|

تسویه‌حساب با «امید»

سجاد فیروزی . روزنامه‌نگار

وقتی حسن روحانی خودش را مهیا می‌کرد تا روی صندلی ریاست‌جمهوری بنشیند، شعار خوش‌آهنگی داشت: «تدبیروامید». شور و شعفی که در صدای او هنگام اعلام برنامه‌های کوتاه و بلندمدتش وجود داشت بعضا برای جوانانی که طعم لبخند را فراموش کرده بودند دلگرم‌کننده به نظر می‌رسید. پازل‌های کابینه او هم از همان ابتدا و یکی پس از دیگری در کنار هم نشست تا به‌غیر از یکی، دو نهاد، بقیه رنگ آرامش را به خود ببینند. در این بین اما از همان روز اول یک قطعه سر ناسازگاری داشت: وزارت ورزش؛ نهادی که برای دیدن وزیر، چندنفر را به مجلس فرستاد و برگرداند تا در نهایت و از سر احتیاط و شاید نبودن زمان، این وزارت هم وزیر‌دار شود. وجه تشابه کار رییس‌جمهور و وزیر ورزش هم از همان ابتدا، کمبود وقت بود.
به نظر می‌رسید هم روحانی و هم گودرزی برای یک چیز تلاش می‌کردند؛ کارهایی از سر «تدبیر» برای به‌وجودآوردن «امید» در جامعه. با گذر زمان اما فاصله این دونفر از لحاظ هدف دستخوش تغییر شد؛ هرچه روحانی به هدف نزدیک‌تر شد، وزیر او از هدف فاصله گرفت تا وزارت، هم فرصت را از دست بدهد و هم «امید» را. وزیر ورزش و مجموعه‌اش بیش از آنکه درگیر ورزش به صورت کلان شوند، وارد عرصه فوتبال آن‌هم به صورت «خرد» شدند تا اختلافات مانع از پیشرفت هدف عالی دولت شود؛ دخالت‌های متعدد در انتخاب مجدد کی‌روش به‌عنوان سرمربی تیم بزرگسالان، دخالت در انتخاب سرمربی پرسپولیس، شکایت از علی دایی و پاسخ‌ندادن به تقاضای دیدار کفاشیان، همه‌وهمه نمونه‌هایی برای صرف وقت زیاد وزیر برای واردشدن به عرصه فوتبال است. البته نباید از یاد برد که وزیر و زیرمجموعه‌اش در وزارت، هیچ‌کدام از این موارد را قبول نکرده و بعضا با پاسخ‌هایی از قبیل «مشاوره»، «دلسوزی» و «اتهام بی‌مورد» به منتقدان، پاسخ داده‌اند. نکته قابل‌توجه‌تر اینکه در این زمان آنقدر که وزارت به کارهای فوتبال رسیده، در سایر فدراسیون‌ها سرک نکشیده است و هنوز هم فدراسیون‌هایی هستند که به‌صورت غیرقانونی یا با سرپرست اداره می‌شوند یا بعضا روسایی دارند که حضور آنها مطابق با قانون مشکل‌زاست. انتخاب همین چند نمونه برای نشان دادن حال‌وروز وزارت کافی است تا نقض همان شعار اصلی دولت (تدبیروامید) آشکار شود. درواقع به نظر می‌رسید وزرای کابینه روحانی برای پیشبرد بهتر اهداف هم که شده، دست از تسویه‌حساب‌های شخصی بردارند و با «تعامل» کارها را پیش ببرند ولی باطن امر حداقل درباره وزارت ورزش چیز دیگری را نشان می‌دهد. اینها همه بهانه‌ای کهنه برای پرداختن به موضوع تازه‌ای به نام «امید» است؛ نه همان امیدی که شعار دولت است بلکه امیدی که 40سال است در عرصه فوتبال، طعم رفتن به المپیک را نچشیده و با کارهای صورت‌گرفته؛ شاید ناکامی 44سالگی‌اش را هم برگزار کنیم. درواقع؛ تازه‌ترین قربانی شعار «تدبیروامید»، تیم ملی «امید» کشورمان است که در اندک فرصت باقیمانده تا آغاز مسابقات، پنجاه‌وسومین‌روزش را بدون سرمربی سپری می‌کند و پرواضح است که قربانی تسویه‌حساب شخصی وزارت و فدراسیون فوتبال است. از مدت‌ها پیش مشخص بود «کرانچار» به‌عنوان سرمربی تیم امید رای نمی‌آورد ولی جای سوال اینجاست که چرا برای پاسخ‌منفی‌دادن به پیشنهاد «فدراسیون»، «وزارت» زمان را کشت؟ چرا برای کمرنگ‌کردن «امید» در جامعه‌ای که هنوز امیدهایی دارد این‌همه در وزارت ورزش تلاش می‌شود؟ اگر مسوولان وزارت ورزش به جدی‌گرفتن وظایف خود، اهتمام شایسته‌ای ندارند، شاید وقت آن باشد که مقامات بالاتر، بازخواستی جدی از آنان کنند.
