|

پانیذ، مذاکرات هسته‌ای و مداوای مقدس

سیدعلی طباطبایی . استاد دانشگاه

چشمان «پانیذ» خیس ِاضطراب پاسخ‌های مثلا عاقلانه من به سوالات مثلا کودکانه اوست. ولی در پس پاسخ‌های من به سوالات او و تلاش من برای ازبین‌بردن بی‌قراری‌اش و تلاش او برای به‌دست‌آوردن قرارش، موج‌های بیم و امید یک نسل به حرکت درآمده است و من که خسته از جلسه سه‌ساعته با فعالان تجاری ایران در عمان در صبح و جلسه چهارساعته در بنیاد سعدی در عصر، «بدون فرصت خوردن ناهار»، با درد زخم‌معده خود مبارزه می‌کنم و همراه با رصد اخبار مذاکرات، سوالات مداوم دخترم را می‌شنوم و پاسخ‌ها مرا به نوشتن وادار می‌کند. شاید نوشتنم تسکین دردی باشد که من در دل دارم و چه مسکنی بخت من شده است. مُسکن نوشتن و مداوا با کاغذ و قلم و چه «مداوای مقدسی» و من اینک در حال مداواشدنم... . سوالات مسلسل‌وار پانیذ با پاسخ‌های مسلسل‌وار من قطع نمی‌شود. لوح ذهن او از جواب‌های من قانع نمی‌شود و ادامه می‌یابد.
انرژی هسته‌ای چیست؟
سوالات دغدغه‌آمیز پی‌درپی پانیذ هشت‌ساله، درباره آینده، تنها از کنجکاوی کودکانه او نسبت به گفت‌وگو‌های من و همسرم درخصوص مسایل منطقه‌ای و بین‌المللی بود. اگر پانیذ درکی از مفهوم مذاکره و توافق ندارد، اما به مدد سیمای ملی، درک عمیقی از مفهوم جنگ به دست آورده است. پانیذ به مدد صداوسیما در انعکاس جنایات صهیونیست‌ها علیه کودکان غزه، جنگ را می‌فهمد. پانیذ‌ها و کودکان ما نگران آینده خویشند حتی اگر آن را به زبان نیاورند و میان نگرانی‌های گفته و ناگفته کودکان ما نسبت به آینده، وظیفه ما در حال‌حاضر چیست؟
آینده پانیذهای کشور ما بیش از هرچیز و پیش از هرچیز دیگر باید در یاد ما باشد. آینده کودکانی که آرامش، آسایش، حمایت و کرامت را می‌طلبند و اینها را با نگاه خود، احساس خود، اضطراب خود، قرار خود و بی‌قراری خود به ما می‌گویند، حتی اگر ما آنها را نشنویم و حتی اگر به آنها گوش نکنیم، حتی اگر آنها را نبینیم و حتی اگر به آنها نگاه نکنیم.
کاری که در فراسوی مرزهای ملی توسط دیپلمات‌های ما در جریان است چیزی جز آوردن قرار به ذهن بی‌قرار کودکان ما نیست. چیزی جز تلاش برای ساختن آینده‌ای آرام در دریای پرتلاطم زمان حال نیست و ما همگی باید از سفیران کشور که تلاش می‌کنند بذر امید و نهال آرامش را در زمین دل‌های کودکانمان بکارند، تشکر کنیم و ما باید از سربازان دیپلماسی خود تشکر کنیم که در تلاشند در معرکه بیقراری و قرار، سراب و آب و میدان‌های مین و زمین، آرام‌بخش دل ناآرام نسل آینده باشند و... .
انگاری من نیز اینک مداوا شده‌ام و دیگر دردی ندارم. کاغذ و قلم مرا مداوا کرده است.
چشمان «پانیذ» خیس ِاضطراب پاسخ‌های مثلا عاقلانه من به سوالات مثلا کودکانه اوست. ولی در پس پاسخ‌های من به سوالات او و تلاش من برای ازبین‌بردن بی‌قراری‌اش و تلاش او برای به‌دست‌آوردن قرارش، موج‌های بیم و امید یک نسل به حرکت درآمده است و من که خسته از جلسه سه‌ساعته با فعالان تجاری ایران در عمان در صبح و جلسه چهارساعته در بنیاد سعدی در عصر، «بدون فرصت خوردن ناهار»، با درد زخم‌معده خود مبارزه می‌کنم و همراه با رصد اخبار مذاکرات، سوالات مداوم دخترم را می‌شنوم و پاسخ‌ها مرا به نوشتن وادار می‌کند. شاید نوشتنم تسکین دردی باشد که من در دل دارم و چه مسکنی بخت من شده است. مُسکن نوشتن و مداوا با کاغذ و قلم و چه «مداوای مقدسی» و من اینک در حال مداواشدنم... . سوالات مسلسل‌وار پانیذ با پاسخ‌های مسلسل‌وار من قطع نمی‌شود. لوح ذهن او از جواب‌های من قانع نمی‌شود و ادامه می‌یابد.
انرژی هسته‌ای چیست؟
سوالات دغدغه‌آمیز پی‌درپی پانیذ هشت‌ساله، درباره آینده، تنها از کنجکاوی کودکانه او نسبت به گفت‌وگو‌های من و همسرم درخصوص مسایل منطقه‌ای و بین‌المللی بود. اگر پانیذ درکی از مفهوم مذاکره و توافق ندارد، اما به مدد سیمای ملی، درک عمیقی از مفهوم جنگ به دست آورده است. پانیذ به مدد صداوسیما در انعکاس جنایات صهیونیست‌ها علیه کودکان غزه، جنگ را می‌فهمد. پانیذ‌ها و کودکان ما نگران آینده خویشند حتی اگر آن را به زبان نیاورند و میان نگرانی‌های گفته و ناگفته کودکان ما نسبت به آینده، وظیفه ما در حال‌حاضر چیست؟
آینده پانیذهای کشور ما بیش از هرچیز و پیش از هرچیز دیگر باید در یاد ما باشد. آینده کودکانی که آرامش، آسایش، حمایت و کرامت را می‌طلبند و اینها را با نگاه خود، احساس خود، اضطراب خود، قرار خود و بی‌قراری خود به ما می‌گویند، حتی اگر ما آنها را نشنویم و حتی اگر به آنها گوش نکنیم، حتی اگر آنها را نبینیم و حتی اگر به آنها نگاه نکنیم.
کاری که در فراسوی مرزهای ملی توسط دیپلمات‌های ما در جریان است چیزی جز آوردن قرار به ذهن بی‌قرار کودکان ما نیست. چیزی جز تلاش برای ساختن آینده‌ای آرام در دریای پرتلاطم زمان حال نیست و ما همگی باید از سفیران کشور که تلاش می‌کنند بذر امید و نهال آرامش را در زمین دل‌های کودکانمان بکارند، تشکر کنیم و ما باید از سربازان دیپلماسی خود تشکر کنیم که در تلاشند در معرکه بیقراری و قرار، سراب و آب و میدان‌های مین و زمین، آرام‌بخش دل ناآرام نسل آینده باشند و... .
انگاری من نیز اینک مداوا شده‌ام و دیگر دردی ندارم. کاغذ و قلم مرا مداوا کرده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.