|

مهاجرت گالری‌ها به پایین‌تر از «ونک»

حسین عبدالهاشم‌پور

١- شامگاه پنجشنبه‌ای که «کتاب» تیتر یک تهران شده بود، «احمد مسجد جامعی» را پایین پلکان گالری ساربان دیدم؛ به دیدار نمایشگاه استاد «امیرخانی» آمده بود، چهره‌اش خسته اما شادمان بود. گفتم: «پیشنهادتان باعث‌ شد بعد از قرنی کتاب، بی‌نیاز به نمایشگاه تیتر ‌یک شود.» خندید و گفت: «خدا را شکر، فکر کنم اتفاق خوبی افتاد.» ساعتی بعد می‌گفتم حالا که پیشنهادات «مسجد جامعی» این‌قدر خوب می‌گیرد، کاش راسته فرهنگی و این‌طرح خیابان هنر را یک ‌اول هفته‌ای اعلان عمومی کند، خدا را چه دیدی، شاید پنجشنبه‌اش اجرایی شود.
٢- مسجد جامعی چه در دوره وزارت و چه پس ‌از آن در شورای شهر، وجود یک‌راسته فرهنگی در تهران را پیگیری کرده است؛ گویا خودش از تئاتر شهر تا تالار‌‌وحدت را مثال آورده؛ بعدترها خیلی‌ها احیای لاله‌زار، راسته خیابان انقلاب، حتی خیابان‌های منتهی‌به فرهنگستان هنر و صبا... را پیشنهاد داده‌اند اما این پیشنهادات حتی به روی میز هم نرسیده‌اند و همچنان در افکار باقیست.
٣- ضرورت وجودی راسته فرهنگی در شهرها پیداتر از آفتاب است: هم آیینه هویت آدم‌های شهر است هم ‌می‌تواند برای یک‌شهر، جنبه توریستی بیافریند و از منظر اقتصادی سودآور هم باشد؛ نیازی به مثال‌آوردن از پاریس و لندن نیست، بغل گوش‌مان در همین‌استانبول یا در همین‌دوبی در منطقه فرهنگی تجاری DIFC نمونه‌های موفقی وجود دارد که با متد‌های سنتی گرفته تا مدرن، راسته هنری دارند؛ چرا پایتخت ایران با این قدمت و غنای فرهنگی از این نظر خلا دارد؟!
٤- عصرگاه پنجشنبه‌سوری کتاب، میهمان افتتاحیه گالری تازه «شیرین» بودم که از ولنجک به سنایی آمده است. بعدش در «کافه نزدیک» قهوه با طعم پرتقال و دارچین نوشیدم که دانستم کافه‌ای سه‌گانه به ابتکار «محمود دولت‌آبادی» است: کافه‌های کتاب، تئاتر و سینما که من مجاور پل کریمخان، میهمان کتابش بودم؛ بله کافه‌ها و گالری‌ها بار دیگر از نقاط بالای شهر به نقاط مرکزی؛ به متن مردم می‌آیند و به لطف بخش خصوصی محدوده پل کریمخان، ایرانشهر، چهارراه و میدان ولی‌عصر در همسایگی تئاتر شهر، موزه هنرهای معاصر و سالن‌های سینما لبریز از گالری، کافه و کتاب‌فروشی می‌شود و رفته‌رفته هویت راسته فرهنگی به خود می‌گیرد، کاش مدیران فرهنگی و شهری هم بجنبند و در این راه مهم همراهی کنند.
١- شامگاه پنجشنبه‌ای که «کتاب» تیتر یک تهران شده بود، «احمد مسجد جامعی» را پایین پلکان گالری ساربان دیدم؛ به دیدار نمایشگاه استاد «امیرخانی» آمده بود، چهره‌اش خسته اما شادمان بود. گفتم: «پیشنهادتان باعث‌ شد بعد از قرنی کتاب، بی‌نیاز به نمایشگاه تیتر ‌یک شود.» خندید و گفت: «خدا را شکر، فکر کنم اتفاق خوبی افتاد.» ساعتی بعد می‌گفتم حالا که پیشنهادات «مسجد جامعی» این‌قدر خوب می‌گیرد، کاش راسته فرهنگی و این‌طرح خیابان هنر را یک ‌اول هفته‌ای اعلان عمومی کند، خدا را چه دیدی، شاید پنجشنبه‌اش اجرایی شود.
٢- مسجد جامعی چه در دوره وزارت و چه پس ‌از آن در شورای شهر، وجود یک‌راسته فرهنگی در تهران را پیگیری کرده است؛ گویا خودش از تئاتر شهر تا تالار‌‌وحدت را مثال آورده؛ بعدترها خیلی‌ها احیای لاله‌زار، راسته خیابان انقلاب، حتی خیابان‌های منتهی‌به فرهنگستان هنر و صبا... را پیشنهاد داده‌اند اما این پیشنهادات حتی به روی میز هم نرسیده‌اند و همچنان در افکار باقیست.
٣- ضرورت وجودی راسته فرهنگی در شهرها پیداتر از آفتاب است: هم آیینه هویت آدم‌های شهر است هم ‌می‌تواند برای یک‌شهر، جنبه توریستی بیافریند و از منظر اقتصادی سودآور هم باشد؛ نیازی به مثال‌آوردن از پاریس و لندن نیست، بغل گوش‌مان در همین‌استانبول یا در همین‌دوبی در منطقه فرهنگی تجاری DIFC نمونه‌های موفقی وجود دارد که با متد‌های سنتی گرفته تا مدرن، راسته هنری دارند؛ چرا پایتخت ایران با این قدمت و غنای فرهنگی از این نظر خلا دارد؟!
٤- عصرگاه پنجشنبه‌سوری کتاب، میهمان افتتاحیه گالری تازه «شیرین» بودم که از ولنجک به سنایی آمده است. بعدش در «کافه نزدیک» قهوه با طعم پرتقال و دارچین نوشیدم که دانستم کافه‌ای سه‌گانه به ابتکار «محمود دولت‌آبادی» است: کافه‌های کتاب، تئاتر و سینما که من مجاور پل کریمخان، میهمان کتابش بودم؛ بله کافه‌ها و گالری‌ها بار دیگر از نقاط بالای شهر به نقاط مرکزی؛ به متن مردم می‌آیند و به لطف بخش خصوصی محدوده پل کریمخان، ایرانشهر، چهارراه و میدان ولی‌عصر در همسایگی تئاتر شهر، موزه هنرهای معاصر و سالن‌های سینما لبریز از گالری، کافه و کتاب‌فروشی می‌شود و رفته‌رفته هویت راسته فرهنگی به خود می‌گیرد، کاش مدیران فرهنگی و شهری هم بجنبند و در این راه مهم همراهی کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.