بازیگری که 2بار سرطان را شکست داده بود
مجید بهرامی به مرگ سلام کرد
فرزانه ابراهیمزاده: مجید بهرامی سرانجام پس از ششسال تسلیم شد؛ تسلیم حریفی که شکستدادنش راحت نبود اما او آن را دوبار شکست داد. حریف از او قدرتمندتر بود چراکه برای بار چندم نتوانست از او رد شود. هرچند که قول داده بود اینبار هم سرطان را پشتسر بگذارد، اما سرطان خون او اینبار پیشرفت زیادی کرده بود و دیگر کاری از دست کسی برنمیآمد حتی خود مجید بهرامی. خبرهایی که تا عصر روز شنبه رسید حاکی از وخامت حال او بود و در نهایت هم آخرین پرده بازیاش در روز 24آبان در بیمارستان پارس با سکوتی طولانی شکل گرفت. حالا او روز دوشنبه از تئاترشهر؛ همانجایی که بارها عاشقانه روی صحنهاش رفته بود تشییع میشود و بهسمت قطعه هنرمندان میرود. مجید بهرامی بازیگر تئاتر بود. مهندسی برق خوانده بود اما کلاسهای آموزشگاه سمندریان او را به صحنه کشاند و در کنار کسانی چون نادر رجبپور و داوود میرباقری گذاشت؛ یکی از دیوانگان عشقآباد در کنار پرویز پرستویی. قرارگرفتنش کنار گروه «نرگس سیاه» حامد محمدطاهری ایدههایش را به خلاقیت در بازیگری تبدیل کرد. آنتیگونه را بازی کرد و در «سیاها» به یاد آورد بازیگری تنها میمیک و بیان
نیست؛ آمادگی و انعطاف بدن هم اهمیت زیادی دارد. او در نمایش «خانه در گذشته ماست» به کارگردان حامد محمدطاهری 40روز بهمدت یکساعت در یک حوضچه پر از گل بازی کرد؛ بازیای که بازیگری چون پرویز پرستویی به پشت صحنه تئاترشهر رفت و بازی او را ستایش کرد. بازی او در اپیزود اول فیلم گیلانه نخستین حضورش در سینما بود. او در یک صحنه داخل اتوبوس بازی کرد. در نقش رزمندهای که موج انفجار گرفته و در سکوتی مات نشسته است و یکباره بهسمت جلو ماشین میرود و فریاد میزند: «نگهدار... . نگهدار نمیبینی ترکش خورده است... .» «بدرود بغداد» مهدی نادری او را به رقابت اسکار برد. اما بهیکباره بیماری رسید. در میانه اجرای «عجایب المخلوقات» رضا ثروتی بود که خبر آمد به دلیل بیماری سرطان یکی از بازیگران، نمایش متوقف شده است. آن بازیگر مجید بهرامی بود. بیماری ایکه آمده بود او را شکار کند اما شکار شد. این جملهای بود که مجید بهرامی در اولین برخوردش با بیماریاش نوشت: «در حالی که شکارم در حال تیزکردن دندانهایش بود من 13تکه نخ مساوی را میبرم و با دندانهای او گردنبندی به گردنم میآویزم.» بیماری به مغز استخوانش حمله کرده بود و باید کاری
میکردند. او جدال با بیماری را آغاز کرد و با وجود پیشرفت بیماری آن را در مجهزترین مرکز مغز استخوان در اشتوتگارت به عقب راند. در این راه هنرمندان بودند که به همراهی او آمدند؛ از عکاسان تئاتر که نخستین اکسپوی عکس را برایش برگزار کردند تا رخشان بنیاعتماد و معتمدآریا و محمد یعقوبی تا رضا صادقی، محسن یگانه و بنیامین که برایش کنسرتی گذاشتند و عوایدش را برای درمان مجید بهرامی اختصاص دادند. خوشحالترین کچل دنیا به بیماری نه گفت و با او بازی کرد. نه یکبار؛ دوبار. در بار دوم نمایشگاهی از عکسهای خودش را در بیمارستان تویینگین به نمایش گذاشت. اینبار مسعود کیمیایی برنامه نمایشنامهخوانی گذاشت برای کمک به مجید. اما بیماری باز هم بازگشت و اینبار در پاییز 93 بود. بدن مجید بهرامی دیگر توانایی شکست سرطان را نداشت و در عرض چندهفته گسترش یافت و در نهایت نیز در ساعت هفت شب روز 24آبانماه قلبش برای همیشه ساکت شد و تنها نقشی که از او بهجا ماند تصویر مبارزی بود که به سرطان «نه» گفت.
