از لواشک تا موسیقی، اطراف یکسینما
کاسبی؛ حوالی «آزادی»
وحید صابری: یکبار سینمارفتن چقدر خرج برمیدارد؟ شاید نتوان به این سوال یکجواب قطعی داد. هرکسی بهشیوه خودش سینما میرود. از طرفی هم میتوان خرج فیلمدیدن را در حد یکبلیت ششهزارو500تومانی برای آخر هفته پایین آورد و دانشجویی حساب کرد، هم میتوان سینما را بهانهای برای خرید و شکمچرانی قرار داد که این کار هزینه را چندبرابر خواهد کرد. سینما آزادی از جمله سینماهایی است که این ویژگی را دارد. کسبهای که مغازههای ساختمان 10طبقه آزادی را میگردانند و دستفروشانی که در پیادهروهای اطراف آن بساط کردهاند امیدوارند شما روشدوم را انتخاب کنید. جمعیت چندهزارنفری که روزانه میهمان این سینما هستند، فضایی مناسب را برای کسبوکارهای کوچک پدید میآورد تا پتانسیل اقتصادی یکسینما بهمراتب بیشتر از میزان فروش بلیت فیلمش باشد. سینما «آزادی» یکی از قدیمیترین سینماهای ایران محسوب میشود که از سال1348 با نمایش فیلم «مارلیک» آغازبهکار کرد و همواره بهعنوان یکسینمای پرفروش مطرح بوده تا آنجا که در سال1375 با فروشسالانه 150میلیونتومانی، لقب پرفروشترین سینمای ایران را به خود اختصاص داد. پس از آتشسوزی
سال1376 و یکوقفه 9ساله، در سال1385 با یکمعماری مدرن و امروزی دوباره آغازبهکار کرد. ساختمان جدید سینما آزادی دارای یکسالن 600نفره و چهارسالن 200نفره است. علاوهبر این، در میان طبقات مختص سالنها، چهارطبقه تجاری و دوطبقه مخصوص کافیشاپ وجود دارد. طبقه همکف و طبقهدوم که قرار بوده روزی مرکز تجاری باشند، همانطور خالی رها شدهاند. اما مغازههای واقع در سالنهای انتظار، پررونق و پرمشتری هستند. از پلههای برقی که بالا میآیید در ورودی طبقه سوم یک بوفه بزرگ قرار دارد که به گفته یکی از فروشندگانش، ماهانه 18میلیونتومان به سینما اجاره پرداخت میکند. مغازههای کوچکتری نیز آن کنارهها دیده میشوند. یکی از آنها در اختیار جوانی است که کتاب، فیلم و آلبوم موسیقی میفروشد. میگوید: «مغازه هفتمتریاش را ماهانه 5/10میلیونتومان اجاره کرده است.» مکانیسم اجاره، متراژ مغازههاست. در این راهرو هرمتر مغازه 5/1میلیونتومان کرایه داده میشود. اما گویا او از پس اجاره برمیآید و میگوید: «عمده درآمدش نه از فروش کتاب بلکه از محل آلبومهای موسیقی و فیلم است.» در کنار کتابفروشی، مغازهای است که انواع بدلی میفروشد. قیمت
بدلیجات با سطح شهر چندان تفاوتی ندارد و با توجه به تنوع و قیمت جنس، مشتری زیادی هم دارد. اینجا میتوان یک حلقه استیل را 11هزارتومان خریداری کرد. اما شلوغی جلو این مغازه بهخاطر اشیای کوچکتری است که روی ویترین چیده شده؛ اشیایی مانند سرسوییچی، تزیینات روی یخچال و دستبندهای نخی که بین هفت تا20هزارتومان میارزند. مغازه روبهرویی بوفه کوچکی است که خوراکی میفروشد. فروشنده جوان ذرت بوداده و چیپس را در چندینطبقه چیده تا کار فروش با سرعت بیشتری انجام شود. سرش شلوغ است و پیدرپی خواستههای مشتریان را پاسخ میگوید. اسکناسهای دووپنجهزارتومانی را از دخترک کناری میگیرد و پاکت چیپسی به دست او میدهد. ذرت بوداده را هم پاکتی چهارهزارتومان میفروشد. وقتی از قیمتهای بالایش گله میکنم، با دست به طبقه بالا اشاره میکند و از قیمتهای همصنفی دیگرش میگوید: «همین ذرتی که میبینی در طبقه هفتم به مبلغ پنجهزارتومان فروخته میشود.» بوفه اصلی طبقه سوم اما نسبتبه سایر بوفهها ابتکاری به خرج داده است. او ساندویچهای در یخچال را با مایکروفر گرم کرده و بعد دست مشتری میدهد. هرکدام از این ساندویچها بین هشت تا10هزارتومان
قیمت دارند.
