روزه به سر آید. در چنین صورتی رییسجمهور به جای استفاده از «وتوی قانونی» از «وتوی تاخیری» استفاده میکند و عملا اعلامنظر خود را درخصوص لایحه مذکور به تاخیر میاندازد تا کنگره تعطیل شود. ویژگی عمده وتوی تاخیری این است که کنگره نمیتواند همانند وتوی قانونی با آرای دوسوم خود وتوی رییسجمهوری را باطل اعلام کند. به همین دلیل در آخرین روزهای حیات کنگره، روسایجمهور از وتوی تاخیری بارها استفاده میکنند به این امید که در انتخابات بعدی با کسب موفقیت بهتر در کنگره، به استفاده از وتوی قانونی برای رد لوایح مجبور نشوند. براساس قوانین کنگره، هرلایحه قانونی که در خلال فعالیت دوساله کنگره به تصویب نرسد، در دوره بعدی کنگره باید از ابتدا فرآیند قانونگذاری را طی کند. چهبسا با تغییر توازن حزبی در کنگره لایحه مزبور موضوعیت خود را از دست دهد.
برخورد دولت با کنگره مخالف
اگر بخواهیم نسبت به کلیولند منصف باشیم، باید بگوییم که این رییسجمهور اصلاحطلب با مقادیر زیادی از لایحهها که به نام لوایح خصوصی نامیده میشدند، مخالفت کرد. یکی از معروفترین اقدامات کلیولند، وتوی لایحه «بذر تگزاس» در سال1887 بود؛ قانونی که بر اساس آن 10هزاردلار برای خرید بذر برای کشاورزانی که در تگزاس از خشکسالی رنج میبردند، اختصاص داده میشد. کلیولند در پیام وتوی خود نوشت: «نمیتوانم هیچ مجوز قانونی برای چنین تخصیصی در قانوناساسی پیدا کنم و باور نمیکنم لازم باشد قدرت و وظیفه دولت عمومی برای تسکین دردهای فردی و شخصی تعمیم داده شود که به هیچوجه ربطی به خدمات یا منافع عمومی ندارد.» او همچنین بیان کرد هرچند مردم از دولت حمایت میکنند، دولت مجبور نیست از مردم حمایت کند. روسایجمهوری دیگر در برخورد با کنگره مخالف به میزان زیادی از وتو استفاده کردهاند که برخی نتایج فاجعهباری را به همراه داشته است. «جان تایلر» پس از اخراج از حزب خود در حالی که رییسجمهور بود، از حقوتوی خود استفاده کرد. تایلر در عرض چهارسال، 10مورد وتو صادر کرد که تنها یکمورد از سوی کنگره لغو شد. پس از ترور رییسجمهوری لینکلن در سال1865، «اندرو جانسون» قدرت را در دست گرفت. او با جمهوریخواهان مخالف بود و وتواش منجر به محاکمه استیضاحی او شد. جانسون در طول چهارسال، 21بار از وتوی عادی استفاده کرد اما 15مورد از آنها لغو شدند. یکی از قوانینی که توسط جانسون بهطور ناموفق وتو شد، لایحه تصدیگری 1867 بود. پس از لغو وتو از سوی کنگره، جانسون این لایحه را در حقیقت نادیده گرفت و وزیر دفاع «ادوین استانتون» را اخراج کرد. سپس مجلس جانسون را به استیضاح کشید و او با یکرای توانست از محاکمه سنا جان سالم بدر برد. اما گاهی رییسجمهوری در برابر کنگره همحزب خود وارد اختلاف بر سر یک قانون میشود. در سال1832 نخستین مورد را اندرو جکسون رقم زد. او لایحهای را وتو کرد که براساس آن، منشور بانک مرکزی ایالاتمتحده تجدید میشد. جکسون در پیام وتو که شامل سخنان دادستان کل «راجر تانی» هم بود، بارها و بارها این بانک را «خلاف قانوناساسی» نامید، این در حالی بود که این بانک توسط دیوانعالی کشور بهطور قانونی تشکیل شده بود. وتوی جکسون بنیانگذار سنتی شد که بر زمینههای سیاسی و همچنین قانونی تکیه داشت. اما در واقع بنیانگذاران پیشبینی کرده بودند این وتو برای هردو هدف استفاده میشود. «الکساندر همیلتون»، سیاستمدار و نظریهپرداز سیاسی آمریکا نوشت میترسد رییسجمهوری به اندازه کافی از وتو استفاده نکند. او بر این باور است: «این قدرتی است که میتواند بسیار آسانتر از اقدامات دیگر باشد. مردی که از شکست یکقانون از طریق وتوی خود میترسد، ممکن است تردیدی برای بازگشت آن به تجدیدنظر نداشته باشد.»
