کپی ایرانی «کاخ ورسای» در یکقدمی ویرانی
حکم تخریب خانه «ثابتپاسال» لغو میشود؟
سعید برآبادی
انتشار چند عکس بههمراه حکم تخریب بنای «ثابت پاسال»، حکایت از تخریب یکی از قدیمیترین خانههای بزرگ پایتخت دارد؛ موضوعی که در چندروز گذشته با واکنشهای متعددی همراه شده و احتمالا قرار است بهزودی هیات دولت هم وارد پرونده آن شوند. در مجرای قانونی، سوال اینجاست که آیا «سازمان میراث فرهنگی» در چنین پروندههایی مقصر است یا شهرداری تهران. اما در ورای این پرسش مهم، کشف ارزشهای واقعی این بنا، برای شهری که دارد از ساختمانهای بلند و مدرن، خفه میشود، سوال دیگری است که پاسخ چندانی به آن داده نشده است.
مقصر کیست؟
این خانه 11هزارمتری، بیشباهت به کاخ ورسای نیست و به همینخاطر به آن چنین لقبی دادهاند، واقعیت اما این است که برخی از معماریهای دوره پهلوی اول و دوم، بیش از آنکه براساس خلاقیت معماران آن دوره ساخته شوند، سفارش کارفرمایانی بودهاند که غرب را الگوی ساختوساز خود میدانستهاند. «اسکندر مختاری» کارشناس میراث فرهنگی به «شرق» توضیح میدهد که چطور چنین ساختمانهایی در آن دوره شکل گرفتهاند که بیشباهت به سبکهای رایج معماری معاصرند اما با این وجود در شرایط فعلی باید حفاظت شوند. از سوی دیگر یافتن نهادی که مسوول حفاظت از ساختمانهای این دوره بخصوص معماری ایران است چندان روشن نیست و به همینخاطر هنوز معلوم نشده است که در صدور پروانه تخریب ثابت پاسال، شهرداری مقصر است یا سازمان میراث فرهنگی. مهندس بهشتی، به «شرق» میگوید که سازمان میراث فرهنگی مجوزی درخصوص تخریب این عمارت صادر نکرده و وظیفه استعلامگرفتن از این نهاد برعهده شهرداری تهران است: «شهرداری تهران باید درخصوص چنین بناهایی ابتدا از سازمان میراث فرهنگی استعلام بگیرد و بعد اقدام به صدور حکم کند.» این درحالی است که او مشکل را کمی عمیقتر ارزیابی کرده و ادامه میدهد: «در مورد چنین بناهایی ما مشکل ضعف دانستن داریم، اطلاعات عمومی درباره چنین بناهایی کم است و همین موضوع باعث شده که با آنها شبیه به بناهای قدیمی و زهواردررفته برخورد کنند.»
«ورسای» تهران ارزش محافظ دارد
مگر عمارت ثابت پاسال چقدر ارزش معماری و تاریخی دارد؟ برای یافتن پاسخ این سوال از دکتر ایرج اعتصام کمک گرفتیم؛ یکی از استادان بحق معماری معاصر ایران. او به «شرق» میگوید: «معماری پهلوی اول و پهلوی دوم از اهمیت ویژهای در ساختار شهرهای ایران برخوردارند چراکه معماری معاصر این شهرها را میسازد. در این دورهها، وارطان، بهزاد و اردلان، فرمانفرمایان، دیبا و دیگران آثاری را خلق کردهاند که هویت شهرهای ما را شکل میدهند. بنابراین در مواجهه با هر ساختمان و بنایی که از این دوره است باید آن را بهعنوان یک ارزش هنری در ساحت شهر دید.»
