|

در «کوبانی» بر شما چه گذشت؟

عباس اسماعیلی

شاعر با شعری ناتمام در کنار دریا سرخوش از بارانی ملایم به چه می‌اندیشد؟ از همین اکنون می‌داند که این دیگر پاره‌ای از شعری خونین نخواهد بود. آه اگر بغض مجالش دهد. در «کوبانی» اکنون نخستین باران آغاز شده است. در «کوبانی» برف می‌بارد. زین‌پس در «کوبانی» نه برف و نه باران دیگر نعمت آسمان نیست. اینجا در «کوبانی» کودکان می‌لرزند. آه اگر اشک مجالش دهد. گویی که دیگر در دنیا هیچ شاعر عصیانگری نیست. آه که دیگر هیچ مادری سر آن ندارد که ولادیمیری دیگر بزاید. پس شاعران، آبروی این جهان کجایند. پس آلبر کامو کجاست که در قلب فرانسه صدای عصیانش همچون رعد، پرطنین در فضا بپیچد. گویی که در آرژانتین دیگر هیچ مادری چه‌گوارا نخواهد زایید. کودکان در «کوبانی» از همین نخستین برف می‌لرزند. دیگر هلهله و شادی نخستین برف را نخواهی شنید تو ‌ای شاعر لعنت‌شده در این زمانه بی‌کسی. به یاد آر که ما حتی همدردی نیز نکردیم. دیگر زین‌پس وارطان نخواهد بود که مژده دهد زمستان شکست. دلم برای تمام کودکان دنیا می‌سوزد. سهم آنها از این عدن هبه‌ای بود که ما پدران نمونه به آنها دادیم. آه که دیگر دنیا هیچ شاعر عصیانگری را نخواهد دید. زین‌پس شاعران قلابی شعارهای رنگین می‌سرایند. دیگر کسی خون نمی‌گرید. در «کوبانی» کودکان غصه می‌خورند. در «کوبانی» کودکان بغضی هزاربار بزرگ‌تر از شاعر ساحل‌نورد ما دارند. تو چه می‌دانی بغض یک کودک یعنی چه؟ سرخوش از مقام بزرگسالی‌ات، با کودکی ازیادرفته‌ات در هیچ مکانی قرار نخواهی داشت. نفرین به تو که کودکان «کوبانی» را از یاد برده‌ای. هی با توام آقایان جهان. مگر راجر واترز مرده است که با گیتار برقی شکنجه‌ات کند. شرم بر تو باد: یزید. به یاد آر ما فقط نظاره کردیم. به یاد آر که ما حتی همدردی نکردیم. دلم برای همه کودکان جهان می‌سوزد. فقط لوسین بوبن می‌داند که بغض یک کودک یعنی چه. ما فقط نظاره کردیم. پیشتر از این ما در کربلا نظاره کردیم. در ویتنام نظاره کردیم. در فلسطین نظاره کردیم. در «کوبانی» نظاره می‌کنیم، بی‌تفاوت. آه این سهم ما از زمین بود. تماشاچیان بی‌تفاوت. دیگر دنیا شاعر عصیانگری نخواهد داشت. آه اگر از این برف سهمگین کودکی زنده بماند، بی‌شک او دنیا را محاکمه خواهد کرد. لطفا در این لحظه به بشارت پاره‌ای از بهشت باقیمانده در وجودتان سکوت کنید، جرم خود را بپذیرید. لطفا سکوت کنید و افاضات نفرمایید. شما که در تمام طول تاریخ سکوت کرده‌اید، پس اکنون نیز سکوت کنید. به یاد آر ما همدردی نیز نکردیم. نه اشکی نه آهی. ما بی‌تفاوت بودیم. زین‌پس نیز...
شاعر با شعری ناتمام در کنار دریا سرخوش از بارانی ملایم به چه می‌اندیشد؟ از همین اکنون می‌داند که این دیگر پاره‌ای از شعری خونین نخواهد بود. آه اگر بغض مجالش دهد. در «کوبانی» اکنون نخستین باران آغاز شده است. در «کوبانی» برف می‌بارد. زین‌پس در «کوبانی» نه برف و نه باران دیگر نعمت آسمان نیست. اینجا در «کوبانی» کودکان می‌لرزند. آه اگر اشک مجالش دهد. گویی که دیگر در دنیا هیچ شاعر عصیانگری نیست. آه که دیگر هیچ مادری سر آن ندارد که ولادیمیری دیگر بزاید. پس شاعران، آبروی این جهان کجایند. پس آلبر کامو کجاست که در قلب فرانسه صدای عصیانش همچون رعد، پرطنین در فضا بپیچد. گویی که در آرژانتین دیگر هیچ مادری چه‌گوارا نخواهد زایید. کودکان در «کوبانی» از همین نخستین برف می‌لرزند. دیگر هلهله و شادی نخستین برف را نخواهی شنید تو ‌ای شاعر لعنت‌شده در این زمانه بی‌کسی. به یاد آر که ما حتی همدردی نیز نکردیم. دیگر زین‌پس وارطان نخواهد بود که مژده دهد زمستان شکست. دلم برای تمام کودکان دنیا می‌سوزد. سهم آنها از این عدن هبه‌ای بود که ما پدران نمونه به آنها دادیم. آه که دیگر دنیا هیچ شاعر عصیانگری را نخواهد دید. زین‌پس شاعران قلابی شعارهای رنگین می‌سرایند. دیگر کسی خون نمی‌گرید. در «کوبانی» کودکان غصه می‌خورند. در «کوبانی» کودکان بغضی هزاربار بزرگ‌تر از شاعر ساحل‌نورد ما دارند. تو چه می‌دانی بغض یک کودک یعنی چه؟ سرخوش از مقام بزرگسالی‌ات، با کودکی ازیادرفته‌ات در هیچ مکانی قرار نخواهی داشت. نفرین به تو که کودکان «کوبانی» را از یاد برده‌ای. هی با توام آقایان جهان. مگر راجر واترز مرده است که با گیتار برقی شکنجه‌ات کند. شرم بر تو باد: یزید. به یاد آر ما فقط نظاره کردیم. به یاد آر که ما حتی همدردی نکردیم. دلم برای همه کودکان جهان می‌سوزد. فقط لوسین بوبن می‌داند که بغض یک کودک یعنی چه. ما فقط نظاره کردیم. پیشتر از این ما در کربلا نظاره کردیم. در ویتنام نظاره کردیم. در فلسطین نظاره کردیم. در «کوبانی» نظاره می‌کنیم، بی‌تفاوت. آه این سهم ما از زمین بود. تماشاچیان بی‌تفاوت. دیگر دنیا شاعر عصیانگری نخواهد داشت. آه اگر از این برف سهمگین کودکی زنده بماند، بی‌شک او دنیا را محاکمه خواهد کرد. لطفا در این لحظه به بشارت پاره‌ای از بهشت باقیمانده در وجودتان سکوت کنید، جرم خود را بپذیرید. لطفا سکوت کنید و افاضات نفرمایید. شما که در تمام طول تاریخ سکوت کرده‌اید، پس اکنون نیز سکوت کنید. به یاد آر ما همدردی نیز نکردیم. نه اشکی نه آهی. ما بی‌تفاوت بودیم. زین‌پس نیز...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.