فروشهای خودکار
ماشینهای خودکار فروش کتاب و قهوه با تمامی ارزانی اما چندان مشتری ندارند. کتابهای داخل دستگاه از دوهزار تا هفتهزارتومان قیمت دارند اما حتی کمتر کسی را میبینید که نیمنگاهی هم بهعنوانها بیندازد. دستگاه قهوهساز خودکار که با دوهزارتومان انواع قهوه و نوشیدنیهای گرم را سرو میکند نیز چندان مورد استفاده نیست؛ درحالیکه یکفنجان قهوه در کافیشاپ طبقات بالایی هشتهزارتومان به فروش میرسد.
هر صندلی 3هزارتومان
بالاتر که میروی، از مسیر پلهبرقیها راهی برای رسیدن به کافیشاپها نیست و شاید همین هم دلیل خلوتی آنها باشد. این کافیشاپ که ظرفیتی در حدود 40نفر دارد تنها پذیرای شش، هفتنفر است. خلوتی این کافیشاپ امکانی را فراهم کرده که بدون سفارش قهوه یا چای بتوانید از صندلیها استفاده کنید، اما به ازای پول. اینجا هر صندلی سههزارتومان فروخته میشود تا صاحب کافیشاپ از این طریق به حداکثر سود برسد. اما اگر بخواهید یک کوکتل میل کنید یا یک غذای ساده سفارش دهید، بین 12تا15هزارتومان برایتان آب میخورد. بالاترین طبقه، شلوغترین طبقه است. آسانسورها و پلههای اضطراری شما را به این طبقه میبرند. ساعات آغاز شب تا 12، اوج شلوغی فستفود است که بسته تفریحی شما را کامل میکند؛ قیمتهایی که روی بروشور مانند قیمتهای سطح شهر است. کمترین نرخ مربوط به سیبزمینی سرخ کرده سههزارو900تومان و بیشترین متعلق به پیتزا استیک است که 21هزارو900 تومان فروخته میشود. دستفروشان نیز سعی کردهاند از بودن سینمایی به این عظمت بهره لازم را ببرند. روزهای اول هفته که مخاطبان سینما کمتر است، اثری از دستفروشان نیست. خودشان میگویند از سهشنبه تا جمعه بساط میکنند و روزهای دیگر کسبوکار آنقدر کساد است که زحمت آمدن به خودشان نمیدهند. درست روبهروی در ورودی سینما جوانی گیتار میزند. کیف گیتارش با در باز کنار اوست و هرکس که از موسیقی و آواز او لذت ببرد پولی را در کیف گیتارش میاندازد. ساعت 30دقیقه بامداد است که برای چند دقیقه از سرمای هوا به داخل پناه برده. پیش از ساعت11 آمده و میگوید تا این موقع نزدیک 20هزارتومان درآمد داشته. تمام این دستفروشها در طول روز کار دیگری با درآمد پایین دارند و برای گذران زندگی مجبورند که آخر شب را اینگونه بگذرانند. نوازنده گیتار هم میگوید از آنجا که باید بخشی از بار خانواده خود را هم به دوش بکشد مجبور است که شبها تا ساعت دو بامداد در سرما بنشیند و آواز بخواند و به درآمد 30تا40هزارتومانی شبهای آخر هفته دل خوش کند. کمی آنطرفتر مرد ناشنوایی بساط کرده و لباس میفروشد، بیشتر لباسها زمستانی هستند. از ساعت10شب بساط میکند و تا دو بامداد دنبال مشتری است. مشخص است که دورههای آموزشی ناشنوایان را گذرانده و میتواند لبخوانی کند و تا حد خوبی با دیگران صحبت کند. میگوید بیشترین فروش را از شلوارهای 15هزارتومانی دارد چون مردم قدرت خرید چندانی برای لباسهای گرانتر ندارند. سال گذشته یک پلیور را 25هزار تومان میفروخته اما امسال همان پلیور 35تا45هزار تومان قیمت دارد. محرم و صفر هم مزید بر علت شده تا فروشش پایین بیاید. روی هر جنس 4تا5 هزار تومان سود نصیبش میشود. شلوارها را 11هزار تومان میخرد و 15هزار میفروشد. پیراهن را 23هزار تومان میخرد و 27هزار تومان میفروشد. خودش میگوید در آخر ماه حدود یک میلیون و 200هزارتومان نصیبش میشود که به نظر، بالاتر از درآمد باقی دستفروشان آن محدوده میآید. سختگیریهای شهرداری مانع از زیادشدن تعداد دستفروشان شده. در «ورودی» سینما بهجز این دو دستفروش فقط یک مرد میانسال هست که چند ورقه لواشک خانگی در دست دارد و نفر به نفر به