اعتصام اما در پاسخ به این سوال که چقدر از این ارزش به دستگاههای دولتی رسیده تا مانع از تخریب چنین بناهایی شوند، برمیآشوبد: «من استاد معماری معاصر هستم، اینها را سر کلاس به دانشجویانم میآموزم، میآموزم که معماری معاصر چطور شکل گرفته و چرا دارای ارزش است. وظیفه انتقال این ارزشها به دستگاههای دولتی با ما نیست، آنها باید خودشان وارد چنین حوزهای شوند. چطور ممکن است میراث فرهنگی یا شهرداری، چنین ساختمانی را ببینند و ندانند که دارای ارزش است؟»
در تعریف آنچه که ویژگیهای کاخ ثابت پاسال را شکل میدهد، شاید در این چندروز کمی بیراهه رفته باشند. نگرانی از خطر تخریب این عمارت باعث شده که برخی گمانهزنیها درباره ارزش معماری این بنا، آن را در زمره یکی از «بهترینها» قرار دهد حال آنکه اسکندر مختاری اگرچه مدافع حفاظت از این بناست اما برخی از مهمترین ویژگیهای نسبتدادهشده به این بنا را رد میکند: «باید توجه کرد که ثابت پاسال بنایی است که متضمن ویژگیهای زمانی خودش نیست، در حقیقت این عمارت کپیای است از ساختمان دیگری که البته قطعا ورسای نبوده و نیست.»
فرصتی برای تهران متراکم
او میگوید سازندگان خارجی این بنا، تحتتاثیر درخواست کارفرمای ایرانی نوکیسهای که در آن دوره با پول نفت صاحب طبقهای خاص شده بوده، بنایی را ساختهاند که فرزند زمان خود نیست و معماریاش کپی از معماریهای غربی است اما اضافه میکند: «با این همه حتی کپی داوینچی هم، میتواند اثر هنری قابل ملاحظهای باشد و ثابت پاسال اینطور است.» این کارشناس میراث فرهنگی تهران معتقد است ساختمانهایی از ایندست که در تهران کم هم نیستند بهعلت متراژ بالا و فضای سبزی که در خود داشته یا دارند، فرصتهای کیفی شهر بهشمار میروند: «باید از ثابت پاسال و عمارتهایی شبیه به این بهعنوان فرصتی در بخشهای متراکم شهر استفاده میشد و چه بهانهای بهتر از این برای حفظ اینگونه ساختمانها.» موضوع دیگر اما مساله مصادرهایبودن ورسای تهران است. مختاری میگوید صدور اجازه ساختوساز برای این عمارت، میتواند لغو حکم مصادرهای آن باشد: «توجه کنید این بنا بهدلیل مصادرهایبودن جزو اموال عمومی به شمار میرود و اگر اجازه ساختوساز در آن داده شود، شاهد بازگشت مالکیت آن به فرد و نفی حکم مصادره خواهیم بود.»
ماهیگیری از آبگلآلود
به نظر میرسد بیاطلاعی «سازمان میراث فرهنگی» از ارزش تاریخی این بنا؛ فرصت خوبی را در اختیار آنانی قرار داده که خواستهاند حکم تخریب این بنا را بگیرند و بهجای آن مجتمعی تجاری و چندینطبقه بسازند و بر تراکم خیابان جردن که از خیابانهای زلزلهخیز تهران نیز است، بیفزایند. پرونده پاسال اما در این میان بهخاطر صاحب قبلی آن کمی هم سیاسی شده و آنهایی که بهدنبال سیاسیکردن آن هستند، میخواهند از آب گلآلود ماهی بگیرند؛ ماهیای به اندازه یکساختمان 9طبقه در گرانترین خیابان شهر!