نگاهی به حقوتو در آمریکا
هرگاه رییسجمهوری یک مصوبه کنگره را وتو کند، نمایندگان مجلس نمایندگان و مجلس سنای ایالاتمتحده آمریکا میتوانند در یکرایگیری مجدد و تصویب آن مصوبه با دوسوم آرا، وتوی رییسجمهور را باطل اعلام کنند. در چنین صورتی لایحه قانونی کنگره لازمالاجرا خواهد شد و رییسجمهور نمیتواند از اجرای آن سر باز زند. رییسجمهور تنها ۱۰روز برای تایید یا مخالفت با مصوبات کنگره وقت دارد و اگر در این مدت اعلامنظر نکند، لایحه به صورت خودکار جنبه قانونی بهخود میگیرد. ممکن است این فاصله ۱۰روزه با آخرین روزهای دوره دوساله کنگره مصادف شود و عمر کنگره پیش از پایان مهلت ۱۰روزه به سر آید. در چنین صورتی رییسجمهور به جای استفاده از «وتوی قانونی» از «وتوی تاخیری» استفاده میکند و عملا اعلامنظر خود را درخصوص لایحه مذکور به تاخیر میاندازد تا کنگره تعطیل شود. ویژگی عمده وتوی تاخیری این است که کنگره نمیتواند همانند وتوی قانونی با آرای دوسوم خود وتوی رییسجمهوری را باطل اعلام کند. به همین دلیل در آخرین روزهای حیات کنگره، روسایجمهور از وتوی تاخیری بارها استفاده میکنند به این امید که در انتخابات بعدی با کسب موفقیت بهتر در کنگره، به استفاده از وتوی قانونی برای رد لوایح مجبور نشوند. براساس قوانین کنگره، هرلایحه قانونی که در خلال فعالیت دوساله کنگره به تصویب نرسد، در دوره بعدی کنگره باید از ابتدا فرآیند قانونگذاری را طی کند. چهبسا با تغییر توازن حزبی در کنگره لایحه مزبور موضوعیت خود را از دست دهد.
برخورد دولت با کنگره مخالف
اگر بخواهیم نسبت به کلیولند منصف باشیم، باید بگوییم که این رییسجمهور اصلاحطلب با مقادیر زیادی از لایحهها که به نام لوایح خصوصی نامیده میشدند، مخالفت کرد. یکی از معروفترین اقدامات کلیولند، وتوی لایحه «بذر تگزاس» در سال1887 بود؛ قانونی که بر اساس آن 10هزاردلار برای خرید بذر برای کشاورزانی که در تگزاس از خشکسالی رنج میبردند، اختصاص داده میشد. کلیولند در پیام وتوی خود نوشت: «نمیتوانم هیچ مجوز قانونی برای چنین تخصیصی در قانوناساسی پیدا کنم و باور نمیکنم لازم باشد قدرت و وظیفه دولت عمومی برای تسکین دردهای فردی و شخصی تعمیم داده شود که به هیچوجه ربطی به خدمات یا منافع عمومی ندارد.» او همچنین بیان کرد هرچند مردم از دولت حمایت میکنند، دولت مجبور نیست از مردم حمایت کند. روسایجمهوری دیگر در برخورد با کنگره مخالف به میزان زیادی از وتو استفاده کردهاند که برخی نتایج فاجعهباری را به همراه داشته است. «جان تایلر» پس از اخراج از حزب خود در حالی که رییسجمهور بود، از حقوتوی خود استفاده کرد. تایلر در عرض چهارسال، 10مورد وتو صادر کرد که تنها یکمورد از سوی کنگره لغو شد. پس از ترور رییسجمهوری لینکلن در سال1865، «اندرو جانسون» قدرت را در دست گرفت. او با جمهوریخواهان مخالف بود و وتواش منجر به محاکمه استیضاحی او شد. جانسون در طول چهارسال، 21بار از وتوی عادی استفاده کرد اما 15مورد از آنها لغو شدند. یکی از قوانینی که توسط جانسون بهطور ناموفق وتو شد، لایحه تصدیگری 1867 بود. پس از لغو وتو از سوی کنگره، جانسون این لایحه را در حقیقت نادیده گرفت و وزیر دفاع «ادوین استانتون» را اخراج کرد. سپس مجلس جانسون را به استیضاح کشید و او با یکرای توانست از محاکمه سنا جان سالم بدر