|

تازه‌های گروه انتشارات نیک

پارسا ریاحی

یادداشت‌هایی از این‌در و آن‌در
ژوزه ساراماگو از سال‌ها پیش و به‌واسطه ترجمه‌هایی که از داستان‌های او به فارسی انجام شده در ایران شناخته شده است و برخی از کتاب‌های او در ایران به چاپ‌های متعدد رسیده‌اند اما در ایران شناخت زیادی درباره وجوه مختلف زندگی او وجود ندارد و جز برخی نوشته‌های پراکنده چیز بیشتری درباره زندگی ساراماگو و جهان داستانی او وجود ندارد. اما مدتی پیش و با انتشار کتابی با عنوان «یادداشت‌ها» از ساراماگو این خلأ تا حدی جبران شد. «یادداشت‌ها»ی ساراماگو با ترجمه مصطفی اسلامیه به‌تازگی توسط نیکونشر به چاپ دوم رسیده است. یادداشت‌های این کتاب مربوط به سپتامبر2008 تا اوت2009 هستند که ساراماگو آنها را در وبلاگش‌اش می‌نوشت. این یادداشت‌ها در سال2010 به‌صورت کتابی مستقل منتشر شد و می‌توان آن را نوعی زندگی‌نامه خودنوشت دانست که به موضوعات مختلفی در حوزه‌های سیاسی، تاریخی، اجتماعی و هنری پرداخته است. ساراماگو در بخشی از پیشگفتار کوتاهش در این کتاب درباره نوشتن این یادداشت‌ها در وبلاگش آورده: «به من گفتند وبلاگستانی برایم تدارک دیده‌اند و من باید در آن بنویسم- دیدگاه‌ها، اندیشه‌ها و حرف‌های ساده‌ای از این‌در و آن‌در، خلاصه هرچه به ذهنم می‌رسد. با انضباطی بیش از آنچه ظاهرا همیشه داشته‌ام، جواب دادم، بله، واقعا، این کار را می‌کنم، به شرط آنکه این یادداشت‌‌ها پشتکاری را نخواهد که در مورد کارهای دیگر مجبور بوده‌ام داشته باشم. برای اینکه بدانید این شرط چه اهمیتی دارد، به من می‌توانید اعتماد کنید.»

بازگشت جاویدان
میلان کوندرا از آن‌دست نویسندگانی است که به اعتقاد بسیاری شایسته دریافت نوبل ادبی بوده اما تاکنون نوبل ادبیات به او اهدا نشده؛ با این‌حال، آثار کوندرا در بعدی وسیع ترجمه و خوانده شده‌اند. داستان‌های کوندرا به لحاظ سبک نوشتن اهمیت زیادی دارند و البته او به‌جز رمان و داستان، درباره تئوری رمان و ادبیات هم کتاب‌هایی نوشته که آنها نیز حایز اهمیت‌اند. بخشی از آثار کوندرا در سال‌های گذشته به فارسی ترجمه و منتشر شده بودند، از جمله رمان «سبکی تحمل‌ناپذیر هستی» که البته این کتاب اولین‌بار در ایران با عنوان «بار هستی» و با ترجمه پرویز همایون‌پور به چاپ رسید. اما این رمان این روزها با ترجمه حسین کاظمی‌یزدی و البته با همان عنوان «سبکی تحمل‌ناپذیرهستی» توسط نیکونشر منتشر شده است. شخصیت اصلی این رمان پزشکی است که به‌دلیل مسایل سیاسی با مشکل مواجه شده و به این ترتیب این رمان با مسایل اجتماعی و سیاسی و البته فلسفی پیوند خورده است. در بخشی از این رمان می‌خوانیم: «ایده بازگشت جاویدان ایده مبهمی است؛ و نیچه اغلب دیگر فیلسوفان را با این ایده مبهوت کرده است: فکر کنید هرچیزی که ما یک‌بار تجربه کرده‌ایم روزی بازگردد؛ و این بازگشت تا ابد تکرار شود! این افسانه دیوانه‌وار چه معنایی دارد؟»

