دو سر باخت «حاجی» و «علی»
سجاد فیروزی . روزنامهنگار
«زندان»؛ کلمهای که اغلب دوسویه تلخ و شیرین دارد: تلخ برای گرفتاری بهمدت معین و بعضا نامعین، شیرین برای اجرای عدالت و قانون. با این حال؛ وقتی پای جامعه ورزش یا یکی از اعضای آن به این ماجرا کشیده میشود، حس سومی هم رنگ میگیرد: ابهام. ماجرای زندانیشدن محمد مایلیکهن حالا بیش از دو حس اول، حس سوم را درگیر کرده است؛ دوراهی که جامعه را سخت درگیر انتخاب حس «تلخی» یا «شیرینی» کرده است.
در نگاه اول برای جامعه احساسی ما زندانیشدن محمد مایلیکهن محکوم است بهویژه اینکه شاکی هم علی دایی است؛ چهرهای ورزشی که دست بر قضا علاوه بر بستن بازوبند کاپیتانی تیمملی و نشستن روی نیمکت سرمربیگری آن، شاگرد محمد مایلیکهن هم بوده است. دایی به غیراز کسوتی که در ورزش حرفهای دارد الگوی بسیاری از جوانان این مرز و بوم هم است.
از نگاه جامعهشناختی هم علی دایی محکوم است؛ درواقع جامعه ما که هنوز هم در آن احترام به استاد و پیشکسوت حرف اول را میزند نهتنها شکایت «علی» از «حاجی» را نمیپذیرد بلکه مقابل آن جبهه هم میگیرد. حالا فاجعه زمانی رنگ جدیتر به خود میگیرد که شاگرد، استاد را راهی زندان هم میکند.
اما این سکه روی دیگری هم دارد؛ بر کسی پوشیده نیست که دایی و مایلیکهن هر وقت که فرصتی دست داده آن را غنیمت شمرده و از خجالت یکدیگر درآمدهاند؛ چه با سند چه بدون مدرک. در این میان و آنگونه که قاضی دادگاه رای داده؛ اتهامات مایلیکهن، فاقد مستندات لازم بوده و از همینرو حکم علیه او صادر شده است. فارغ از فضای احساسی و بدون درنظرگرفتن جایگاه اجتماعی این دونفر، شاید مطرحکردن «فاجعه» برای زندانیشدن محمد مایلیکهن، ایستادگی مقابل قانونی باشد که همهچیز براساس آن شکل گرفته است.
مایلیکهن؛ چندین و چندنوبت به دایی تاخت و حتی یکی، دوبار دیگری که کار به دادگاه کشیده شد او بهعنوان مقصر اصلی معرفی شده است. با این حال «حاجی» فوتبالیها هرگز از تکرار صحبتهایش خسته نشد و با صدایی، گاه رساتر، آنها را علیه یکی از معروفترین «علی»های فوتبال به زبان آورد.
«اخلاق» هم حلقه مفقوده رفتار دو طرف شد؛ مایلیکهن به دایی تاخت و دایی به مایلیکهن. طبیعی است که حالا هم با رعایت انصاف، هر دو طرف ماجرا بازنده اصلی باشند که نه یکی خویشتنداری کرد و نه دیگری گذشت.
در پرونده زندانیشدن «حاجی» رویکرد «برد-برد» وجود ندارد؛ شاید مایلیکهن با زدن اجباری دستبند به دستهایش «شو»ی جالبتوجهی به راه انداخته باشد و شاید دایی با لبخندی از سر رضایت، نظارهگر محکومیت منتقدش باشد، ولی دوطرف بهخوبی میدانند که رفتارشان از اول هم اشتباه بود؛ رفتاری که هردوسرش برای هر دوطرف؛ باخت بوده و هست.
در نگاه اول برای جامعه احساسی ما زندانیشدن محمد مایلیکهن محکوم است بهویژه اینکه شاکی هم علی دایی است؛ چهرهای ورزشی که دست بر قضا علاوه بر بستن بازوبند کاپیتانی تیمملی و نشستن روی نیمکت سرمربیگری آن، شاگرد محمد مایلیکهن هم بوده است. دایی به غیراز کسوتی که در ورزش حرفهای دارد الگوی بسیاری از جوانان این مرز و بوم هم است.
از نگاه جامعهشناختی هم علی دایی محکوم است؛ درواقع جامعه ما که هنوز هم در آن احترام به استاد و پیشکسوت حرف اول را میزند نهتنها شکایت «علی» از «حاجی» را نمیپذیرد بلکه مقابل آن جبهه هم میگیرد. حالا فاجعه زمانی رنگ جدیتر به خود میگیرد که شاگرد، استاد را راهی زندان هم میکند.
اما این سکه روی دیگری هم دارد؛ بر کسی پوشیده نیست که دایی و مایلیکهن هر وقت که فرصتی دست داده آن را غنیمت شمرده و از خجالت یکدیگر درآمدهاند؛ چه با سند چه بدون مدرک. در این میان و آنگونه که قاضی دادگاه رای داده؛ اتهامات مایلیکهن، فاقد مستندات لازم بوده و از همینرو حکم علیه او صادر شده است. فارغ از فضای احساسی و بدون درنظرگرفتن جایگاه اجتماعی این دونفر، شاید مطرحکردن «فاجعه» برای زندانیشدن محمد مایلیکهن، ایستادگی مقابل قانونی باشد که همهچیز براساس آن شکل گرفته است.