مقصر کیست؟
این خانه 11هزارمتری، بیشباهت به کاخ ورسای نیست و به همینخاطر به آن چنین لقبی دادهاند، واقعیت اما این است که برخی از معماریهای دوره پهلوی اول و دوم، بیش از آنکه براساس خلاقیت معماران آن دوره ساخته شوند، سفارش کارفرمایانی بودهاند که غرب را الگوی ساختوساز خود میدانستهاند. «اسکندر مختاری» کارشناس میراث فرهنگی به «شرق» توضیح میدهد که چطور چنین ساختمانهایی در آن دوره شکل گرفتهاند که بیشباهت به سبکهای رایج معماری معاصرند اما با این وجود در شرایط فعلی باید حفاظت شوند. از سوی دیگر یافتن نهادی که مسوول حفاظت از ساختمانهای این دوره بخصوص معماری ایران است چندان روشن نیست و به همینخاطر هنوز معلوم نشده است که در صدور پروانه تخریب ثابت پاسال، شهرداری مقصر است یا سازمان میراث فرهنگی. مهندس بهشتی، به «شرق» میگوید که سازمان میراث فرهنگی مجوزی درخصوص تخریب این عمارت صادر نکرده و وظیفه استعلامگرفتن از این نهاد برعهده شهرداری تهران است: «شهرداری تهران باید درخصوص چنین بناهایی ابتدا از سازمان میراث فرهنگی استعلام بگیرد و بعد اقدام به صدور حکم کند.» این درحالی است که او مشکل را کمی عمیقتر ارزیابی کرده و ادامه میدهد: «در مورد چنین بناهایی ما مشکل ضعف دانستن داریم، اطلاعات عمومی درباره چنین بناهایی کم است و همین موضوع باعث شده که با آنها شبیه به بناهای قدیمی و زهواردررفته برخورد کنند.»
«ورسای» تهران ارزش محافظ دارد
مگر عمارت ثابت پاسال چقدر ارزش معماری و تاریخی دارد؟ برای یافتن پاسخ این سوال از دکتر ایرج اعتصام کمک گرفتیم؛ یکی از استادان بحق معماری معاصر ایران. او به «شرق» میگوید: «معماری پهلوی اول و پهلوی دوم از اهمیت ویژهای در ساختار شهرهای ایران برخوردارند چراکه معماری معاصر این شهرها را میسازد. در این دورهها، وارطان، بهزاد و اردلان، فرمانفرمایان، دیبا و دیگران آثاری را خلق کردهاند که هویت شهرهای ما را شکل میدهند. بنابراین در مواجهه با هر ساختمان و بنایی که از این دوره است باید آن را بهعنوان یک ارزش هنری در ساحت شهر دید.»
اعتصام اما در پاسخ به این سوال که چقدر از این ارزش به دستگاههای دولتی رسیده تا مانع از تخریب چنین بناهایی شوند، برمیآشوبد: «من استاد معماری معاصر هستم، اینها را سر کلاس به دانشجویانم میآموزم، میآموزم که معماری معاصر چطور شکل گرفته و چرا دارای ارزش است. وظیفه انتقال این ارزشها به دستگاههای دولتی با ما نیست، آنها باید خودشان وارد چنین حوزهای شوند. چطور ممکن است میراث فرهنگی یا شهرداری، چنین ساختمانی را ببینند و ندانند که دارای ارزش است؟»
در تعریف آنچه که ویژگیهای کاخ ثابت پاسال را شکل میدهد، شاید در این چندروز کمی بیراهه رفته باشند. نگرانی از خطر تخریب این عمارت باعث شده که برخی گمانهزنیها درباره ارزش معماری این بنا، آن را در زمره یکی از «بهترینها» قرار دهد حال آنکه اسکندر مختاری اگرچه مدافع حفاظت از این بناست اما برخی از مهمترین ویژگیهای نسبتدادهشده به این بنا را رد میکند: «باید توجه کرد که ثابت پاسال بنایی است که متضمن ویژگیهای زمانی خودش نیست، در حقیقت این عمارت کپیای است از ساختمان دیگری که البته قطعا ورسای نبوده و نیست.»