سوء‌تعبیر
«هتلی در شهری کوچک در ساحل نورماندی که در یک‌کتاب راهنما پیدایش کرده بودند. شانتال جمعه‌شب رسید و یک‌شب را تنها و بدون ژان-مارک آنجا سر کرد؛
ژان-مارک هم شنبه، حول‌وحوش ظهر، به او ملحق شد. شانتال ساک کوچکش را در اتاق گذاشت و از هتل بیرون رفت و بعد از گشت و‌گذاری مختصر در خیابان‌های ناآشنای شهر، به رستوران هتلش برگشت. ساعت 7:30 هم هنوز رستوران خالی بود. پشت میز نشست و منتظر شد تا کسی ببیندش. آن سوی سالن، نزدیک در آشپزخانه، دوپیشخدمت زن سخت مشغول گپ‌زدن بودند...» «هویت» میلان کوندرا با این جملات شروع می‌شود. «هویت» رمانی کوتاه از کوندراست که این کتاب هم پیش‌تر با ترجمه پرویز همان‌پور به فارسی منتشر شده بود و به‌تازگی ترجمه دیگری از آن توسط حسین کاظمی‌یزدی توسط کتاب نشر نیکا به چاپ رسیده است. کوندرا در این رمان به واسطه روایت رابطه‌ای عاشقانه میان یک زوج، به مساله هویت، سوء‌تعبیر و سوء‌تفاهم در رفتارهای انسان می‌پردازد و البته این داستان مثل اغلب آثار کوندرا وجوه مختلف دیگری هم دارد.

آواز‌خوان
«ترانه‌های شبانه» عنوان کتابی است از کازوئو ایشیگورو که با ترجمه مهدی غبرایی توسط انتشارات اژدهای‌طلایی منتشر شده است. ایشیگورو در سال1954 متولد شده و از پنج‌سالگی در انگلستان زندگی کرده است. اولین رمان او در سال1982 با عنوان «چشم‌انداز پریده‌رنگ تپه‌ها» منتشر شد و بعد آثار دیگری نوشت که به ترتیب عبارتند از: هنرمندی از جهان شناور، بازمانده روز، تسلی‌ناپذیر، وقتی یتیم بودیم، هرگز ترکم مکن و ترانه‌های شبانه. «ترانه‌های شبانه» شامل پنج‌داستان به‌هم پیوسته است که به‌قول ایشیگورو می‌توان آن را چیزی بین داستان‌های کوتاه و رمان تلقی کرد. غبرایی که پیش از این «هرگز ترکم مکن» را هم به فارسی ترجمه کرده بود، در بخشی از مقدمه‌اش که در ابتدای «ترانه‌های شبانه» آمده نوشته: «کازوئو ایشیگورو مانند همتای دیگرش، هاروکی موراکامی، جزو نسل پس از جنگ‌جهانی‌دوم است که خود را از نثر رسمی و موقر نسل قبل رهانده‌اند و با تاثیرگرفتن از ادبیات غرب به نثر ساده و جانداری رو آورده‌اند. این موضوع در مورد ایشیگورو بیشتر مصداق دارد که نشوونمایش اصولا در غرب (لندن) بوده است... در داستان‌های آوازهای شبانه که حول محور موسیقی می‌چرخد و مضمون اصلی آن عشق و سوء‌تفاهم است، در کنار مایه‌های ازلی و ابدی بلندپروازی، سرگردانی، نفع‌طلبی، آرمان‌گرایی و... لحن در عین آنکه خالی از اندوه نیست، شاد است و همراه با رگه‌های زیرجلدی طنزی ملایم. علاوه‌بر این، یکی دیگر از مضامین مکرر این‌ داستان‌ها ستایش از جوانی یا شاید به نحوی همان جست‌وجوی زمان از دست‌رفته یا حتی دم غنیمت‌شمردن باشد؛ زمان می‌گذرد و وصال طعم اندوه دارد، زمان می‌گذرد و فراق رد اندوه به جا می‌گذارد، زمان می‌گذرد و شکست و موفقیت در عیار آنچه گذشته و دیگر نیست با تراز اندوه سنجیده می‌شود...»
یادداشت‌هایی از این‌در و آن‌در
ژوزه ساراماگو از سال‌ها پیش و به‌واسطه ترجمه‌هایی که از داستان‌های او به فارسی انجام شده در ایران شناخته شده است و برخی از کتاب‌های او در ایران به چاپ‌های متعدد رسیده‌اند اما در ایران شناخت زیادی درباره وجوه مختلف زندگی او وجود ندارد و جز برخی نوشته‌های پراکنده چیز بیشتری درباره زندگی ساراماگو و جهان داستانی او وجود ندارد. اما مدتی پیش و با انتشار کتابی با عنوان «یادداشت‌ها» از ساراماگو این خلأ تا حدی جبران شد. «یادداشت‌ها»ی ساراماگو با ترجمه مصطفی اسلامیه به‌تازگی توسط نیکونشر به چاپ دوم رسیده است. یادداشت‌های این کتاب مربوط به سپتامبر2008 تا اوت2009 هستند که ساراماگو آنها را در وبلاگش‌اش می‌نوشت. این یادداشت‌ها در سال2010 به‌صورت کتابی مستقل منتشر شد و می‌توان آن را نوعی زندگی‌نامه خودنوشت دانست که به موضوعات مختلفی در حوزه‌های سیاسی، تاریخی، اجتماعی و هنری پرداخته است. ساراماگو در بخشی از پیشگفتار کوتاهش در این کتاب درباره نوشتن این یادداشت‌ها در وبلاگش آورده: «به من گفتند وبلاگستانی برایم تدارک دیده‌اند و من باید در آن بنویسم- دیدگاه‌ها، اندیشه‌ها و حرف‌های ساده‌ای از این‌در و آن‌در، خلاصه هرچه به ذهنم می‌رسد. با انضباطی بیش از آنچه ظاهرا همیشه داشته‌ام، جواب دادم، بله، واقعا، این کار را می‌کنم، به شرط آنکه این یادداشت‌‌ها پشتکاری را نخواهد که در مورد کارهای دیگر مجبور بوده‌ام داشته باشم. برای اینکه بدانید این شرط چه اهمیتی دارد، به من می‌توانید اعتماد کنید.»

