زیر پوست افسردگی
از رنجی که میبریم، از رنجی که میدهیم
نیما نریمان . دانشجوی رشته علوم اعصاب در انستیتو روانپزشکی، دانشگاه کینگز لندن
بیستممرداد۱۳۹۳ در یکشب گرم تابستانی ناگهان خبری کوتاه و تکاندهنده بهسرعت برق دنیا را درنوردید: «رابین ویلیامز» بازیگر دوستداشتنی و مشهور سینما و کمدین معروف آمریکایی خودکشی کرد و در سن ۶۳سالگی از دنیا رفت. حیرتوغم دنیا را فراگرفت؛ بهت و اندوهی حاصل از مرگ نابهنگام و تراژدیک مردی که بسیاری از ما وی را با نقشآفرینی در فیلمها و برنامههایی که اغلب مضمونی طنز داشتند بهخاطر میآوریم. مردی که نامش اساسا با کمدی و خنده عجین شده بود و تصویر ذهنی افراد از او همان هنر فوقالعادهاش در خنداندن دیگران بود و درست از همین جهت هم بود که خبر حلقآویزکردن خودش تناقضی فاحش و وحشتناک را در اذهان بسیاری بهوجود آورد و میلیونها نفر را در شوکی عظیم فرو برد. او همهچیز داشت: ثروت، شهرت، استعداد هنری فوقالعاده، شغل دلخواه، خانواده و دوستان عالی. شاید برای بسیاری اینها دلایلی کافی برای آن باشد تا فرد برخوردار را انسانی خوشبخت بدانند که قاعدتا پایان زندگیاش هم هرگز نباید و نمیتواند یا اصلا قرار نیست اینگونه، بسان تراژدیای شخصی و اندوهبار رقم بخورد. با این حال این اتفاق غمانگیز رخ داد. در حقیقت و در زیر پوست
ماجرا، «رابین ویلیامز» صرفنظر از برخورداری از تمام موهبتهایی که گفته شد برای مدتیطولانی در تقلا و رنجی عظیم اما ناپیدا با مسالهای بود که در نهایت او را به پایانی فاجعهبار رهنمون کرد: افسردگی. حال، از ورای این حادثه میتوان و لازم است سوالاتی مهم و اساسی را مطرح کرد: افسردگی چیست و ما در مورد آن چه میدانیم؟ چگونه باید با افسردگی مواجه شد و چه تصویری از آن را در ذهن داشت؟ برخورد جامعه با افسردگی و بهطور کلی با سایر مشکلات روانی چگونه است؟ در مورد خودکشی چه میدانید؟ و سوالاتی ازایندست. در مطالب آمده در این دوصفحه تلاش کردم تا از جنبههای مختلف نگاهی دقیقتر به این مسایل انداخته و آن را از زوایایی متفاوت مورد بررسی قرار دهم: ماهیت افسردگی و مساله خودکشی، نگاه و نگرش کلی و ذهنیت غالب اجتماع نسبت به این مسایل و بهطور کلی اختلالات روانی و اهمیت موضوع، ارتباط بین خلاقیت، دیوانگی و در نهایت نگاهی متفاوت به آسیبشناسی اجتماعی-روانی این مساله از منظر رسانه.
بیستممرداد۱۳۹۳ در یکشب گرم تابستانی ناگهان خبری کوتاه و تکاندهنده بهسرعت برق دنیا را درنوردید: «رابین ویلیامز» بازیگر دوستداشتنی و مشهور سینما و کمدین معروف آمریکایی خودکشی کرد و در سن ۶۳سالگی از دنیا رفت. حیرتوغم دنیا را فراگرفت؛ بهت و اندوهی حاصل از مرگ نابهنگام و تراژدیک مردی که بسیاری از ما وی را با نقشآفرینی در فیلمها و برنامههایی که اغلب مضمونی طنز داشتند بهخاطر میآوریم. مردی که نامش اساسا با کمدی و خنده عجین شده بود و تصویر ذهنی افراد از او همان هنر فوقالعادهاش در خنداندن دیگران بود و درست از همین جهت هم بود که خبر حلقآویزکردن خودش تناقضی فاحش و وحشتناک را در اذهان بسیاری بهوجود آورد و میلیونها نفر را در شوکی عظیم فرو برد. او همهچیز داشت: ثروت، شهرت، استعداد هنری فوقالعاده، شغل دلخواه، خانواده و دوستان عالی. شاید برای بسیاری اینها دلایلی کافی برای آن باشد تا فرد برخوردار را انسانی خوشبخت بدانند که قاعدتا پایان زندگیاش هم هرگز نباید و نمیتواند یا اصلا قرار نیست اینگونه، بسان تراژدیای شخصی و اندوهبار رقم بخورد. با این حال این اتفاق غمانگیز رخ داد. در حقیقت و در زیر پوست
ماجرا، «رابین ویلیامز» صرفنظر از برخورداری از تمام موهبتهایی که گفته شد برای مدتیطولانی در تقلا و رنجی عظیم اما ناپیدا با مسالهای بود که در نهایت او را به پایانی فاجعهبار رهنمون کرد: افسردگی. حال، از ورای این حادثه میتوان و لازم است سوالاتی مهم و اساسی را مطرح کرد: افسردگی چیست و ما در مورد آن چه میدانیم؟ چگونه باید با افسردگی مواجه شد و چه تصویری از آن را در ذهن داشت؟ برخورد جامعه با افسردگی و بهطور کلی با سایر مشکلات روانی چگونه است؟ در مورد خودکشی چه میدانید؟ و سوالاتی ازایندست. در مطالب آمده در این دوصفحه تلاش کردم تا از جنبههای مختلف نگاهی دقیقتر به این مسایل انداخته و آن را از زوایایی متفاوت مورد بررسی قرار دهم: ماهیت افسردگی و مساله خودکشی، نگاه و نگرش کلی و ذهنیت غالب اجتماع نسبت به این مسایل و بهطور کلی اختلالات روانی و اهمیت موضوع، ارتباط بین خلاقیت، دیوانگی و در نهایت نگاهی متفاوت به آسیبشناسی اجتماعی-روانی این مساله از منظر رسانه.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.