فرصتی برای تهران متراکم
او میگوید سازندگان خارجی این بنا، تحتتاثیر درخواست کارفرمای ایرانی نوکیسهای که در آن دوره با پول نفت صاحب طبقهای خاص شده بوده، بنایی را ساختهاند که فرزند زمان خود نیست و معماریاش کپی از معماریهای غربی است اما اضافه میکند: «با این همه حتی کپی داوینچی هم، میتواند اثر هنری قابل ملاحظهای باشد و ثابت پاسال اینطور است.» این کارشناس میراث فرهنگی تهران معتقد است ساختمانهایی از ایندست که در تهران کم هم نیستند بهعلت متراژ بالا و فضای سبزی که در خود داشته یا دارند، فرصتهای کیفی شهر بهشمار میروند: «باید از ثابت پاسال و عمارتهایی شبیه به این بهعنوان فرصتی در بخشهای متراکم شهر استفاده میشد و چه بهانهای بهتر از این برای حفظ اینگونه ساختمانها.» موضوع دیگر اما مساله مصادرهایبودن ورسای تهران است. مختاری میگوید صدور اجازه ساختوساز برای این عمارت، میتواند لغو حکم مصادرهای آن باشد: «توجه کنید این بنا بهدلیل مصادرهایبودن جزو اموال عمومی به شمار میرود و اگر اجازه ساختوساز در آن داده شود، شاهد بازگشت مالکیت آن به فرد و نفی حکم مصادره خواهیم بود.»
ماهیگیری از آبگلآلود
به نظر میرسد بیاطلاعی «سازمان میراث فرهنگی» از ارزش تاریخی این بنا؛ فرصت خوبی را در اختیار آنانی قرار داده که خواستهاند حکم تخریب این بنا را بگیرند و بهجای آن مجتمعی تجاری و چندینطبقه بسازند و بر تراکم خیابان جردن که از خیابانهای زلزلهخیز تهران نیز است، بیفزایند. پرونده پاسال اما در این میان بهخاطر صاحب قبلی آن کمی هم سیاسی شده و آنهایی که بهدنبال سیاسیکردن آن هستند، میخواهند از آب گلآلود ماهی بگیرند؛ ماهیای به اندازه یکساختمان 9طبقه در گرانترین خیابان شهر!
انتشار چند عکس بههمراه حکم تخریب بنای «ثابت پاسال»، حکایت از تخریب یکی از قدیمیترین خانههای بزرگ پایتخت دارد؛ موضوعی که در چندروز گذشته با واکنشهای متعددی همراه شده و احتمالا قرار است بهزودی هیات دولت هم وارد پرونده آن شوند. در مجرای قانونی، سوال اینجاست که آیا «سازمان میراث فرهنگی» در چنین پروندههایی مقصر است یا شهرداری تهران. اما در ورای این پرسش مهم، کشف ارزشهای واقعی این بنا، برای شهری که دارد از ساختمانهای بلند و مدرن، خفه میشود، سوال دیگری است که پاسخ چندانی به آن داده نشده است.
مقصر کیست؟
این خانه 11هزارمتری، بیشباهت به کاخ ورسای نیست و به همینخاطر به آن چنین لقبی دادهاند، واقعیت اما این است که برخی از معماریهای دوره پهلوی اول و دوم، بیش از آنکه براساس خلاقیت معماران آن دوره ساخته شوند، سفارش کارفرمایانی بودهاند که غرب را الگوی ساختوساز خود میدانستهاند. «اسکندر مختاری» کارشناس میراث فرهنگی به «شرق» توضیح میدهد که چطور چنین ساختمانهایی در آن دوره شکل گرفتهاند که بیشباهت به سبکهای رایج معماری معاصرند اما با این وجود در شرایط فعلی باید حفاظت شوند. از سوی دیگر یافتن نهادی که مسوول حفاظت از ساختمانهای این دوره بخصوص معماری ایران است چندان روشن نیست و به همینخاطر هنوز معلوم نشده است که در صدور پروانه تخریب ثابت پاسال، شهرداری مقصر است یا سازمان میراث فرهنگی. مهندس بهشتی، به «شرق» میگوید که سازمان میراث فرهنگی مجوزی درخصوص تخریب این عمارت صادر نکرده و وظیفه استعلامگرفتن از این نهاد برعهده شهرداری تهران است: «شهرداری تهران باید درخصوص چنین بناهایی ابتدا از سازمان میراث فرهنگی استعلام بگیرد و بعد اقدام به صدور حکم کند.» این درحالی است که او مشکل را کمی عمیقتر ارزیابی کرده و ادامه میدهد: «در مورد چنین بناهایی ما مشکل ضعف دانستن داریم، اطلاعات عمومی درباره چنین بناهایی کم است و همین موضوع باعث شده که با آنها شبیه به بناهای قدیمی و زهواردررفته برخورد کنند.»