برد. اما گاهی رییسجمهوری در برابر کنگره همحزب خود وارد اختلاف بر سر یک قانون میشود. در سال1832 نخستین مورد را اندرو جکسون رقم زد. او لایحهای را وتو کرد که براساس آن، منشور بانک مرکزی ایالاتمتحده تجدید میشد. جکسون در پیام وتو که شامل سخنان دادستان کل «راجر تانی» هم بود، بارها و بارها این بانک را «خلاف قانوناساسی» نامید، این در حالی بود که این بانک توسط دیوانعالی کشور بهطور قانونی تشکیل شده بود. وتوی جکسون بنیانگذار سنتی شد که بر زمینههای سیاسی و همچنین قانونی تکیه داشت. اما در واقع بنیانگذاران پیشبینی کرده بودند این وتو برای هردو هدف استفاده میشود. «الکساندر همیلتون»، سیاستمدار و نظریهپرداز سیاسی آمریکا نوشت میترسد رییسجمهوری به اندازه کافی از وتو استفاده نکند. او بر این باور است: «این قدرتی است که میتواند بسیار آسانتر از اقدامات دیگر باشد. مردی که از شکست یکقانون از طریق وتوی خود میترسد، ممکن است تردیدی برای بازگشت آن به تجدیدنظر نداشته باشد.»
«رییسجمهوری روی میز خود خودکاری دارد که مطمئن هستم در موضع و شرایطی قرار خواهد گرفت که از آن استفاده کند و برخی از قوانینی را که در آن دموکراتها و جمهوریخواهان قادر به پیداکردن زمینههای مشترک نیستند، وتو خواهد کرد.» با تسلط جمهوریخواهان آمریکا بر کنگره و سنای این کشور، گمانهزنیهای بیشماری وجود دارد که «باراک اوباما» از حق خود همان حقی که «وودرو ویلسون» از آن بهعنوان «قدرتمندترین حق» نام برد، برای نمایش قدرت اجرایی خود استفاده خواهد کرد. باراک اوباما در طول ششسال ریاست کاخسفید تنها دوبار از حقوتوی خود استفاده کرد و کنگره در این دوبار گامی برای ابطال حقوتو رییسجمهوری آمریکا برنداشت. مورد نخست به سیامدسامبر۲۰۰۹ بازمیگردد که طرحی الحاقی مربوط به تخصیص بودجه سال۲۰۱۰ از سوی اوباما وتو شد. مورد دوم نیز در هفتماکتبر۲۰۱۰ و مربوط به طرحی درباره رسمیتیافتن گواهیهای رسمی در میان ایالات گوناگون آمریکا بود. هردو این وتوها، وتوی قانونی (legal veto) بودند. اما اکنون کارشناسان مطمئن هستند که با آغاز صدوچهاردهمینکنگره از ماه ژانویه آینده، حقوتوی اجرایی روی میز رییسجمهور اوباما قرار خواهد گرفت. به گفته
تحلیلگران، اگر رییسجمهور اوباما حداقل یکلایحه را در دوسال آخر تصدیگری خود وتو نکند، این امر میتواند غیرمعمول باشد. «جورج دبلیوبوش» سلف اوباما، در دوره اول ریاستجمهوری خود حتی یکبار هم از حقوتوی خود استفاده نکرد اما در دوره دوم، 12مورد وتو صادر کرد که 11مورد از آنها در سالهای 2007 و 2008 رخ داد که در آن زمان کنترل مجلس سنا و نمایندگان به دست دموکراتها بود. برخی از روسایجمهوری آمریکا بارها از حقوتو استفاده کردهاند؛ بهویژه زمانی که در تقابل با کنگرههای تحتکنترل حزب رقیب بودند. «استیفن گراور کلیولند»، پادشاه صدور حق وتوی ریاستجمهوری بود که دموکراتها در دوره او، تنها بهمدت دو تا هشتسال کنگره را در اختیار داشتند. کلیولند در هشتسال ریاستجمهوری خود 346مورد وتوی عادی صادر کرد. در مقایسه، «فرانکلین روزولت»، دومین رییسجمهوری وتودوست آمریکاست که 372بار در 12سال ریاستجمهوری خود از این حق استفاده کرده است. کلیولند نیز از طرفداران بزرگ «وتوی تاخیری» (pocket veto) بود. او 238وتوی تاخیری در هشتسال ریاستجمهوری خود صادر کرد.