فرزانه ابراهیمزاده: مجید بهرامی سرانجام پس از ششسال تسلیم شد؛ تسلیم حریفی که شکستدادنش راحت نبود اما او آن را دوبار شکست داد. حریف از او قدرتمندتر بود چراکه برای بار چندم نتوانست از او رد شود. هرچند که قول داده بود اینبار هم سرطان را پشتسر بگذارد، اما سرطان خون او اینبار پیشرفت زیادی کرده بود و دیگر کاری از دست کسی برنمیآمد حتی خود مجید بهرامی. خبرهایی که تا عصر روز شنبه رسید حاکی از وخامت حال او بود و در نهایت هم آخرین پرده بازیاش در روز 24آبان در بیمارستان پارس با سکوتی طولانی شکل گرفت. حالا او روز دوشنبه از تئاترشهر؛ همانجایی که بارها عاشقانه روی صحنهاش رفته بود تشییع میشود و بهسمت قطعه هنرمندان میرود. مجید بهرامی بازیگر تئاتر بود. مهندسی برق خوانده بود اما کلاسهای آموزشگاه سمندریان او را به صحنه کشاند و در کنار کسانی چون نادر رجبپور و داوود میرباقری گذاشت؛ یکی از دیوانگان عشقآباد در کنار پرویز پرستویی. قرارگرفتنش کنار گروه «نرگس سیاه» حامد محمدطاهری ایدههایش را به خلاقیت در بازیگری تبدیل کرد. آنتیگونه را بازی کرد و در «سیاها» به یاد آورد بازیگری تنها میمیک و بیان
نیست؛ آمادگی و انعطاف بدن هم اهمیت زیادی دارد. او در نمایش «خانه در گذشته ماست» به کارگردان حامد محمدطاهری 40روز بهمدت یکساعت در یک حوضچه پر از گل بازی کرد؛ بازیای که بازیگری چون پرویز پرستویی به پشت صحنه تئاترشهر رفت و بازی او را ستایش کرد. بازی او در اپیزود اول فیلم گیلانه نخستین حضورش در سینما بود. او در یک صحنه داخل اتوبوس بازی کرد. در نقش رزمندهای که موج انفجار گرفته و در سکوتی مات نشسته است و یکباره بهسمت جلو ماشین میرود و فریاد میزند: «نگهدار... . نگهدار نمیبینی ترکش خورده است... .» «بدرود بغداد» مهدی نادری او را به رقابت اسکار برد. اما بهیکباره بیماری رسید. در میانه اجرای «عجایب المخلوقات» رضا ثروتی بود که خبر آمد به دلیل بیماری سرطان یکی از بازیگران، نمایش متوقف شده است. آن بازیگر مجید بهرامی بود. بیماری ایکه آمده بود او را شکار کند اما شکار شد. این جملهای بود که مجید بهرامی در اولین برخوردش با بیماریاش نوشت: «در حالی که شکارم در حال تیزکردن دندانهایش بود من 13تکه نخ مساوی را میبرم و با دندانهای او گردنبندی به گردنم میآویزم.» بیماری به مغز استخوانش حمله کرده بود و باید کاری
میکردند. او جدال با بیماری را آغاز کرد و با وجود پیشرفت بیماری آن را در مجهزترین مرکز مغز استخوان در اشتوتگارت به عقب راند. در این راه هنرمندان بودند که به همراهی او آمدند؛ از عکاسان تئاتر که نخستین اکسپوی عکس را برایش برگزار کردند تا رخشان بنیاعتماد و معتمدآریا و محمد یعقوبی تا رضا صادقی، محسن یگانه و بنیامین که برایش کنسرتی گذاشتند و عوایدش را برای درمان مجید بهرامی اختصاص دادند. خوشحالترین کچل دنیا به بیماری نه گفت و با او بازی کرد. نه یکبار؛ دوبار. در بار دوم نمایشگاهی از عکسهای خودش را در بیمارستان تویینگین به نمایش گذاشت. اینبار مسعود کیمیایی برنامه نمایشنامهخوانی گذاشت برای کمک به مجید. اما بیماری باز هم بازگشت و اینبار در پاییز 93 بود. بدن مجید بهرامی دیگر توانایی شکست سرطان را نداشت و در عرض چندهفته گسترش یافت و در نهایت نیز در ساعت هفت شب روز 24آبانماه قلبش برای همیشه ساکت شد و تنها نقشی که از او بهجا ماند تصویر مبارزی بود که به سرطان «نه» گفت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.