«ورسای» تهران ارزش محافظ دارد
مگر عمارت ثابت پاسال چقدر ارزش معماری و تاریخی دارد؟ برای یافتن پاسخ این سوال از دکتر ایرج اعتصام کمک گرفتیم؛ یکی از استادان بحق معماری معاصر ایران. او به «شرق» میگوید: «معماری پهلوی اول و پهلوی دوم از اهمیت ویژهای در ساختار شهرهای ایران برخوردارند چراکه معماری معاصر این شهرها را میسازد. در این دورهها، وارطان، بهزاد و اردلان، فرمانفرمایان، دیبا و دیگران آثاری را خلق کردهاند که هویت شهرهای ما را شکل میدهند. بنابراین در مواجهه با هر ساختمان و بنایی که از این دوره است باید آن را بهعنوان یک ارزش هنری در ساحت شهر دید.»
اعتصام اما در پاسخ به این سوال که چقدر از این ارزش به دستگاههای دولتی رسیده تا مانع از تخریب چنین بناهایی شوند، برمیآشوبد: «من استاد معماری معاصر هستم، اینها را سر کلاس به دانشجویانم میآموزم، میآموزم که معماری معاصر چطور شکل گرفته و چرا دارای ارزش است. وظیفه انتقال این ارزشها به دستگاههای دولتی با ما نیست، آنها باید خودشان وارد چنین حوزهای شوند. چطور ممکن است میراث فرهنگی یا شهرداری، چنین ساختمانی را ببینند و ندانند که دارای ارزش است؟»
در تعریف آنچه که ویژگیهای کاخ ثابت پاسال را شکل میدهد، شاید در این چندروز کمی بیراهه رفته باشند. نگرانی از خطر تخریب این عمارت باعث شده که برخی گمانهزنیها درباره ارزش معماری این بنا، آن را در زمره یکی از «بهترینها» قرار دهد حال آنکه اسکندر مختاری اگرچه مدافع حفاظت از این بناست اما برخی از مهمترین ویژگیهای نسبتدادهشده به این بنا را رد میکند: «باید توجه کرد که ثابت پاسال بنایی است که متضمن ویژگیهای زمانی خودش نیست، در حقیقت این عمارت کپیای است از ساختمان دیگری که البته قطعا ورسای نبوده و نیست.»
فرصتی برای تهران متراکم
او میگوید سازندگان خارجی این بنا، تحتتاثیر درخواست کارفرمای ایرانی نوکیسهای که در آن دوره با پول نفت صاحب طبقهای خاص شده بوده، بنایی را ساختهاند که فرزند زمان خود نیست و معماریاش کپی از معماریهای غربی است اما اضافه میکند: «با این همه حتی کپی داوینچی هم، میتواند اثر هنری قابل ملاحظهای باشد و ثابت پاسال اینطور است.» این کارشناس میراث فرهنگی تهران معتقد است ساختمانهایی از ایندست که در تهران کم هم نیستند بهعلت متراژ بالا و فضای سبزی که در خود داشته یا دارند، فرصتهای کیفی شهر بهشمار میروند: «باید از ثابت پاسال و عمارتهایی شبیه به این بهعنوان فرصتی در بخشهای متراکم شهر استفاده میشد و چه بهانهای بهتر از این برای حفظ اینگونه ساختمانها.» موضوع دیگر اما مساله مصادرهایبودن ورسای تهران است. مختاری میگوید صدور اجازه ساختوساز برای این عمارت، میتواند لغو حکم مصادرهای آن باشد: «توجه کنید این بنا بهدلیل مصادرهایبودن جزو اموال عمومی به شمار میرود و اگر اجازه ساختوساز در آن داده شود، شاهد بازگشت مالکیت آن به فرد و نفی حکم مصادره خواهیم بود.»