نگاهی به حقوتو در آمریکا
هرگاه رییسجمهوری یک مصوبه کنگره را وتو کند، نمایندگان مجلس نمایندگان و مجلس سنای ایالاتمتحده آمریکا میتوانند در یکرایگیری مجدد و تصویب آن مصوبه با دوسوم آرا، وتوی رییسجمهور را باطل اعلام کنند. در چنین صورتی لایحه قانونی کنگره لازمالاجرا خواهد شد و رییسجمهور نمیتواند از اجرای آن سر باز زند. رییسجمهور تنها ۱۰روز برای تایید یا مخالفت با مصوبات کنگره وقت دارد و اگر در این مدت اعلامنظر نکند، لایحه به صورت خودکار جنبه قانونی بهخود میگیرد. ممکن است این فاصله ۱۰روزه با آخرین روزهای دوره دوساله کنگره مصادف شود و عمر کنگره پیش از پایان مهلت ۱۰روزه به سر آید. در چنین صورتی رییسجمهور به جای استفاده از «وتوی قانونی» از «وتوی تاخیری» استفاده میکند و عملا اعلامنظر خود را درخصوص لایحه مذکور به تاخیر میاندازد تا کنگره تعطیل شود. ویژگی عمده وتوی تاخیری این است که کنگره نمیتواند همانند وتوی قانونی با آرای دوسوم خود وتوی رییسجمهوری را باطل اعلام کند. به همین دلیل در آخرین روزهای حیات کنگره، روسایجمهور از وتوی تاخیری بارها استفاده میکنند به این امید که در انتخابات بعدی با کسب موفقیت بهتر در کنگره، به استفاده از وتوی قانونی برای رد لوایح مجبور نشوند. براساس قوانین کنگره، هرلایحه قانونی که در خلال فعالیت دوساله کنگره به تصویب نرسد، در دوره بعدی کنگره باید از ابتدا فرآیند قانونگذاری را طی کند. چهبسا با تغییر توازن حزبی در کنگره لایحه مزبور موضوعیت خود را از دست دهد.
