|

«کاوه میرعباسی» هشدارهای محیط‌زیستی را جدی نمی‌گیرد

«داعش»طاعون امروز است

عسل عباسیان

کاوه میرعباسی، مترجم و نویسنده‌ای است که خودش دانش‌آموخته سینماست اما این روزها ترجیح می‌دهد، فیلم‌ها را نه بر پرده نقره‌ای که در خانه‌اش تماشا کند. او که در کارنامه‌اش ترجمه آثاری از گابریل گارسیامارکز، یوسا، بورخس، فوئنتس، برتون و... به چشم می‌خورد، می‌گوید روزانه اخبار پنج، شش رسانه را از طریق اینترنت دنبال می‌کند و یکی از دلمشغولی این روزهایش ماجرای داعش است. در ادامه دغدغه این روزهای آقای مترجم را خواهید خواند.

‌ این روزها اکثر مردم دوست دارند کارهای‌شان را در تنهایی انجام دهند، تنهایی فیلم ببینند و موسیقی گوش کنند، شما ترجیح می‌دهید فیلم را در سینما ببینید یا خانه؟ آخرین باری که سینما رفتید کی بود؟
آخرین فیلمی که در سالن سینما دیدم «درباره الی» بود و ماجرا به پنج سال قبل برمی‌گردد. دفعه قبل‌تری هم که سینما رفتم؛ چهار، پنج‌سال پیش‌ترش بود. تقریبا تمام فیلم‌های مطرح ایران و جهان را می‌بینم، منتها در شبکه خانگی و در خانه‌ام. هزینه رفتن به سینما، خیلی گرانتر از تماشای فیلم در خانه است. دی‌وی‌دی یک فیلم را می‌خریم سه‌هزار‌تومان و با همسرم آن را تماشا می‌کنیم درحالی‌که اگر دو نفری با هم به سینما برویم حداقل باید 12‌هزار‌تومان هزینه کنیم. به علاوه اینکه دیدن فیلم در خانه، وقتمان را هم تلف نمی‌کند. با ترافیکی که اغلب در تهران هست، اگر بخواهیم برای دو ساعت فیلم‌دیدن به سینما برویم، باید دوساعت هم وقت رفت‌وآمد بگذاریم.
‌درواقع این به سبک زندگی امروز برمی‌گردد؟
بله مرور زمان عاداتمان را تغییر داده است. فیلم‌دیدن دیگر مثل کتاب‌خواندن شده است؛ به حکم ضرورت هم این اتفاق افتاده است. البته که مساله وفور کتاب و فیلم باعث شده که انگار با ساعت مسابقه بگذارم تا مبادا جابمانم و با این حال باز هم مدام عقبم. محال است عمرم کفاف دهد فیلم‌های ندیده و کتاب‌های نخوانده را تمام کنم.
‌باتوجه به اینکه کار شما، در تنهایی انجام می‌شود، این سبب نشده نسبت به اتفاقات و اخبار بی‌تفاوت باشید؟
اتفاقا همیشه پیگیر رویدادها هستم و حداقل روزی شش، هفت‌رسانه را دنبال می‌کنم، به‌خصوص که اینترنت پیگیری اخبار را راحت کرده، به برکت اینترنت و فیس‌بوک در خانه هم با همه دنیا در ارتباطیم؛در حقیقت ارتباط‌ها دیگر به بعد مکان محدود نمی‌شوند. اگر فرصت ارتباط حضوری و رودررو فراهم نباشد، این امکان به‌صورت مجازی وجود دارد. درواقع جهان حالتی ده‌گونه پیدا کرده همان‌طور که مک لوهان 50سال پیش، پیش‌بینی می‌کرد.
‌ در بین اخبار و رویدادهای اخیر، کدام‌یک توجه‌تان را جلب کرده است؟
مساله‌ای که پیگیرش هستم ماجرای داعش است که پدیده‌ای مبهوت‌کننده به‌حساب می‌آید. خبر دیگری که آن را دنبال کردم، طاعون جدیدی موسوم به «آبولا»ست که آفریقا را گرفته و از موضوعات خیلی داغ این روزهای دنیاست. داعش هم در بعد دیگری، طاعون است، یکی از اینها طاعون روحی است و دیگری طاعون جسمی.
‌بحران کمبود آب، چقدر شما را نگران می‌کند؟ آیا پیگیر اخبارش هستید؟
نگرانم کرده، منتها خواه‌ناخواه، جنبه نمایشی رویدادها در میزان موردتوجه قرارگرفتنشان موثر است. کمبود آب اسباب نگرانی‌ام می‌شود ولی جنبه نمایشی بیماری آبولا و داعش را ندارد. برای منی که از کودکی عاشق سینما بوده‌ام، این جنبه نمایشی شاید مهم‌تر هم باشد.
‌واکنش شما نسبت به هشدارهای محیط‌زیست چیست؟
سعی می‌کنم آب کمتری مصرف کنم. البته قبلا هم همین کار را می‌کردم، اما متاسفانه نه که این هشدارها اهمیت نداشته باشند اما خیلی اثرگذار نیستند. چون این خبر، با همه بدبودنش، جنبه نمایشی ندارد.
‌یعنی به هشدارهایی که در روزهای بحرانی داده می‌شود، توجه نمی‌کنید؟
صادقانه باید بگویم که نه. هر چیزی که مدام تکرار شود، خودبه‌خود از اهمیتش کاسته می‌شود و عادی به‌نظر می‌رسد، حتی اگر کشنده باشد! اگر بخواهم به مواردی نظیر آلودگی هوا فکر کنم، اصلا از خانه نباید بیرون بیایم، که شدنی هم نیست.
کاوه میرعباسی، مترجم و نویسنده‌ای است که خودش دانش‌آموخته سینماست اما این روزها ترجیح می‌دهد، فیلم‌ها را نه بر پرده نقره‌ای که در خانه‌اش تماشا کند. او که در کارنامه‌اش ترجمه آثاری از گابریل گارسیامارکز، یوسا، بورخس، فوئنتس، برتون و... به چشم می‌خورد، می‌گوید روزانه اخبار پنج، شش رسانه را از طریق اینترنت دنبال می‌کند و یکی از دلمشغولی این روزهایش ماجرای داعش است. در ادامه دغدغه این روزهای آقای مترجم را خواهید خواند.