بازگشت جاویدان
میلان کوندرا از آن‌دست نویسندگانی است که به اعتقاد بسیاری شایسته دریافت نوبل ادبی بوده اما تاکنون نوبل ادبیات به او اهدا نشده؛ با این‌حال، آثار کوندرا در بعدی وسیع ترجمه و خوانده شده‌اند. داستان‌های کوندرا به لحاظ سبک نوشتن اهمیت زیادی دارند و البته او به‌جز رمان و داستان، درباره تئوری رمان و ادبیات هم کتاب‌هایی نوشته که آنها نیز حایز اهمیت‌اند. بخشی از آثار کوندرا در سال‌های گذشته به فارسی ترجمه و منتشر شده بودند، از جمله رمان «سبکی تحمل‌ناپذیر هستی» که البته این کتاب اولین‌بار در ایران با عنوان «بار هستی» و با ترجمه پرویز همایون‌پور به چاپ رسید. اما این رمان این روزها با ترجمه حسین کاظمی‌یزدی و البته با همان عنوان «سبکی تحمل‌ناپذیرهستی» توسط نیکونشر منتشر شده است. شخصیت اصلی این رمان پزشکی است که به‌دلیل مسایل سیاسی با مشکل مواجه شده و به این ترتیب این رمان با مسایل اجتماعی و سیاسی و البته فلسفی پیوند خورده است. در بخشی از این رمان می‌خوانیم: «ایده بازگشت جاویدان ایده مبهمی است؛ و نیچه اغلب دیگر فیلسوفان را با این ایده مبهوت کرده است: فکر کنید هرچیزی که ما یک‌بار تجربه کرده‌ایم روزی بازگردد؛ و این بازگشت تا ابد تکرار شود! این افسانه دیوانه‌وار چه معنایی دارد؟»