سراغ افراد میرود و با این تبلیغ که لواشکها خانگی است و بدون مواد اضافه، هر بسته لواشک را چهارهزارتومان میفروشد. بعد از اینکه فیلم را تماشا کردید از پلههای پشتی سینما به در «خروجی» هدایت میشوید. در آنجا هم چند دستفروش بساط کردهاند که با توجه به اینکه معمولا مردم بعد از خروج از سینما سریعتر محل را ترک میکنند کاروبارشان نسبتا کمرونقتر است. شاید نوستالژیکترینشان خانم نسبتا مسنی باشد که دم در خروجی روی صندلی مینشیند و گل میفروشد. گلهای رز کوچک، شاخهای 2500تومان و رزهای بزرگتر، شاخهای 5000 تومان. یکدسته کوچک گل نرگس را هم 5000تومان میفروشد. درست چندمتر آنطرفتر پشت چراغ قرمز تقاطع شلوغ خیابان شهیدبهشتی، خیابان خالداسلامبولی دستفروشانی که به ماشینها دستهگل میفروشند دستههای سهتایی رز کوچک را 5000تومان میفروشند که با کمی چانهزدن میتوان از آنها هزارتومان تخفیف گرفت. کمی پایینتر از در ورودی، دو جوان که یکیشان کارگر است و دیگری به گفته خودش دانشجو است فیلم خارجی میفروشند، خودشان امکان دانلود و رایت فیلمها را ندارند. هر نسخه از فیلم را 1400 میخرند و 2500تومان میفروشند. شبهای آخر هفته بین 40 تا 50 «دیویدی» میفروشند. کمی بالاتر جوانی که آشکارا از سرما میلرزد کتابهایش را زیر نور یکفانوس گازی پهن کرده. کتابها را با 20تا30درصد سود میفروشد اما بهنظر از همه کمتر مشتری دارد. بهگفته خودش آخر ماه از این کار ماهانه 500هزار تومان عایدش میشود. در این میان بهترین درآمد را رانندگان تاکسی و ماشینهای شخصی دارند که کنار در ورودی و خروجی سینما صدایشان شنیده میشود که پیدرپی کلمه دربست را تکرار میکنند. در این ساعات شب چندان انتخابی برای وسیلهنقلیه نیست باید به همین قیمتها راضی شد، قیمتهایی که گاه به 5/2برابر بالغ میشوند.
فروشهای خودکار
ماشینهای خودکار فروش کتاب و قهوه با تمامی ارزانی اما چندان مشتری ندارند. کتابهای داخل دستگاه از دوهزار تا هفتهزارتومان قیمت دارند اما حتی کمتر کسی را میبینید که نیمنگاهی هم بهعنوانها بیندازد. دستگاه قهوهساز خودکار که با دوهزارتومان انواع قهوه و نوشیدنیهای گرم را سرو میکند نیز چندان مورد استفاده نیست؛ درحالیکه یکفنجان قهوه در کافیشاپ طبقات بالایی هشتهزارتومان به فروش میرسد.
هر صندلی 3هزارتومان
بالاتر که میروی، از مسیر پلهبرقیها راهی برای رسیدن به کافیشاپها نیست و شاید همین هم دلیل خلوتی آنها باشد. این کافیشاپ که ظرفیتی در حدود 40نفر دارد تنها پذیرای شش، هفتنفر است. خلوتی این کافیشاپ امکانی را فراهم کرده که بدون سفارش قهوه یا چای بتوانید از صندلیها استفاده کنید، اما به ازای پول. اینجا هر صندلی سههزارتومان فروخته میشود تا صاحب کافیشاپ از این طریق به حداکثر سود برسد. اما اگر بخواهید یک کوکتل میل کنید یا یک غذای ساده سفارش دهید، بین 12تا15هزارتومان برایتان آب میخورد. بالاترین طبقه، شلوغترین طبقه است. آسانسورها و پلههای اضطراری شما را به این طبقه میبرند. ساعات آغاز شب تا 12، اوج شلوغی فستفود است که بسته تفریحی شما را کامل میکند؛ قیمتهایی که روی بروشور مانند قیمتهای سطح شهر است. کمترین نرخ مربوط به سیبزمینی سرخ کرده سههزارو900تومان و بیشترین متعلق به پیتزا استیک است که 21هزارو900 تومان فروخته میشود. دستفروشان نیز سعی کردهاند از بودن سینمایی به این عظمت بهره لازم را ببرند. روزهای اول هفته که مخاطبان سینما کمتر است، اثری از دستفروشان نیست. خودشان میگویند از سهشنبه تا جمعه بساط میکنند و روزهای دیگر کسبوکار آنقدر کساد است که زحمت آمدن به خودشان نمیدهند. درست روبهروی در ورودی سینما