ماهیگیری از آبگلآلود
به نظر میرسد بیاطلاعی «سازمان میراث فرهنگی» از ارزش تاریخی این بنا؛ فرصت خوبی را در اختیار آنانی قرار داده که خواستهاند حکم تخریب این بنا را بگیرند و بهجای آن مجتمعی تجاری و چندینطبقه بسازند و بر تراکم خیابان جردن که از خیابانهای زلزلهخیز تهران نیز است، بیفزایند. پرونده پاسال اما در این میان بهخاطر صاحب قبلی آن کمی هم سیاسی شده و آنهایی که بهدنبال سیاسیکردن آن هستند، میخواهند از آب گلآلود ماهی بگیرند؛ ماهیای به اندازه یکساختمان 9طبقه در گرانترین خیابان شهر!
مقصر کیست؟
این خانه 11هزارمتری، بیشباهت به کاخ ورسای نیست و به همینخاطر به آن چنین لقبی دادهاند، واقعیت اما این است که برخی از معماریهای دوره پهلوی اول و دوم، بیش از آنکه براساس خلاقیت معماران آن دوره ساخته شوند، سفارش کارفرمایانی بودهاند که غرب را الگوی ساختوساز خود میدانستهاند. «اسکندر مختاری» کارشناس میراث فرهنگی به «شرق» توضیح میدهد که چطور چنین ساختمانهایی در آن دوره شکل گرفتهاند که بیشباهت به سبکهای رایج معماری معاصرند اما با این وجود در شرایط فعلی باید حفاظت شوند. از سوی دیگر یافتن نهادی که مسوول حفاظت از ساختمانهای این دوره بخصوص معماری ایران است چندان روشن نیست و به همینخاطر هنوز معلوم نشده است که در صدور پروانه تخریب ثابت پاسال، شهرداری مقصر است یا سازمان میراث فرهنگی. مهندس بهشتی، به «شرق» میگوید که سازمان میراث فرهنگی مجوزی درخصوص تخریب این عمارت صادر نکرده و وظیفه استعلامگرفتن از این نهاد برعهده شهرداری تهران است: «شهرداری تهران باید درخصوص چنین بناهایی ابتدا از سازمان میراث فرهنگی استعلام بگیرد و بعد اقدام به صدور حکم کند.» این درحالی است که او مشکل را کمی عمیقتر ارزیابی کرده و ادامه میدهد: «در مورد چنین بناهایی ما مشکل ضعف دانستن داریم، اطلاعات عمومی درباره چنین بناهایی کم است و همین موضوع باعث شده که با آنها شبیه به بناهای قدیمی و زهواردررفته برخورد کنند.»
«ورسای» تهران ارزش محافظ دارد
مگر عمارت ثابت پاسال چقدر ارزش معماری و تاریخی دارد؟ برای یافتن پاسخ این سوال از دکتر ایرج اعتصام کمک گرفتیم؛ یکی از استادان بحق معماری معاصر ایران. او به «شرق» میگوید: «معماری پهلوی اول و پهلوی دوم از اهمیت ویژهای در ساختار شهرهای ایران برخوردارند چراکه معماری معاصر این شهرها را میسازد. در این دورهها، وارطان، بهزاد و اردلان، فرمانفرمایان، دیبا و دیگران آثاری را خلق کردهاند که هویت شهرهای ما را شکل میدهند. بنابراین در مواجهه با هر ساختمان و بنایی که از این دوره است باید آن را بهعنوان یک ارزش هنری در ساحت شهر دید.»