سوء‌تعبیر
«هتلی در شهری کوچک در ساحل نورماندی که در یک‌کتاب راهنما پیدایش کرده بودند. شانتال جمعه‌شب رسید و یک‌شب را تنها و بدون ژان-مارک آنجا سر کرد؛
ژان-مارک هم شنبه، حول‌وحوش ظهر، به او ملحق شد. شانتال ساک کوچکش را در اتاق گذاشت و از هتل بیرون رفت و بعد از گشت و‌گذاری مختصر در خیابان‌های ناآشنای شهر، به رستوران هتلش برگشت. ساعت 7:30 هم هنوز رستوران خالی بود. پشت میز نشست و منتظر شد تا کسی ببیندش. آن سوی سالن، نزدیک در آشپزخانه، دوپیشخدمت زن سخت مشغول گپ‌زدن بودند...» «هویت» میلان کوندرا با این جملات شروع می‌شود. «هویت» رمانی کوتاه از کوندراست که این کتاب هم پیش‌تر با ترجمه پرویز همان‌پور به فارسی منتشر شده بود و به‌تازگی ترجمه دیگری از آن توسط حسین کاظمی‌یزدی توسط کتاب نشر نیکا به چاپ رسیده است. کوندرا در این رمان به واسطه روایت رابطه‌ای عاشقانه میان یک زوج، به مساله هویت، سوء‌تعبیر و سوء‌تفاهم در رفتارهای انسان می‌پردازد و البته این داستان مثل اغلب آثار کوندرا وجوه مختلف دیگری هم دارد.

آواز‌خوان
«ترانه‌های شبانه» عنوان کتابی است از کازوئو ایشیگورو که با ترجمه مهدی غبرایی توسط انتشارات اژدهای‌طلایی منتشر شده است. ایشیگورو در سال1954 متولد شده و از پنج‌سالگی در انگلستان زندگی کرده است. اولین رمان او در سال1982 با عنوان «چشم‌انداز پریده‌رنگ تپه‌ها» منتشر شد و بعد آثار دیگری نوشت که به ترتیب عبارتند از: هنرمندی از جهان شناور، بازمانده روز، تسلی‌ناپذیر، وقتی یتیم بودیم، هرگز ترکم مکن و ترانه‌های شبانه. «ترانه‌های شبانه» شامل پنج‌داستان به‌هم پیوسته است که به‌قول ایشیگورو می‌توان آن را چیزی بین داستان‌های کوتاه و رمان تلقی کرد. غبرایی که پیش از این «هرگز ترکم مکن» را هم به فارسی ترجمه کرده بود، در بخشی از مقدمه‌اش که در ابتدای «ترانه‌های شبانه» آمده نوشته: «کازوئو ایشیگورو مانند همتای دیگرش، هاروکی موراکامی، جزو نسل پس از جنگ‌جهانی‌دوم است که خود را از نثر رسمی و موقر نسل قبل رهانده‌اند و با تاثیرگرفتن از ادبیات غرب به نثر ساده و جانداری رو آورده‌اند. این موضوع در مورد ایشیگورو بیشتر مصداق دارد که نشوونمایش اصولا در غرب (لندن) بوده است... در داستان‌های آوازهای شبانه که حول محور موسیقی می‌چرخد و مضمون اصلی آن عشق و سوء‌تفاهم است، در کنار مایه‌های ازلی و ابدی بلندپروازی، سرگردانی، نفع‌طلبی، آرمان‌گرایی و... لحن در عین آنکه خالی از اندوه نیست، شاد است و همراه با رگه‌های زیرجلدی طنزی ملایم. علاوه‌بر این، یکی دیگر از مضامین مکرر این‌ داستان‌ها ستایش از جوانی یا شاید به نحوی همان جست‌وجوی زمان از دست‌رفته یا حتی دم غنیمت‌شمردن باشد؛ زمان می‌گذرد و وصال طعم اندوه دارد، زمان می‌گذرد و فراق رد اندوه به جا می‌گذارد، زمان می‌گذرد و شکست و موفقیت در عیار آنچه گذشته و دیگر نیست با تراز اندوه سنجیده می‌شود...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.