جوانی گیتار میزند. کیف گیتارش با در باز کنار اوست و هرکس که از موسیقی و آواز او لذت ببرد پولی را در کیف گیتارش میاندازد. ساعت 30دقیقه بامداد است که برای چند دقیقه از سرمای هوا به داخل پناه برده. پیش از ساعت11 آمده و میگوید تا این موقع نزدیک 20هزارتومان درآمد داشته. تمام این دستفروشها در طول روز کار دیگری با درآمد پایین دارند و برای گذران زندگی مجبورند که آخر شب را اینگونه بگذرانند. نوازنده گیتار هم میگوید از آنجا که باید بخشی از بار خانواده خود را هم به دوش بکشد مجبور است که شبها تا ساعت دو بامداد در سرما بنشیند و آواز بخواند و به درآمد 30تا40هزارتومانی شبهای آخر هفته دل خوش کند. کمی آنطرفتر مرد ناشنوایی بساط کرده و لباس میفروشد، بیشتر لباسها زمستانی هستند. از ساعت10شب بساط میکند و تا دو بامداد دنبال مشتری است. مشخص است که دورههای آموزشی ناشنوایان را گذرانده و میتواند لبخوانی کند و تا حد خوبی با دیگران صحبت کند. میگوید بیشترین فروش را از شلوارهای 15هزارتومانی دارد چون مردم قدرت خرید چندانی برای لباسهای گرانتر ندارند. سال گذشته یک پلیور را 25هزار تومان میفروخته اما امسال همان پلیور 35تا45هزار تومان قیمت دارد. محرم و صفر هم مزید بر علت شده تا فروشش پایین بیاید. روی هر جنس 4تا5 هزار تومان سود نصیبش میشود. شلوارها را 11هزار تومان میخرد و 15هزار میفروشد. پیراهن را 23هزار تومان میخرد و 27هزار تومان میفروشد. خودش میگوید در آخر ماه حدود یک میلیون و 200هزارتومان نصیبش میشود که به نظر، بالاتر از درآمد باقی دستفروشان آن محدوده میآید. سختگیریهای شهرداری مانع از زیادشدن تعداد دستفروشان شده. در «ورودی» سینما بهجز این دو دستفروش فقط یک مرد میانسال هست که چند ورقه لواشک خانگی در دست دارد و نفر به نفر به سراغ افراد میرود و با این تبلیغ که لواشکها خانگی است و بدون مواد اضافه، هر بسته لواشک را چهارهزارتومان میفروشد. بعد از اینکه فیلم را تماشا کردید از پلههای پشتی سینما به در «خروجی» هدایت میشوید. در آنجا هم چند دستفروش بساط کردهاند که با توجه به اینکه معمولا مردم بعد از خروج از سینما سریعتر محل را ترک میکنند کاروبارشان نسبتا کمرونقتر است. شاید نوستالژیکترینشان خانم نسبتا مسنی باشد که دم در خروجی روی صندلی مینشیند و گل میفروشد. گلهای رز کوچک، شاخهای 2500تومان و رزهای بزرگتر، شاخهای 5000 تومان. یکدسته کوچک گل نرگس را هم 5000تومان میفروشد. درست چندمتر آنطرفتر پشت چراغ قرمز تقاطع شلوغ خیابان شهیدبهشتی، خیابان خالداسلامبولی دستفروشانی که به ماشینها دستهگل میفروشند دستههای سهتایی رز کوچک را 5000تومان میفروشند که با کمی چانهزدن میتوان از آنها هزارتومان تخفیف گرفت. کمی پایینتر از در ورودی، دو جوان که یکیشان کارگر است و دیگری به گفته خودش دانشجو است فیلم خارجی میفروشند، خودشان امکان دانلود و رایت فیلمها را ندارند. هر نسخه از فیلم را 1400 میخرند و 2500تومان میفروشند. شبهای آخر هفته بین 40 تا 50 «دیویدی» میفروشند. کمی بالاتر جوانی که آشکارا از سرما میلرزد کتابهایش را زیر نور یکفانوس گازی پهن کرده. کتابها را با 20تا30درصد سود میفروشد اما بهنظر از همه کمتر مشتری دارد. بهگفته خودش آخر ماه از این کار ماهانه 500هزار تومان عایدش میشود. در این میان بهترین درآمد را رانندگان تاکسی و ماشینهای شخصی دارند که کنار در ورودی و خروجی سینما صدایشان شنیده میشود که پیدرپی کلمه دربست را تکرار میکنند. در این ساعات شب چندان انتخابی برای وسیلهنقلیه نیست باید به همین قیمتها راضی شد، قیمتهایی که گاه به 5/2برابر بالغ میشوند.