‌ این روزها اکثر مردم دوست دارند کارهای‌شان را در تنهایی انجام دهند، تنهایی فیلم ببینند و موسیقی گوش کنند، شما ترجیح می‌دهید فیلم را در سینما ببینید یا خانه؟ آخرین باری که سینما رفتید کی بود؟
آخرین فیلمی که در سالن سینما دیدم «درباره الی» بود و ماجرا به پنج سال قبل برمی‌گردد. دفعه قبل‌تری هم که سینما رفتم؛ چهار، پنج‌سال پیش‌ترش بود. تقریبا تمام فیلم‌های مطرح ایران و جهان را می‌بینم، منتها در شبکه خانگی و در خانه‌ام. هزینه رفتن به سینما، خیلی گرانتر از تماشای فیلم در خانه است. دی‌وی‌دی یک فیلم را می‌خریم سه‌هزار‌تومان و با همسرم آن را تماشا می‌کنیم درحالی‌که اگر دو نفری با هم به سینما برویم حداقل باید 12‌هزار‌تومان هزینه کنیم. به علاوه اینکه دیدن فیلم در خانه، وقتمان را هم تلف نمی‌کند. با ترافیکی که اغلب در تهران هست، اگر بخواهیم برای دو ساعت فیلم‌دیدن به سینما برویم، باید دوساعت هم وقت رفت‌وآمد بگذاریم.
‌درواقع این به سبک زندگی امروز برمی‌گردد؟
بله مرور زمان عاداتمان را تغییر داده است. فیلم‌دیدن دیگر مثل کتاب‌خواندن شده است؛ به حکم ضرورت هم این اتفاق افتاده است. البته که مساله وفور کتاب و فیلم باعث شده که انگار با ساعت مسابقه بگذارم تا مبادا جابمانم و با این حال باز هم مدام عقبم. محال است عمرم کفاف دهد فیلم‌های ندیده و کتاب‌های نخوانده را تمام کنم.
‌باتوجه به اینکه کار شما، در تنهایی انجام می‌شود، این سبب نشده نسبت به اتفاقات و اخبار بی‌تفاوت باشید؟
اتفاقا همیشه پیگیر رویدادها هستم و حداقل روزی شش، هفت‌رسانه را دنبال می‌کنم، به‌خصوص که اینترنت پیگیری اخبار را راحت کرده، به برکت اینترنت و فیس‌بوک در خانه هم با همه دنیا در ارتباطیم؛در حقیقت ارتباط‌ها دیگر به بعد مکان محدود نمی‌شوند. اگر فرصت ارتباط حضوری و رودررو فراهم نباشد، این امکان به‌صورت مجازی وجود دارد. درواقع جهان حالتی ده‌گونه پیدا کرده همان‌طور که مک لوهان 50سال پیش، پیش‌بینی می‌کرد.
‌ در بین اخبار و رویدادهای اخیر، کدام‌یک توجه‌تان را جلب کرده است؟
مساله‌ای که پیگیرش هستم ماجرای داعش است که پدیده‌ای مبهوت‌کننده به‌حساب می‌آید. خبر دیگری که آن را دنبال کردم، طاعون جدیدی موسوم به «آبولا»ست که آفریقا را گرفته و از موضوعات خیلی داغ این روزهای دنیاست. داعش هم در بعد دیگری، طاعون است، یکی از اینها طاعون روحی است و دیگری طاعون جسمی.
‌بحران کمبود آب، چقدر شما را نگران می‌کند؟ آیا پیگیر اخبارش هستید؟
نگرانم کرده، منتها خواه‌ناخواه، جنبه نمایشی رویدادها در میزان موردتوجه قرارگرفتنشان موثر است. کمبود آب اسباب نگرانی‌ام می‌شود ولی جنبه نمایشی بیماری آبولا و داعش را ندارد. برای منی که از کودکی عاشق سینما بوده‌ام، این جنبه نمایشی شاید مهم‌تر هم باشد.
‌واکنش شما نسبت به هشدارهای محیط‌زیست چیست؟
سعی می‌کنم آب کمتری مصرف کنم. البته قبلا هم همین کار را می‌کردم، اما متاسفانه نه که این هشدارها اهمیت نداشته باشند اما خیلی اثرگذار نیستند. چون این خبر، با همه بدبودنش، جنبه نمایشی ندارد.
‌یعنی به هشدارهایی که در روزهای بحرانی داده می‌شود، توجه نمی‌کنید؟
صادقانه باید بگویم که نه. هر چیزی که مدام تکرار شود، خودبه‌خود از اهمیتش کاسته می‌شود و عادی به‌نظر می‌رسد، حتی اگر کشنده باشد! اگر بخواهم به مواردی نظیر آلودگی هوا فکر کنم، اصلا از خانه نباید بیرون بیایم، که شدنی هم نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.