وقتی حسن روحانی خودش را مهیا می‌کرد تا روی صندلی ریاست‌جمهوری بنشیند، شعار خوش‌آهنگی داشت: «تدبیروامید». شور و شعفی که در صدای او هنگام اعلام برنامه‌های کوتاه و بلندمدتش وجود داشت بعضا برای جوانانی که طعم لبخند را فراموش کرده بودند دلگرم‌کننده به نظر می‌رسید. پازل‌های کابینه او هم از همان ابتدا و یکی پس از دیگری در کنار هم نشست تا به‌غیر از یکی، دو نهاد، بقیه رنگ آرامش را به خود ببینند. در این بین اما از همان روز اول یک قطعه سر ناسازگاری داشت: وزارت ورزش؛ نهادی که برای دیدن وزیر، چندنفر را به مجلس فرستاد و برگرداند تا در نهایت و از سر احتیاط و شاید نبودن زمان، این وزارت هم وزیر‌دار شود. وجه تشابه کار رییس‌جمهور و وزیر ورزش هم از همان ابتدا، کمبود وقت بود.
به نظر می‌رسید هم روحانی و هم گودرزی برای یک چیز تلاش می‌کردند؛ کارهایی از سر «تدبیر» برای به‌وجودآوردن «امید» در جامعه. با گذر زمان اما فاصله این دونفر از لحاظ هدف دستخوش تغییر شد؛ هرچه روحانی به هدف نزدیک‌تر شد، وزیر او از هدف فاصله گرفت تا وزارت، هم فرصت را از دست بدهد و هم «امید» را. وزیر ورزش و مجموعه‌اش بیش از آنکه درگیر ورزش به صورت کلان شوند، وارد عرصه فوتبال آن‌هم به صورت «خرد» شدند تا اختلافات مانع از پیشرفت هدف عالی دولت شود؛ دخالت‌های متعدد در انتخاب مجدد کی‌روش به‌عنوان سرمربی تیم بزرگسالان، دخالت در انتخاب سرمربی پرسپولیس، شکایت از علی دایی و پاسخ‌ندادن به تقاضای دیدار کفاشیان، همه‌وهمه نمونه‌هایی برای صرف وقت زیاد وزیر برای واردشدن به عرصه فوتبال است. البته نباید از یاد برد که وزیر و زیرمجموعه‌اش در وزارت، هیچ‌کدام از این موارد را قبول نکرده و بعضا با پاسخ‌هایی از قبیل «مشاوره»، «دلسوزی» و «اتهام بی‌مورد» به منتقدان، پاسخ داده‌اند. نکته قابل‌توجه‌تر اینکه در این زمان آنقدر که وزارت به کارهای فوتبال رسیده، در سایر فدراسیون‌ها سرک نکشیده است و هنوز هم فدراسیون‌هایی هستند که به‌صورت غیرقانونی یا با سرپرست اداره می‌شوند یا بعضا روسایی دارند که حضور آنها مطابق با قانون مشکل‌زاست. انتخاب همین چند نمونه برای نشان دادن حال‌وروز وزارت کافی است تا نقض همان شعار اصلی دولت (تدبیروامید) آشکار شود. درواقع به نظر می‌رسید وزرای کابینه روحانی برای پیشبرد بهتر اهداف هم که شده، دست از تسویه‌حساب‌های شخصی بردارند و با «تعامل» کارها را پیش ببرند ولی باطن امر حداقل درباره وزارت ورزش چیز دیگری را نشان می‌دهد. اینها همه بهانه‌ای کهنه برای پرداختن به موضوع تازه‌ای به نام «امید» است؛ نه همان امیدی که شعار دولت است بلکه امیدی که 40سال است در عرصه فوتبال، طعم رفتن به المپیک را نچشیده و با کارهای صورت‌گرفته؛ شاید ناکامی 44سالگی‌اش را هم برگزار کنیم. درواقع؛ تازه‌ترین قربانی شعار «تدبیروامید»، تیم ملی «امید» کشورمان است که در اندک فرصت باقیمانده تا آغاز مسابقات، پنجاه‌وسومین‌روزش را بدون سرمربی سپری می‌کند و پرواضح است که قربانی تسویه‌حساب شخصی وزارت و فدراسیون فوتبال است. از مدت‌ها پیش مشخص بود «کرانچار» به‌عنوان سرمربی تیم امید رای نمی‌آورد ولی جای سوال اینجاست که چرا برای پاسخ‌منفی‌دادن به پیشنهاد «فدراسیون»، «وزارت» زمان را کشت؟ چرا برای کمرنگ‌کردن «امید» در جامعه‌ای که هنوز امیدهایی دارد این‌همه در وزارت ورزش تلاش می‌شود؟ اگر مسوولان وزارت ورزش به جدی‌گرفتن وظایف خود، اهتمام شایسته‌ای ندارند، شاید وقت آن باشد که مقامات بالاتر، بازخواستی جدی از آنان کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.