وحید صابری: یکبار سینمارفتن چقدر خرج برمیدارد؟ شاید نتوان به این سوال یکجواب قطعی داد. هرکسی بهشیوه خودش سینما میرود. از طرفی هم میتوان خرج فیلمدیدن را در حد یکبلیت ششهزارو500تومانی برای آخر هفته پایین آورد و دانشجویی حساب کرد، هم میتوان سینما را بهانهای برای خرید و شکمچرانی قرار داد که این کار هزینه را چندبرابر خواهد کرد. سینما آزادی از جمله سینماهایی است که این ویژگی را دارد. کسبهای که مغازههای ساختمان 10طبقه آزادی را میگردانند و دستفروشانی که در پیادهروهای اطراف آن بساط کردهاند امیدوارند شما روشدوم را انتخاب کنید. جمعیت چندهزارنفری که روزانه میهمان این سینما هستند، فضایی مناسب را برای کسبوکارهای کوچک پدید میآورد تا پتانسیل اقتصادی یکسینما بهمراتب بیشتر از میزان فروش بلیت فیلمش باشد. سینما «آزادی» یکی از قدیمیترین سینماهای ایران محسوب میشود که از سال1348 با نمایش فیلم «مارلیک» آغازبهکار کرد و همواره بهعنوان یکسینمای پرفروش مطرح بوده تا آنجا که در سال1375 با فروشسالانه 150میلیونتومانی، لقب پرفروشترین سینمای ایران را به خود اختصاص داد. پس از آتشسوزی
سال1376 و یکوقفه 9ساله، در سال1385 با یکمعماری مدرن و امروزی دوباره آغازبهکار کرد. ساختمان جدید سینما آزادی دارای یکسالن 600نفره و چهارسالن 200نفره است. علاوهبر این، در میان طبقات مختص سالنها، چهارطبقه تجاری و دوطبقه مخصوص کافیشاپ وجود دارد. طبقه همکف و طبقهدوم که قرار بوده روزی مرکز تجاری باشند، همانطور خالی رها شدهاند. اما مغازههای واقع در سالنهای انتظار، پررونق و پرمشتری هستند. از پلههای برقی که بالا میآیید در ورودی طبقه سوم یک بوفه بزرگ قرار دارد که به گفته یکی از فروشندگانش، ماهانه 18میلیونتومان به سینما اجاره پرداخت میکند. مغازههای کوچکتری نیز آن کنارهها دیده میشوند. یکی از آنها در اختیار جوانی است که کتاب، فیلم و آلبوم موسیقی میفروشد. میگوید: «مغازه هفتمتریاش را ماهانه 5/10میلیونتومان اجاره کرده است.» مکانیسم اجاره، متراژ مغازههاست. در این راهرو هرمتر مغازه 5/1میلیونتومان کرایه داده میشود. اما گویا او از پس اجاره برمیآید و میگوید: «عمده درآمدش نه از فروش کتاب بلکه از محل آلبومهای موسیقی و فیلم است.» در کنار کتابفروشی، مغازهای است که انواع بدلی میفروشد. قیمت
بدلیجات با سطح شهر چندان تفاوتی ندارد و با توجه به تنوع و قیمت جنس، مشتری زیادی هم دارد. اینجا میتوان یک حلقه استیل را 11هزارتومان خریداری کرد. اما شلوغی جلو این مغازه بهخاطر اشیای کوچکتری است که روی ویترین چیده شده؛ اشیایی مانند سرسوییچی، تزیینات روی یخچال و دستبندهای نخی که بین هفت تا20هزارتومان میارزند. مغازه روبهرویی بوفه کوچکی است که خوراکی میفروشد. فروشنده جوان ذرت بوداده و چیپس را در چندینطبقه چیده تا کار فروش با سرعت بیشتری انجام شود. سرش شلوغ است و پیدرپی خواستههای مشتریان را پاسخ میگوید. اسکناسهای دووپنجهزارتومانی را از دخترک کناری میگیرد و پاکت چیپسی به دست او میدهد. ذرت بوداده را هم پاکتی چهارهزارتومان میفروشد. وقتی از قیمتهای بالایش گله میکنم، با دست به طبقه بالا اشاره میکند و از قیمتهای همصنفی دیگرش میگوید: «همین ذرتی که میبینی در طبقه هفتم به مبلغ پنجهزارتومان فروخته میشود.» بوفه اصلی طبقه سوم اما نسبتبه سایر بوفهها ابتکاری به خرج داده است. او ساندویچهای در یخچال را با مایکروفر گرم کرده و بعد دست مشتری میدهد. هرکدام از این ساندویچها بین هشت تا10هزارتومان
قیمت دارند.
