|

یاد عطرآگین استاد

وحید معتمدنژاد: حاصل یک‌عمر زندگی با او، لمس خاطراتی است که هرروز در خانه شماره‌هفت؛ کوچه شیرکوه که خورشید چون خودش آرام و صبور، از لابه‌لای درختان تنومند سرو سربه‌فلک‌کشیده‌اش طلوع و غروب می‌کرد بر لوح ذهن من تیک می‌خورد تا یادآور مردی باشد که نام او را به نیکی یاد می‌کنند و خاطراتی خوش از سیره مردانه او دارند. سخن از مردی است که مردانگی را در تمام صحنه‌های زندگی؛ چه خصوصی و چه آموزشی‌اش به کمال نزدیک کرد و از خود، ناخواسته پدری ساخت که هنوز سایه‌اش بر سر علوم ارتباطات ایران گسترده است. سخن از دکترکاظم معتمدنژاد، پدر علوم ارتباطات ایران است. نقل است که زمان، فراموشکار است اما من در عجبم که چطور این موضوع درباره او صادق نیست. به گمانم او، واژه «ارتباط» را به‌گونه‌ای دیگر در فرهنگ ارتباطات خویش تعریف کرده که این معنا از آن بر‌آید؛ فرهنگی که امروز منبع و ماخذ راه پویندگان اوست و در بسیاری از کلاس‌های آموزشی، آموزش ارتباطات صحیح و به‌دور از پیوندها و ارتباطات مصلحتی است و فرهنگی که «ارتباطات معرف تحول اندیشه‌ها، نهادها و عملکرد‌های وسایل و فناوری‌های ارتباطی در سطوح ملی، منطقه‌ای و جهانی است.» فردا به یاد او و در اولین سالگردش، دانشگاه علامه میزبان همراهان اوست. اینجور سخن‌گفتن از او شاید وظیفه من نباشد، اما بزرگان بر من خواهند بخشید که این رسم ادب به‌جاآوردن است و دیگر هیچ. بگذارید دیگر از واژه‌ها قرض نگیرم و تنها به یادش، غرق در خاطرات روزهای بودنش در عین باور نبودنش باشم. و اکنون که یک‌سال است که دیگر با او هم‌مسیر بسیاری از محافل ارتباطات نیستم اما در مسیرش که بسیار از او آموخته‌ام، با احتیاط قدم می‌زنم تا به یاد او- گرچه همیشه مانی و ماناست - یادآور نام بزرگش باشم.
وحید معتمدنژاد: حاصل یک‌عمر زندگی با او، لمس خاطراتی است که هرروز در خانه شماره‌هفت؛ کوچه شیرکوه که خورشید چون خودش آرام و صبور، از لابه‌لای درختان تنومند سرو سربه‌فلک‌کشیده‌اش طلوع و غروب می‌کرد بر لوح ذهن من تیک می‌خورد تا یادآور مردی باشد که نام او را به نیکی یاد می‌کنند و خاطراتی خوش از سیره مردانه او دارند. سخن از مردی است که مردانگی را در تمام صحنه‌های زندگی؛ چه خصوصی و چه آموزشی‌اش به کمال نزدیک کرد و از خود، ناخواسته پدری ساخت که هنوز سایه‌اش بر سر علوم ارتباطات ایران گسترده است. سخن از دکترکاظم معتمدنژاد، پدر علوم ارتباطات ایران است. نقل است که زمان، فراموشکار است اما من در عجبم که چطور این موضوع درباره او صادق نیست. به گمانم او، واژه «ارتباط» را به‌گونه‌ای دیگر در فرهنگ ارتباطات خویش تعریف کرده که این معنا از آن بر‌آید؛ فرهنگی که امروز منبع و ماخذ راه پویندگان اوست و در بسیاری از کلاس‌های آموزشی، آموزش ارتباطات صحیح و به‌دور از پیوندها و ارتباطات مصلحتی است و فرهنگی که «ارتباطات معرف تحول اندیشه‌ها، نهادها و عملکرد‌های وسایل و فناوری‌های ارتباطی در سطوح ملی، منطقه‌ای و جهانی است.» فردا به یاد او و در اولین سالگردش، دانشگاه علامه میزبان همراهان اوست. اینجور سخن‌گفتن از او شاید وظیفه من نباشد، اما بزرگان بر من خواهند بخشید که این رسم ادب به‌جاآوردن است و دیگر هیچ. بگذارید دیگر از واژه‌ها قرض نگیرم و تنها به یادش، غرق در خاطرات روزهای بودنش در عین باور نبودنش باشم. و اکنون که یک‌سال است که دیگر با او هم‌مسیر بسیاری از محافل ارتباطات نیستم اما در مسیرش که بسیار از او آموخته‌ام، با احتیاط قدم می‌زنم تا به یاد او- گرچه همیشه مانی و ماناست - یادآور نام بزرگش باشم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.