|

روی میز یا زیرمیز؟

بابک زمانی . متخصص مغز و اعصاب

این‌روزها طبیبان از هرقشر و دسته‌ای و با هرتخصص و هر مرامی آماج حملات بی‌پاسخ رسانه‌های عمومی هستند. این بیانات همه پزشکان را به یکسان و به‌عنوان کلی «طبیب» و نه هیچ عنوان فرعی دیگر می‌نوازد. این نوع برخورد به‌جای اصلاح برخی روندهای غیراخلاقی جاری ذهنیتی ناخوشایند را در اذهان مردم تقویت می‌کند که پاک‌کردن آن آسان نیست. نمونه‌اش آنچه در چنددقیقه کوتاه بر من گذشت؛ وقتی وارد آسانسور شدم، با آن کت‌وشلوار تیره، موهای سفید و کیف کنگره معلوم است که برای ویزیت می‌روم. خانم و آقایی کنار من ایستاده‌اند. خانم می‌گوید: «میگه چون زحمتش بیشتره پونصد باید به خودم اضافه بدین.» مرد می‌پرسد: «سوای اون سه‌تومن؟» زن جواب می‌دهد: «بعله» مرد در حالی‌که به من نگاه می‌کند، می‌گوید: «اینها همه‌شون کاسبن.» سعی می‌کنم فقط به آینه نگاه کنم و می‌کوشم چهره‌ام نه حالت تایید داشته باشد نه حالت مخالفت. به‌هرحال یک‌سو بیمارانند و یک‌سو همکاران! مردی از آن‌سوی آسانسور می‌گوید «بعله اینها همه دلالن، کاسبن، میگه همه پولارو که دادی پنج‌تومن کنار بگذار که به خودخودم بدین.» از آینه آسانسور نمی‌توانم او را ببینم اما تصور می‌کنم. مستقیم به من نگاه می‌کند. شاید هم واقعا نمی‌کند، ولی من اینطور احساس می‌کنم، درهرحال معلوم بود که من هم دکترم. او هم که نمی‌خواست با پزشک معالج بیمارش کل‌کل کند، مداوای بیمار را به خطر اندازد و از همه مهم‌تر این‌همه پول را هدر دهد! حمله به «پزشکان» آسان‌تر و اقتصادی‌تر است تا واردشدن به یک مورد بخصوص در «یک پزشک» بخصوص! اما چه بهتر که یک نماینده پزشکان هم حضور داشته باشد! پس بهترین امکان برای خالی‌کردن حرص‌های انباشته همین حالاست و توی همین آسانسور. می‌بینی واقعا حرص و عقده و روان هم با این‌همه مشکلات و گرانی بیش از این نباید وقت و انرژی آدمیزاد را بگیرد! پس با انرژی بیشتری ادامه می‌دهد: «تف به روی همشون!» واقعا احساس می‌کنم قطره بسیار کوچکی از آب، روی صورتم می‌نشیند. درست است یا خیال، اهمیتی ندارد چون در آسانسور به‌موقع باز می‌شود و من خود را در جلو «آی‌سی‌یو» می‌بینم. دوباره برمی‌گردم و به بیمار خودم در آی‌سی‌یو می‌پردازم؛ بیماری مبتلا به میاستنی‌گراو! در بیماری میاستنی که یک بیماری تمام عمر است، بیمار از نظر طول‌عمر با امکانات جدید پزشکی و در شرایط مناسب مشکل خاصی پیدا نمی‌کند، اما بارها ممکن است مجبور شود در آی‌سی‌یو بستری و مرخص شود. در این بیماری ملاحظات اقتصادی در مرحله چندم هستند. پزشک آرزو می‌کند بیمار امسال خوب باشد تا به سال‌های آینده برسد برای این کار حاضر است مبلغی زیرمیزی هم بپردازد که چنین بیماری هرچه‌زودتر خوب شود. بیمار هم اگر نداند که ماهیت این بیماری چیست، حاضر است هر مبلغی را بپردازد تا برای همیشه خلاص شود، اما متاسفانه کسی نخواهد پذیرفت. بیماران میاستنی و بسیاری بیماران دیگر داخلی به‌همراه طبیبانشان در حال گذران نوعی زندگی دشوار هستند. اینجا حوصله و دماغی برای زیرمیزی یا روی میزی نیست!
