|

درس‌های «بیل کلینتون» برای «پرزیدنت»

شیدا ملکی: «باراک اوباما»، رییس‌جمهوری آمریکا نیز همانند «بیل کلینتون» سلف دموکرات خود، با کنگره‌ای جمهوریخواه رودررو شده است. این کنگره به‌طور قطع در راستای دیدگاه‌های محافظه‌کارانه خود از زدن مهر عدم تایید بر قوانین مختلف و مترقی دولت دریغ نخواهد کرد.
اگر گذشته و تجربیات مربوط به آن در نظر گرفته شود؛ بخش قابل توجهی از برنامه‌های کنگره آینده که اکثرا جمهوریخواه هستند شامل حملات گستره علیه حفاظت از زمین‌های عمومی خواهد شد. این دقیقا‌‌ همان کاری است که کمیته ملی جمهوریخواهان در سال۱۹۹۵ پس از کسب ۵۴ کرسی در مجلس نمایندگان و هشت کرسی در مجلس سنا در حملاتی گسترده انجام داد. از سال۱۹۵۴ این اولین‌بار بود که درخواست‌های قابل‌توجه مجلسِ در دست جمهوریخواهان مربوط به مطالبی می‌شد که دولت را مقید می‌کرد تا نوع مدیریت خود را در امور مربوط به پارک‌ها و جنگل‌های ملی حیات‌های وحش طبیعی و مراتع در ایالات مختلف عوض کند.
در مقابل کلینتون توانست درخواست رهبران کنگره را که علیه محیط‌زیست بود، رک و پوست‌کنده از طریق حق تهاجمی وتوی قوانین از سوی رییس‌جمهور آمریکا وتو و با آن مقابله کند. اوباما نیز باید همانند کلینتون آماده باشد تا‌‌ همان کار را برای دفاع از سیستم زمین‌های عمومی که حفاظت و دوباره‌سازی آنها سود و مزایای جهانی دارد، انجام دهد. با این حال، این تفکر که استفاده و غارت زمین‌های عمومی ملی توسط شرکت‌های بزرگ متحد دولت خصوصا در زمینه‌های نفت و گاز از سوی دولت به سر آمده از سوی تمامی جمهوریخواهان تایید نمی‌شود.
از آنجایی که جمهوریخواهان از ماه ژانویه کنترل کنگره را در دست خواهند گرفت خالی از لطف نخواهد بود اگر با نگاهی به گذشته ببینیم کلینتون چطور توانست در دو دهه گذشته با مخالفت‌های ضدپیشرفت جمهوریخواهان در کنگره مقابله کند. در آن زمان کمیته ملی جمهوریخواهان که رهبری‌اش در دست «نیوت گینگریچ» بود در برنامه‌ای با عنوان «پیمان با آمریکا» وعده تغییرات اساسی و بنیادین را در زمینه معاهدات اجتماعی داد. در همین مورد «ریچارد اس کانلی»، استاد علوم سیاسی دانشگاه فلوریدا در مطلبی در سال۲۰۰۱ نوشت: «رییس‌جمهور ویلیام جفرسون کلینتون، رییس کنگره را با استفاده‌های صریح و ضمنی از حق وتو محدود نکرد. با این حال شکاف دراماتیک میان دولت که پس از انتخابات سال۱۹۹۴ با انتخاب مستمر جمهوریخواهان در هر دو مجلس ملی و سنا صورت گرفت، رییس‌جمهور را مجبور کرد تا سیاستگذاری‌های خود را با توجه به یک زمینه سیاسی کاملا متغیر انجام دهد. در آن زمان کلینتون از سال۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰، سی‌وپنج لایحه را وتو کرد. جمهوریخواهان در ۱۱مورد از این ۳۵مورد وتو رییس‌جمهور را به چالش کشیدند و تنها در یک مورد بود که توانستند کلینتون را نادیده بگیرند و لایحه را تصویب کنند. علاوه‌بر آن کلینتون با استفاده از تهدید ضمنی بر حق وتو توانست ۱۴۰لایحه را در کنگره مدیریت کند. او به‌طور کلی در زمینه متوقف‌کردن دستور کار جمهوریخواهان یا به‌دست‌گرفتن امتیازات سیاسی از رهبران اکثریت کنگره که از حزب مخالف بودند، موفق عمل کرد.»