برخورد دولت با کنگره مخالف
اگر بخواهیم نسبت به کلیولند منصف باشیم، باید بگوییم که این رییسجمهور اصلاحطلب با مقادیر زیادی از لایحهها که به نام لوایح خصوصی نامیده میشدند، مخالفت کرد. یکی از معروفترین اقدامات کلیولند، وتوی لایحه «بذر تگزاس» در سال1887 بود؛ قانونی که بر اساس آن 10هزاردلار برای خرید بذر برای کشاورزانی که در تگزاس از خشکسالی رنج میبردند، اختصاص داده میشد. کلیولند در پیام وتوی خود نوشت: «نمیتوانم هیچ مجوز قانونی برای چنین تخصیصی در قانوناساسی پیدا کنم و باور نمیکنم لازم باشد قدرت و وظیفه دولت عمومی برای تسکین دردهای فردی و شخصی تعمیم داده شود که به هیچوجه ربطی به خدمات یا منافع عمومی ندارد.» او همچنین بیان کرد هرچند مردم از دولت حمایت میکنند، دولت مجبور نیست از مردم حمایت کند. روسایجمهوری دیگر در برخورد با کنگره مخالف به میزان زیادی از وتو استفاده کردهاند که برخی نتایج فاجعهباری را به همراه داشته است. «جان تایلر» پس از اخراج از حزب خود در حالی که رییسجمهور بود، از حقوتوی خود استفاده کرد. تایلر در عرض چهارسال، 10مورد وتو صادر کرد که تنها یکمورد از سوی کنگره لغو شد. پس از ترور رییسجمهوری لینکلن در سال1865، «اندرو جانسون» قدرت را در دست گرفت. او با جمهوریخواهان مخالف بود و وتواش منجر به محاکمه استیضاحی او شد. جانسون در طول چهارسال، 21بار از وتوی عادی استفاده کرد اما 15مورد از آنها لغو شدند. یکی از قوانینی که توسط جانسون بهطور ناموفق وتو شد، لایحه تصدیگری 1867 بود. پس از لغو وتو از سوی کنگره، جانسون این لایحه را در حقیقت نادیده گرفت و وزیر دفاع «ادوین استانتون» را اخراج کرد. سپس مجلس جانسون را به استیضاح کشید و او با یکرای توانست از محاکمه سنا جان سالم بدر برد. اما گاهی رییسجمهوری در برابر کنگره همحزب خود وارد اختلاف بر سر یک قانون میشود. در سال1832 نخستین مورد را اندرو جکسون رقم زد. او لایحهای را وتو کرد که براساس آن، منشور بانک مرکزی ایالاتمتحده تجدید میشد. جکسون در پیام وتو که شامل سخنان دادستان کل «راجر تانی» هم بود، بارها و بارها این بانک را «خلاف قانوناساسی» نامید، این در حالی بود که این بانک توسط دیوانعالی کشور بهطور قانونی تشکیل شده بود. وتوی جکسون بنیانگذار سنتی شد که بر زمینههای سیاسی و همچنین قانونی تکیه داشت. اما در واقع بنیانگذاران پیشبینی کرده بودند این وتو برای هردو هدف استفاده میشود. «الکساندر همیلتون»، سیاستمدار و نظریهپرداز سیاسی آمریکا نوشت میترسد رییسجمهوری به اندازه کافی از وتو استفاده نکند. او بر این باور است: «این قدرتی است که میتواند بسیار آسانتر از اقدامات دیگر باشد. مردی که از شکست یکقانون از طریق وتوی خود میترسد، ممکن است تردیدی برای بازگشت آن به تجدیدنظر نداشته باشد.»
نگاهی به حقوتو در آمریکا
هرگاه رییسجمهوری یک مصوبه کنگره را وتو کند، نمایندگان مجلس نمایندگان و مجلس سنای ایالاتمتحده آمریکا میتوانند در یکرایگیری مجدد و تصویب آن مصوبه با دوسوم آرا، وتوی رییسجمهور را باطل اعلام کنند. در چنین صورتی لایحه قانونی کنگره لازمالاجرا خواهد شد و رییسجمهور نمیتواند از اجرای آن سر باز زند. رییسجمهور تنها ۱۰روز برای تایید یا مخالفت با مصوبات کنگره وقت دارد و اگر در این مدت اعلامنظر نکند، لایحه به صورت خودکار جنبه قانونی بهخود میگیرد. ممکن است این فاصله ۱۰روزه با آخرین روزهای دوره دوساله کنگره مصادف شود و عمر کنگره پیش از پایان مهلت ۱۰روزه به سر آید. در چنین صورتی رییسجمهور به جای استفاده از «وتوی قانونی» از «وتوی تاخیری» استفاده میکند و عملا اعلامنظر خود را درخصوص لایحه مذکور به تاخیر میاندازد تا کنگره تعطیل شود. ویژگی عمده وتوی تاخیری این است که کنگره نمیتواند همانند وتوی قانونی با آرای دوسوم خود وتوی رییسجمهوری را باطل اعلام کند. به همین دلیل در آخرین روزهای حیات کنگره، روسایجمهور از وتوی تاخیری بارها استفاده میکنند به این امید که در انتخابات بعدی با کسب موفقیت بهتر در کنگره، به استفاده از وتوی قانونی برای رد لوایح مجبور نشوند. براساس قوانین کنگره، هرلایحه قانونی که در خلال فعالیت دوساله کنگره به تصویب نرسد، در دوره بعدی کنگره باید از ابتدا فرآیند قانونگذاری را طی کند. چهبسا با تغییر توازن حزبی در کنگره لایحه مزبور موضوعیت خود را از دست دهد.