اعتصام اما در پاسخ به این سوال که چقدر از این ارزش به دستگاههای دولتی رسیده تا مانع از تخریب چنین بناهایی شوند، برمیآشوبد: «من استاد معماری معاصر هستم، اینها را سر کلاس به دانشجویانم میآموزم، میآموزم که معماری معاصر چطور شکل گرفته و چرا دارای ارزش است. وظیفه انتقال این ارزشها به دستگاههای دولتی با ما نیست، آنها باید خودشان وارد چنین حوزهای شوند. چطور ممکن است میراث فرهنگی یا شهرداری، چنین ساختمانی را ببینند و ندانند که دارای ارزش است؟»
در تعریف آنچه که ویژگیهای کاخ ثابت پاسال را شکل میدهد، شاید در این چندروز کمی بیراهه رفته باشند. نگرانی از خطر تخریب این عمارت باعث شده که برخی گمانهزنیها درباره ارزش معماری این بنا، آن را در زمره یکی از «بهترینها» قرار دهد حال آنکه اسکندر مختاری اگرچه مدافع حفاظت از این بناست اما برخی از مهمترین ویژگیهای نسبتدادهشده به این بنا را رد میکند: «باید توجه کرد که ثابت پاسال بنایی است که متضمن ویژگیهای زمانی خودش نیست، در حقیقت این عمارت کپیای است از ساختمان دیگری که البته قطعا ورسای نبوده و نیست.»
فرصتی برای تهران متراکم
او میگوید سازندگان خارجی این بنا، تحتتاثیر درخواست کارفرمای ایرانی نوکیسهای که در آن دوره با پول نفت صاحب طبقهای خاص شده بوده، بنایی را ساختهاند که فرزند زمان خود نیست و معماریاش کپی از معماریهای غربی است اما اضافه میکند: «با این همه حتی کپی داوینچی هم، میتواند اثر هنری قابل ملاحظهای باشد و ثابت پاسال اینطور است.» این کارشناس میراث فرهنگی تهران معتقد است ساختمانهایی از ایندست که در تهران کم هم نیستند بهعلت متراژ بالا و فضای سبزی که در خود داشته یا دارند، فرصتهای کیفی شهر بهشمار میروند: «باید از ثابت پاسال و عمارتهایی شبیه به این بهعنوان فرصتی در بخشهای متراکم شهر استفاده میشد و چه بهانهای بهتر از این برای حفظ اینگونه ساختمانها.» موضوع دیگر اما مساله مصادرهایبودن ورسای تهران است. مختاری میگوید صدور اجازه ساختوساز برای این عمارت، میتواند لغو حکم مصادرهای آن باشد: «توجه کنید این بنا بهدلیل مصادرهایبودن جزو اموال عمومی به شمار میرود و اگر اجازه ساختوساز در آن داده شود، شاهد بازگشت مالکیت آن به فرد و نفی حکم مصادره خواهیم بود.»
ماهیگیری از آبگلآلود
به نظر میرسد بیاطلاعی «سازمان میراث فرهنگی» از ارزش تاریخی این بنا؛ فرصت خوبی را در اختیار آنانی قرار داده که خواستهاند حکم تخریب این بنا را بگیرند و بهجای آن مجتمعی تجاری و چندینطبقه بسازند و بر تراکم خیابان جردن که از خیابانهای زلزلهخیز تهران نیز است، بیفزایند. پرونده پاسال اما در این میان بهخاطر صاحب قبلی آن کمی هم سیاسی شده و آنهایی که بهدنبال سیاسیکردن آن هستند، میخواهند از آب گلآلود ماهی بگیرند؛ ماهیای به اندازه یکساختمان 9طبقه در گرانترین خیابان شهر!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.