اگرچه درگیری بزرگ میان کلینتون و کنگره در سال۱۹۹۵ درباره بودجه پیرامون محورهای اساسی اقتصادی‌ای چون تمایل رهبران جمهوریخواه درون کنگره، به کاهش چشمگیر هزینه درمان و خدمات درمانی مربوط می‌شد اما مهم‌ترین جنبه این مبارزه درگیری بر سر مسایل زیست‌محیطی و تلاش کنگره برای عقب‌راندن دولت از حمایتش از زمین‌های عمومی آمریکا بود. کلینتون در پیام وتوی خود نوشت: «امروز من بزرگ‌ترین کاهش هزینه‌های خدمات درمانی در طول تاریخ، کاهش عمیق هزینه‌ها در زمینه‌های آموزش‌وپرورش، یک عقبگرد در حفاظت از محیط‌زیست و افزایش مالیات خانوار‌ها را وتو می‌کنم. کمتر از دوهفته بعد قلم کلینتون یک‌بار دیگر برای زدن امضای وتو بر لایحه مربوط به آژانس‌های فدرال در زمینه خدمات جنگلداری روی کاغذ قرار گرفت. در صورت‌نبودن حق وتو، رهبران جمهوریخواه می‌توانستند قطع‌کردن درختان جنگل ملی تونگاس آلاسکا که بزرگ‌ترین جنگل ملی آمریکا و از مراکز جنگل‌های بارانی و معتدل جهان است را به‌طرز قابل‌توجهی افزایش دهند. در حالی که موارد در دستور کار فهرست کنگره جمهوریخواهان در حال حاضر نسبت به ۲۰سال گذشته متفاوت خواهد بود، با این حال می‌توان برای یک فهرست طولانی از اقدامات برای خنثی‌کردن مدیریت علمی و معقول زمین‌های عمومی از سوی دولت آماده شد و اوباما نیز برای محافظت از این ارزش‌ها باید قلم خودش را به نشانه مقاومت و مبارزه در راه حفظ زمین‌های عمومی ایالات‌متحده‌آمریکا به دست بگیرد و آماده وتو باشد.
شیدا ملکی: «باراک اوباما»، رییس‌جمهوری آمریکا نیز همانند «بیل کلینتون» سلف دموکرات خود، با کنگره‌ای جمهوریخواه رودررو شده است. این کنگره به‌طور قطع در راستای دیدگاه‌های محافظه‌کارانه خود از زدن مهر عدم تایید بر قوانین مختلف و مترقی دولت دریغ نخواهد کرد.
اگر گذشته و تجربیات مربوط به آن در نظر گرفته شود؛ بخش قابل توجهی از برنامه‌های کنگره آینده که اکثرا جمهوریخواه هستند شامل حملات گستره علیه حفاظت از زمین‌های عمومی خواهد شد. این دقیقا‌‌ همان کاری است که کمیته ملی جمهوریخواهان در سال۱۹۹۵ پس از کسب ۵۴ کرسی در مجلس نمایندگان و هشت کرسی در مجلس سنا در حملاتی گسترده انجام داد. از سال۱۹۵۴ این اولین‌بار بود که درخواست‌های قابل‌توجه مجلسِ در دست جمهوریخواهان مربوط به مطالبی می‌شد که دولت را مقید می‌کرد تا نوع مدیریت خود را در امور مربوط به پارک‌ها و جنگل‌های ملی حیات‌های وحش طبیعی و مراتع در ایالات مختلف عوض کند.
در مقابل کلینتون توانست درخواست رهبران کنگره را که علیه محیط‌زیست بود، رک و پوست‌کنده از طریق حق تهاجمی وتوی قوانین از سوی رییس‌جمهور آمریکا وتو و با آن مقابله کند. اوباما نیز باید همانند کلینتون آماده باشد تا‌‌ همان کار را برای دفاع از سیستم زمین‌های عمومی که حفاظت و دوباره‌سازی آنها سود و مزایای جهانی دارد، انجام دهد. با این حال، این تفکر که استفاده و غارت زمین‌های عمومی ملی توسط شرکت‌های بزرگ متحد دولت خصوصا در زمینه‌های نفت و گاز از سوی دولت به سر آمده از سوی تمامی جمهوریخواهان تایید نمی‌شود.