فروشهای خودکار
ماشینهای خودکار فروش کتاب و قهوه با تمامی ارزانی اما چندان مشتری ندارند. کتابهای داخل دستگاه از دوهزار تا هفتهزارتومان قیمت دارند اما حتی کمتر کسی را میبینید که نیمنگاهی هم بهعنوانها بیندازد. دستگاه قهوهساز خودکار که با دوهزارتومان انواع قهوه و نوشیدنیهای گرم را سرو میکند نیز چندان مورد استفاده نیست؛ درحالیکه یکفنجان قهوه در کافیشاپ طبقات بالایی هشتهزارتومان به فروش میرسد.
هر صندلی 3هزارتومان
بالاتر که میروی، از مسیر پلهبرقیها راهی برای رسیدن به کافیشاپها نیست و شاید همین هم دلیل خلوتی آنها باشد. این کافیشاپ که ظرفیتی در حدود 40نفر دارد تنها پذیرای شش، هفتنفر است. خلوتی این کافیشاپ امکانی را فراهم کرده که بدون سفارش قهوه یا چای بتوانید از صندلیها استفاده کنید، اما به ازای پول. اینجا هر صندلی سههزارتومان فروخته میشود تا صاحب کافیشاپ از این طریق به حداکثر سود برسد. اما اگر بخواهید یک کوکتل میل کنید یا یک غذای ساده سفارش دهید، بین 12تا15هزارتومان برایتان آب میخورد. بالاترین طبقه، شلوغترین طبقه است. آسانسورها و پلههای اضطراری شما را به این طبقه میبرند. ساعات آغاز شب تا 12، اوج شلوغی فستفود است که بسته تفریحی شما را کامل میکند؛ قیمتهایی که روی بروشور مانند قیمتهای سطح شهر است. کمترین نرخ مربوط به سیبزمینی سرخ کرده سههزارو900تومان و بیشترین متعلق به پیتزا استیک است که 21هزارو900 تومان فروخته میشود. دستفروشان نیز سعی کردهاند از بودن سینمایی به این عظمت بهره لازم را ببرند. روزهای اول هفته که مخاطبان سینما کمتر است، اثری از دستفروشان نیست. خودشان میگویند از سهشنبه تا جمعه بساط میکنند و روزهای دیگر کسبوکار آنقدر کساد است که زحمت آمدن به خودشان نمیدهند. درست روبهروی در ورودی سینما جوانی گیتار میزند. کیف گیتارش با در باز کنار اوست و هرکس که از موسیقی و آواز او لذت ببرد پولی را در کیف گیتارش میاندازد. ساعت 30دقیقه بامداد است که برای چند دقیقه از سرمای هوا به داخل پناه برده. پیش از ساعت11 آمده و میگوید تا این موقع نزدیک 20هزارتومان درآمد داشته. تمام این دستفروشها در طول روز کار دیگری با درآمد پایین دارند و برای گذران زندگی مجبورند که آخر شب را اینگونه بگذرانند. نوازنده گیتار هم میگوید از آنجا که باید بخشی از بار خانواده خود را هم به دوش بکشد مجبور است که شبها تا ساعت دو بامداد در سرما بنشیند و آواز بخواند و به درآمد 30تا40هزارتومانی شبهای آخر هفته دل خوش کند. کمی آنطرفتر مرد ناشنوایی بساط کرده و لباس میفروشد، بیشتر لباسها زمستانی هستند. از ساعت10شب بساط میکند و تا دو بامداد دنبال مشتری است. مشخص است که دورههای آموزشی ناشنوایان را گذرانده و میتواند لبخوانی کند و تا حد خوبی با دیگران صحبت کند. میگوید بیشترین فروش را از شلوارهای 15هزارتومانی دارد چون مردم قدرت خرید چندانی برای لباسهای گرانتر ندارند. سال گذشته یک پلیور را 25هزار تومان میفروخته اما امسال همان پلیور 35تا45هزار تومان قیمت دارد. محرم و صفر هم مزید بر علت شده تا فروشش پایین بیاید. روی هر جنس 4تا5 هزار تومان سود نصیبش میشود. شلوارها را 11هزار تومان میخرد و 15هزار میفروشد. پیراهن را 23هزار تومان میخرد و 27هزار تومان میفروشد. خودش میگوید در آخر ماه حدود یک میلیون و 200هزارتومان نصیبش میشود که به نظر، بالاتر از درآمد باقی دستفروشان آن محدوده میآید. سختگیریهای شهرداری مانع از زیادشدن تعداد دستفروشان شده. در «ورودی» سینما بهجز این دو دستفروش فقط یک مرد میانسال هست که چند ورقه لواشک خانگی در دست دارد و نفر به نفر به سراغ افراد میرود