روزگار سپری شده موشوگربه «عبید»
سیروس ابراهیمزاده
بیش از 30 سال است که در خیابان «ولیعصر» زندگی میکنیم، نبش کوچه شهیدافتخاری، پلاک دوازده به علاوه یک. معمولا پنجرهها را بسته نگه میداریم تا سروصدای آلوده به دود ماشین و تلقوتولوق ترافیک و تعفن بیماریزای جویبار لجنگرفته دخلمان را نیاورد... ولی به هر تقدیر هفتهای یکبار خانم کلیددارزاده از کارمندان اسبق کاخسعدآباد برای گردگیری میآید. پریروز تا ساعت سه بعدازظهر کار کرد و دستمزد دو برابر شده پس از گرانیها را گرفت و رفت. وقتی همسرم به خانه برگشت پرسید غذای گربهها را دادهام به خانم نظافتچی تا کنار کوچه بگذارد؟ ... یادم رفته بود.
گفت از توی یخچال برش دارم و برای گربههای سیریناپذیر هم محلیمان ببرم. در کار حل مشکلات جدول متقاطع سر در جیب تفکر فرو برده بودم و حالوحوصله حرکت نداشتم. با اینکه به «زود باش! زود باش!»ها و «صبر کن! صبر کن!»های یکدیگر عادت کردهایم ولی صدای مخملی خانم وقتی شروع به خشدار شدن میکند، شتابزده کوتاه میآیم!
پلاستیک غذای گربهها در دست، از در خانه بیرون آمدم. کنار دیوار روبهرو، گربهها، کیسه زبالهها را دریده، آتوآشغال را پراکنده کرده بودند و مشغول. لحظهای به فکر افتادم بگردم گربههای مستحق پیدا کنم. اینان که آشکار و پنهان دست و دهان در سفره گستردهای دارند...
چپ و راست خود را برانداز کردم.
ناگهان گروه گربههای سورچران- که اغلبشان گردنکلفت هم بودند - مثل برقوباد پا به فرار گذاشتند...
عجب، نه کسی سنگی پرتاب کرده بود و نه حتی پخوپیشتهای! چه شد؟ چرا صحنه را خالی کردند؟
جلوتر رفتم. در انتهای لبه پل به روی جوی منبع کثافت کوچه، موش درشتی را دیدم، تقریبا همهیکل و تحقیقا همآورد گربهها، با چشمانی شرربار نیش مهاجم خود را باز کرده، دندانهای تهدیدآمیزش را به رخ کشیده و...
آماده حمله!
میگویند سه، چهارسالی است که این موشهای کمینکرده در گنداب به درندگانی زندهخوار تبدیل شدهاند. معاذالله.
اين ستون شنبه ها منتشر ميشود
بیش از 30 سال است که در خیابان «ولیعصر» زندگی میکنیم، نبش کوچه شهیدافتخاری، پلاک دوازده به علاوه یک. معمولا پنجرهها را بسته نگه میداریم تا سروصدای آلوده به دود ماشین و تلقوتولوق ترافیک و تعفن بیماریزای جویبار لجنگرفته دخلمان را نیاورد... ولی به هر تقدیر هفتهای یکبار خانم کلیددارزاده از کارمندان اسبق کاخسعدآباد برای گردگیری میآید. پریروز تا ساعت سه بعدازظهر کار کرد و دستمزد دو برابر شده پس از گرانیها را گرفت و رفت. وقتی همسرم به خانه برگشت پرسید غذای گربهها را دادهام به خانم نظافتچی تا کنار کوچه بگذارد؟ ... یادم رفته بود.
گفت از توی یخچال برش دارم و برای گربههای سیریناپذیر هم محلیمان ببرم. در کار حل مشکلات جدول متقاطع سر در جیب تفکر فرو برده بودم و حالوحوصله حرکت نداشتم. با اینکه به «زود باش! زود باش!»ها و «صبر کن! صبر کن!»های یکدیگر عادت کردهایم ولی صدای مخملی خانم وقتی شروع به خشدار شدن میکند، شتابزده کوتاه میآیم!
پلاستیک غذای گربهها در دست، از در خانه بیرون آمدم. کنار دیوار روبهرو، گربهها، کیسه زبالهها را دریده، آتوآشغال را پراکنده کرده بودند و مشغول. لحظهای به فکر افتادم بگردم گربههای مستحق پیدا کنم. اینان که آشکار و پنهان دست و دهان در سفره گستردهای دارند...
چپ و راست خود را برانداز کردم.
ناگهان گروه گربههای سورچران- که اغلبشان گردنکلفت هم بودند - مثل برقوباد پا به فرار گذاشتند...
عجب، نه کسی سنگی پرتاب کرده بود و نه حتی پخوپیشتهای! چه شد؟ چرا صحنه را خالی کردند؟
جلوتر رفتم. در انتهای لبه پل به روی جوی منبع کثافت کوچه، موش درشتی را دیدم، تقریبا همهیکل و تحقیقا همآورد گربهها، با چشمانی شرربار نیش مهاجم خود را باز کرده، دندانهای تهدیدآمیزش را به رخ کشیده و...
آماده حمله!
میگویند سه، چهارسالی است که این موشهای کمینکرده در گنداب به درندگانی زندهخوار تبدیل شدهاند. معاذالله.
اين ستون شنبه ها منتشر ميشود
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.