از آنجایی که جمهوریخواهان از ماه ژانویه کنترل کنگره را در دست خواهند گرفت خالی از لطف نخواهد بود اگر با نگاهی به گذشته ببینیم کلینتون چطور توانست در دو دهه گذشته با مخالفت‌های ضدپیشرفت جمهوریخواهان در کنگره مقابله کند. در آن زمان کمیته ملی جمهوریخواهان که رهبری‌اش در دست «نیوت گینگریچ» بود در برنامه‌ای با عنوان «پیمان با آمریکا» وعده تغییرات اساسی و بنیادین را در زمینه معاهدات اجتماعی داد. در همین مورد «ریچارد اس کانلی»، استاد علوم سیاسی دانشگاه فلوریدا در مطلبی در سال۲۰۰۱ نوشت: «رییس‌جمهور ویلیام جفرسون کلینتون، رییس کنگره را با استفاده‌های صریح و ضمنی از حق وتو محدود نکرد. با این حال شکاف دراماتیک میان دولت که پس از انتخابات سال۱۹۹۴ با انتخاب مستمر جمهوریخواهان در هر دو مجلس ملی و سنا صورت گرفت، رییس‌جمهور را مجبور کرد تا سیاستگذاری‌های خود را با توجه به یک زمینه سیاسی کاملا متغیر انجام دهد. در آن زمان کلینتون از سال۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰، سی‌وپنج لایحه را وتو کرد. جمهوریخواهان در ۱۱مورد از این ۳۵مورد وتو رییس‌جمهور را به چالش کشیدند و تنها در یک مورد بود که توانستند کلینتون را نادیده بگیرند و لایحه را تصویب کنند. علاوه‌بر آن کلینتون با استفاده از تهدید ضمنی بر حق وتو توانست ۱۴۰لایحه را در کنگره مدیریت کند. او به‌طور کلی در زمینه متوقف‌کردن دستور کار جمهوریخواهان یا به‌دست‌گرفتن امتیازات سیاسی از رهبران اکثریت کنگره که از حزب مخالف بودند، موفق عمل کرد.»اگرچه درگیری بزرگ میان کلینتون و کنگره در سال۱۹۹۵ درباره بودجه پیرامون محورهای اساسی اقتصادی‌ای چون تمایل رهبران جمهوریخواه درون کنگره، به کاهش چشمگیر هزینه درمان و خدمات درمانی مربوط می‌شد اما مهم‌ترین جنبه این مبارزه درگیری بر سر مسایل زیست‌محیطی و تلاش کنگره برای عقب‌راندن دولت از حمایتش از زمین‌های عمومی آمریکا بود. کلینتون در پیام وتوی خود نوشت: «امروز من بزرگ‌ترین کاهش هزینه‌های خدمات درمانی در طول تاریخ، کاهش عمیق هزینه‌ها در زمینه‌های آموزش‌وپرورش، یک عقبگرد در حفاظت از محیط‌زیست و افزایش مالیات خانوار‌ها را وتو می‌کنم. کمتر از دوهفته بعد قلم کلینتون یک‌بار دیگر برای زدن امضای وتو بر لایحه مربوط به آژانس‌های فدرال در زمینه خدمات جنگلداری روی کاغذ قرار گرفت. در صورت‌نبودن حق وتو، رهبران جمهوریخواه می‌توانستند قطع‌کردن درختان جنگل ملی تونگاس آلاسکا که بزرگ‌ترین جنگل ملی آمریکا و از مراکز جنگل‌های بارانی و معتدل جهان است را به‌طرز قابل‌توجهی افزایش دهند. در حالی که موارد در دستور کار فهرست کنگره جمهوریخواهان در حال حاضر نسبت به ۲۰سال گذشته متفاوت خواهد بود، با این حال می‌توان برای یک فهرست طولانی از اقدامات برای خنثی‌کردن مدیریت علمی و معقول زمین‌های عمومی از سوی دولت آماده شد و اوباما نیز برای محافظت از این ارزش‌ها باید قلم خودش را به نشانه مقاومت و مبارزه در راه حفظ زمین‌های عمومی ایالات‌متحده‌آمریکا به دست بگیرد و آماده وتو باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.