و با این تبلیغ که لواشکها خانگی است و بدون مواد اضافه، هر بسته لواشک را چهارهزارتومان میفروشد. بعد از اینکه فیلم را تماشا کردید از پلههای پشتی سینما به در «خروجی» هدایت میشوید. در آنجا هم چند دستفروش بساط کردهاند که با توجه به اینکه معمولا مردم بعد از خروج از سینما سریعتر محل را ترک میکنند کاروبارشان نسبتا کمرونقتر است. شاید نوستالژیکترینشان خانم نسبتا مسنی باشد که دم در خروجی روی صندلی مینشیند و گل میفروشد. گلهای رز کوچک، شاخهای 2500تومان و رزهای بزرگتر، شاخهای 5000 تومان. یکدسته کوچک گل نرگس را هم 5000تومان میفروشد. درست چندمتر آنطرفتر پشت چراغ قرمز تقاطع شلوغ خیابان شهیدبهشتی، خیابان خالداسلامبولی دستفروشانی که به ماشینها دستهگل میفروشند دستههای سهتایی رز کوچک را 5000تومان میفروشند که با کمی چانهزدن میتوان از آنها هزارتومان تخفیف گرفت. کمی پایینتر از در ورودی، دو جوان که یکیشان کارگر است و دیگری به گفته خودش دانشجو است فیلم خارجی میفروشند، خودشان امکان دانلود و رایت فیلمها را ندارند. هر نسخه از فیلم را 1400 میخرند و 2500تومان میفروشند. شبهای آخر هفته بین 40 تا 50 «دیویدی» میفروشند. کمی بالاتر جوانی که آشکارا از سرما میلرزد کتابهایش را زیر نور یکفانوس گازی پهن کرده. کتابها را با 20تا30درصد سود میفروشد اما بهنظر از همه کمتر مشتری دارد. بهگفته خودش آخر ماه از این کار ماهانه 500هزار تومان عایدش میشود. در این میان بهترین درآمد را رانندگان تاکسی و ماشینهای شخصی دارند که کنار در ورودی و خروجی سینما صدایشان شنیده میشود که پیدرپی کلمه دربست را تکرار میکنند. در این ساعات شب چندان انتخابی برای وسیلهنقلیه نیست باید به همین قیمتها راضی شد، قیمتهایی که گاه به 5/2برابر بالغ میشوند.
فروشهای خودکار
ماشینهای خودکار فروش کتاب و قهوه با تمامی ارزانی اما چندان مشتری ندارند. کتابهای داخل دستگاه از دوهزار تا هفتهزارتومان قیمت دارند اما حتی کمتر کسی را میبینید که نیمنگاهی هم بهعنوانها بیندازد. دستگاه قهوهساز خودکار که با دوهزارتومان انواع قهوه و نوشیدنیهای گرم را سرو میکند نیز چندان مورد استفاده نیست؛ درحالیکه یکفنجان قهوه در کافیشاپ طبقات بالایی هشتهزارتومان به فروش میرسد.
هر صندلی 3هزارتومان
بالاتر که میروی، از مسیر پلهبرقیها راهی برای رسیدن به کافیشاپها نیست و شاید همین هم دلیل خلوتی آنها باشد. این کافیشاپ که ظرفیتی در حدود 40نفر دارد تنها پذیرای شش، هفتنفر است. خلوتی این کافیشاپ امکانی را فراهم کرده که بدون سفارش قهوه یا چای بتوانید از صندلیها استفاده کنید، اما به ازای پول. اینجا هر صندلی سههزارتومان فروخته میشود تا صاحب کافیشاپ از این طریق به حداکثر سود برسد. اما اگر بخواهید یک کوکتل میل کنید یا یک غذای ساده سفارش دهید، بین 12تا15هزارتومان برایتان آب میخورد. بالاترین طبقه، شلوغترین طبقه است. آسانسورها و پلههای اضطراری شما را به این طبقه میبرند. ساعات آغاز شب تا 12، اوج شلوغی فستفود است که بسته تفریحی شما را کامل میکند؛ قیمتهایی که روی بروشور مانند قیمتهای سطح شهر است. کمترین نرخ مربوط به سیبزمینی سرخ کرده سههزارو900تومان و بیشترین متعلق به پیتزا استیک است که 21هزارو900 تومان فروخته میشود. دستفروشان نیز سعی کردهاند از بودن سینمایی به این عظمت بهره لازم را ببرند. روزهای اول هفته که مخاطبان سینما کمتر است، اثری از دستفروشان نیست. خودشان میگویند از سهشنبه تا جمعه بساط میکنند و روزهای دیگر کسبوکار آنقدر کساد است که زحمت آمدن به خودشان نمیدهند. درست روبهروی در ورودی سینما جوانی گیتار میزند. کیف گیتارش با در