این‌روزها طبیبان از هرقشر و دسته‌ای و با هرتخصص و هر مرامی آماج حملات بی‌پاسخ رسانه‌های عمومی هستند. این بیانات همه پزشکان را به یکسان و به‌عنوان کلی «طبیب» و نه هیچ عنوان فرعی دیگر می‌نوازد. این نوع برخورد به‌جای اصلاح برخی روندهای غیراخلاقی جاری ذهنیتی ناخوشایند را در اذهان مردم تقویت می‌کند که پاک‌کردن آن آسان نیست. نمونه‌اش آنچه در چنددقیقه کوتاه بر من گذشت؛ وقتی وارد آسانسور شدم، با آن کت‌وشلوار تیره، موهای سفید و کیف کنگره معلوم است که برای ویزیت می‌روم. خانم و آقایی کنار من ایستاده‌اند. خانم می‌گوید: «میگه چون زحمتش بیشتره پونصد باید به خودم اضافه بدین.» مرد می‌پرسد: «سوای اون سه‌تومن؟» زن جواب می‌دهد: «بعله» مرد در حالی‌که به من نگاه می‌کند، می‌گوید: «اینها همه‌شون کاسبن.» سعی می‌کنم فقط به آینه نگاه کنم و می‌کوشم چهره‌ام نه حالت تایید داشته باشد نه حالت مخالفت. به‌هرحال یک‌سو بیمارانند و یک‌سو همکاران! مردی از آن‌سوی آسانسور می‌گوید «بعله اینها همه دلالن، کاسبن، میگه همه پولارو که دادی پنج‌تومن کنار بگذار که به خودخودم بدین.» از آینه آسانسور نمی‌توانم او را ببینم اما تصور می‌کنم. مستقیم به من نگاه می‌کند. شاید هم واقعا نمی‌کند، ولی من اینطور احساس می‌کنم، درهرحال معلوم بود که من هم دکترم. او هم که نمی‌خواست با پزشک معالج بیمارش کل‌کل کند، مداوای بیمار را به خطر اندازد و از همه مهم‌تر این‌همه پول را هدر دهد! حمله به «پزشکان» آسان‌تر و اقتصادی‌تر است تا واردشدن به یک مورد بخصوص در «یک پزشک» بخصوص! اما چه بهتر که یک نماینده پزشکان هم حضور داشته باشد! پس بهترین امکان برای خالی‌کردن حرص‌های انباشته همین حالاست و توی همین آسانسور. می‌بینی واقعا حرص و عقده و روان هم با این‌همه مشکلات و گرانی بیش از این نباید وقت و انرژی آدمیزاد را بگیرد! پس با انرژی بیشتری ادامه می‌دهد: «تف به روی همشون!» واقعا احساس می‌کنم قطره بسیار کوچکی از آب، روی صورتم می‌نشیند. درست است یا خیال، اهمیتی ندارد چون در آسانسور به‌موقع باز می‌شود و من خود را در جلو «آی‌سی‌یو» می‌بینم. دوباره برمی‌گردم و به بیمار خودم در آی‌سی‌یو می‌پردازم؛ بیماری مبتلا به میاستنی‌گراو! در بیماری میاستنی که یک بیماری تمام عمر است، بیمار از نظر طول‌عمر با امکانات جدید پزشکی و در شرایط مناسب مشکل خاصی پیدا نمی‌کند، اما بارها ممکن است مجبور شود در آی‌سی‌یو بستری و مرخص شود. در این بیماری ملاحظات اقتصادی در مرحله چندم هستند. پزشک آرزو می‌کند بیمار امسال خوب باشد تا به سال‌های آینده برسد برای این کار حاضر است مبلغی زیرمیزی هم بپردازد که چنین بیماری هرچه‌زودتر خوب شود. بیمار هم اگر نداند که ماهیت این بیماری چیست، حاضر است هر مبلغی را بپردازد تا برای همیشه خلاص شود، اما متاسفانه کسی نخواهد پذیرفت. بیماران میاستنی و بسیاری بیماران دیگر داخلی به‌همراه طبیبانشان در حال گذران نوعی زندگی دشوار هستند. اینجا حوصله و دماغی برای زیرمیزی یا روی میزی نیست!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.