برخورد دولت با کنگره مخالف
اگر بخواهیم نسبت به کلیولند منصف باشیم، باید بگوییم که این رییسجمهور اصلاحطلب با مقادیر زیادی از لایحهها که به نام لوایح خصوصی نامیده میشدند، مخالفت کرد. یکی از معروفترین اقدامات کلیولند، وتوی لایحه «بذر تگزاس» در سال1887 بود؛ قانونی که بر اساس آن 10هزاردلار برای خرید بذر برای کشاورزانی که در تگزاس از خشکسالی رنج میبردند، اختصاص داده میشد. کلیولند در پیام وتوی خود نوشت: «نمیتوانم هیچ مجوز قانونی برای چنین تخصیصی در قانوناساسی پیدا کنم و باور نمیکنم لازم باشد قدرت و وظیفه دولت عمومی برای تسکین دردهای فردی و شخصی تعمیم داده شود که به هیچوجه ربطی به خدمات یا منافع عمومی ندارد.» او همچنین بیان کرد هرچند مردم از دولت حمایت میکنند، دولت مجبور نیست از مردم حمایت کند. روسایجمهوری دیگر در برخورد با کنگره مخالف به میزان زیادی از وتو استفاده کردهاند که برخی نتایج فاجعهباری را به همراه داشته است. «جان تایلر» پس از اخراج از حزب خود در حالی که رییسجمهور بود، از حقوتوی خود استفاده کرد. تایلر در عرض چهارسال، 10مورد وتو صادر کرد که تنها یکمورد از سوی کنگره لغو شد. پس از ترور رییسجمهوری لینکلن در سال1865، «اندرو جانسون» قدرت را در دست گرفت. او با جمهوریخواهان مخالف بود و وتواش منجر به محاکمه استیضاحی او شد. جانسون در طول چهارسال، 21بار از وتوی عادی استفاده کرد اما 15مورد از آنها لغو شدند. یکی از قوانینی که توسط جانسون بهطور ناموفق وتو شد، لایحه تصدیگری 1867 بود. پس از لغو وتو از سوی کنگره، جانسون این لایحه را در حقیقت نادیده گرفت و وزیر دفاع «ادوین استانتون» را اخراج کرد. سپس مجلس جانسون را به استیضاح کشید و او با یکرای توانست از محاکمه سنا جان سالم بدر برد. اما گاهی رییسجمهوری در برابر کنگره همحزب خود وارد اختلاف بر سر یک قانون میشود. در سال1832 نخستین مورد را اندرو جکسون رقم زد. او لایحهای را وتو کرد که براساس آن، منشور بانک مرکزی ایالاتمتحده تجدید میشد. جکسون در پیام وتو که شامل سخنان دادستان کل «راجر تانی» هم بود، بارها و بارها این بانک را «خلاف قانوناساسی» نامید، این در حالی بود که این بانک توسط دیوانعالی کشور بهطور قانونی تشکیل شده بود. وتوی جکسون بنیانگذار سنتی شد که بر زمینههای سیاسی و همچنین قانونی تکیه داشت. اما در واقع بنیانگذاران پیشبینی کرده بودند این وتو برای هردو هدف استفاده میشود. «الکساندر همیلتون»، سیاستمدار و نظریهپرداز سیاسی آمریکا نوشت میترسد رییسجمهوری به اندازه کافی از وتو استفاده نکند. او بر این باور است: «این قدرتی است که میتواند بسیار آسانتر از اقدامات دیگر باشد. مردی که از شکست یکقانون از طریق وتوی خود میترسد، ممکن است تردیدی برای بازگشت آن به تجدیدنظر نداشته باشد.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.