باز کنار اوست و هرکس که از موسیقی و آواز او لذت ببرد پولی را در کیف گیتارش میاندازد. ساعت 30دقیقه بامداد است که برای چند دقیقه از سرمای هوا به داخل پناه برده. پیش از ساعت11 آمده و میگوید تا این موقع نزدیک 20هزارتومان درآمد داشته. تمام این دستفروشها در طول روز کار دیگری با درآمد پایین دارند و برای گذران زندگی مجبورند که آخر شب را اینگونه بگذرانند. نوازنده گیتار هم میگوید از آنجا که باید بخشی از بار خانواده خود را هم به دوش بکشد مجبور است که شبها تا ساعت دو بامداد در سرما بنشیند و آواز بخواند و به درآمد 30تا40هزارتومانی شبهای آخر هفته دل خوش کند. کمی آنطرفتر مرد ناشنوایی بساط کرده و لباس میفروشد، بیشتر لباسها زمستانی هستند. از ساعت10شب بساط میکند و تا دو بامداد دنبال مشتری است. مشخص است که دورههای آموزشی ناشنوایان را گذرانده و میتواند لبخوانی کند و تا حد خوبی با دیگران صحبت کند. میگوید بیشترین فروش را از شلوارهای 15هزارتومانی دارد چون مردم قدرت خرید چندانی برای لباسهای گرانتر ندارند. سال گذشته یک پلیور را 25هزار تومان میفروخته اما امسال همان پلیور 35تا45هزار تومان قیمت دارد. محرم و صفر هم مزید بر علت شده تا فروشش پایین بیاید. روی هر جنس 4تا5 هزار تومان سود نصیبش میشود. شلوارها را 11هزار تومان میخرد و 15هزار میفروشد. پیراهن را 23هزار تومان میخرد و 27هزار تومان میفروشد. خودش میگوید در آخر ماه حدود یک میلیون و 200هزارتومان نصیبش میشود که به نظر، بالاتر از درآمد باقی دستفروشان آن محدوده میآید. سختگیریهای شهرداری مانع از زیادشدن تعداد دستفروشان شده. در «ورودی» سینما بهجز این دو دستفروش فقط یک مرد میانسال هست که چند ورقه لواشک خانگی در دست دارد و نفر به نفر به سراغ افراد میرود و با این تبلیغ که لواشکها خانگی است و بدون مواد اضافه، هر بسته لواشک را چهارهزارتومان میفروشد. بعد از اینکه فیلم را تماشا کردید از پلههای پشتی سینما به در «خروجی» هدایت میشوید. در آنجا هم چند دستفروش بساط کردهاند که با توجه به اینکه معمولا مردم بعد از خروج از سینما سریعتر محل را ترک میکنند کاروبارشان نسبتا کمرونقتر است. شاید نوستالژیکترینشان خانم نسبتا مسنی باشد که دم در خروجی روی صندلی مینشیند و گل میفروشد. گلهای رز کوچک، شاخهای 2500تومان و رزهای بزرگتر، شاخهای 5000 تومان. یکدسته کوچک گل نرگس را هم 5000تومان میفروشد. درست چندمتر آنطرفتر پشت چراغ قرمز تقاطع شلوغ خیابان شهیدبهشتی، خیابان خالداسلامبولی دستفروشانی که به ماشینها دستهگل میفروشند دستههای سهتایی رز کوچک را 5000تومان میفروشند که با کمی چانهزدن میتوان از آنها هزارتومان تخفیف گرفت. کمی پایینتر از در ورودی، دو جوان که یکیشان کارگر است و دیگری به گفته خودش دانشجو است فیلم خارجی میفروشند، خودشان امکان دانلود و رایت فیلمها را ندارند. هر نسخه از فیلم را 1400 میخرند و 2500تومان میفروشند. شبهای آخر هفته بین 40 تا 50 «دیویدی» میفروشند. کمی بالاتر جوانی که آشکارا از سرما میلرزد کتابهایش را زیر نور یکفانوس گازی پهن کرده. کتابها را با 20تا30درصد سود میفروشد اما بهنظر از همه کمتر مشتری دارد. بهگفته خودش آخر ماه از این کار ماهانه 500هزار تومان عایدش میشود. در این میان بهترین درآمد را رانندگان تاکسی و ماشینهای شخصی دارند که کنار در ورودی و خروجی سینما صدایشان شنیده میشود که پیدرپی کلمه دربست را تکرار میکنند. در این ساعات شب چندان انتخابی برای وسیلهنقلیه نیست باید به همین قیمتها راضی شد، قیمتهایی که گاه به 5/2برابر بالغ میشوند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.