مایلیکهن؛ چندین و چندنوبت به دایی تاخت و حتی یکی، دوبار دیگری که کار به دادگاه کشیده شد او بهعنوان مقصر اصلی معرفی شده است. با این حال «حاجی» فوتبالیها هرگز از تکرار صحبتهایش خسته نشد و با صدایی، گاه رساتر، آنها را علیه یکی از معروفترین «علی»های فوتبال به زبان آورد.
«اخلاق» هم حلقه مفقوده رفتار دو طرف شد؛ مایلیکهن به دایی تاخت و دایی به مایلیکهن. طبیعی است که حالا هم با رعایت انصاف، هر دو طرف ماجرا بازنده اصلی باشند که نه یکی خویشتنداری کرد و نه دیگری گذشت.
در پرونده زندانیشدن «حاجی» رویکرد «برد-برد» وجود ندارد؛ شاید مایلیکهن با زدن اجباری دستبند به دستهایش «شو»ی جالبتوجهی به راه انداخته باشد و شاید دایی با لبخندی از سر رضایت، نظارهگر محکومیت منتقدش باشد، ولی دوطرف بهخوبی میدانند که رفتارشان از اول هم اشتباه بود؛ رفتاری که هردوسرش برای هر دوطرف؛ باخت بوده و هست.
«زندان»؛ کلمهای که اغلب دوسویه تلخ و شیرین دارد: تلخ برای گرفتاری بهمدت معین و بعضا نامعین، شیرین برای اجرای عدالت و قانون. با این حال؛ وقتی پای جامعه ورزش یا یکی از اعضای آن به این ماجرا کشیده میشود، حس سومی هم رنگ میگیرد: ابهام. ماجرای زندانیشدن محمد مایلیکهن حالا بیش از دو حس اول، حس سوم را درگیر کرده است؛ دوراهی که جامعه را سخت درگیر انتخاب حس «تلخی» یا «شیرینی» کرده است.
در نگاه اول برای جامعه احساسی ما زندانیشدن محمد مایلیکهن محکوم است بهویژه اینکه شاکی هم علی دایی است؛ چهرهای ورزشی که دست بر قضا علاوه بر بستن بازوبند کاپیتانی تیمملی و نشستن روی نیمکت سرمربیگری آن، شاگرد محمد مایلیکهن هم بوده است. دایی به غیراز کسوتی که در ورزش حرفهای دارد الگوی بسیاری از جوانان این مرز و بوم هم است.
از نگاه جامعهشناختی هم علی دایی محکوم است؛ درواقع جامعه ما که هنوز هم در آن احترام به استاد و پیشکسوت حرف اول را میزند نهتنها شکایت «علی» از «حاجی» را نمیپذیرد بلکه مقابل آن جبهه هم میگیرد. حالا فاجعه زمانی رنگ جدیتر به خود میگیرد که شاگرد، استاد را راهی زندان هم میکند.
اما این سکه روی دیگری هم دارد؛ بر کسی پوشیده نیست که دایی و مایلیکهن هر وقت که فرصتی دست داده آن را غنیمت شمرده و از خجالت یکدیگر درآمدهاند؛ چه با سند چه بدون مدرک. در این میان و آنگونه که قاضی دادگاه رای داده؛ اتهامات مایلیکهن، فاقد مستندات لازم بوده و از همینرو حکم علیه او صادر شده است. فارغ از فضای احساسی و بدون درنظرگرفتن جایگاه اجتماعی این دونفر، شاید مطرحکردن «فاجعه» برای زندانیشدن محمد مایلیکهن، ایستادگی مقابل قانونی باشد که همهچیز براساس آن شکل گرفته است.
مایلیکهن؛ چندین و چندنوبت به دایی تاخت و حتی یکی، دوبار دیگری که کار به دادگاه کشیده شد او بهعنوان مقصر اصلی معرفی شده است. با این حال «حاجی» فوتبالیها هرگز از تکرار صحبتهایش خسته نشد و با صدایی، گاه رساتر، آنها را علیه یکی از معروفترین «علی»های فوتبال به زبان آورد.
«اخلاق» هم حلقه مفقوده رفتار دو طرف شد؛ مایلیکهن به دایی تاخت و دایی به مایلیکهن. طبیعی است که حالا هم با رعایت انصاف، هر دو طرف ماجرا بازنده اصلی باشند که نه یکی خویشتنداری کرد و نه دیگری گذشت.
در پرونده زندانیشدن «حاجی» رویکرد «برد-برد» وجود ندارد؛ شاید مایلیکهن با زدن اجباری دستبند به دستهایش «شو»ی جالبتوجهی به راه انداخته باشد و شاید دایی با لبخندی از سر رضایت، نظارهگر محکومیت منتقدش باشد، ولی دوطرف بهخوبی میدانند که رفتارشان از اول هم اشتباه بود؛ رفتاری که هردوسرش برای هر دوطرف؛ باخت بوده و هست.
در نگاه اول برای جامعه احساسی ما زندانیشدن محمد مایلیکهن محکوم است بهویژه اینکه شاکی هم علی دایی است؛ چهرهای ورزشی که دست بر قضا علاوه بر بستن بازوبند کاپیتانی تیمملی و نشستن روی نیمکت سرمربیگری آن، شاگرد محمد مایلیکهن هم بوده است. دایی به غیراز کسوتی که در ورزش حرفهای دارد الگوی بسیاری از جوانان این مرز و بوم هم است.
از نگاه جامعهشناختی هم علی دایی محکوم است؛ درواقع جامعه ما که هنوز هم در آن احترام به استاد و پیشکسوت حرف اول را میزند نهتنها شکایت «علی» از «حاجی» را نمیپذیرد بلکه مقابل آن جبهه هم میگیرد. حالا فاجعه زمانی رنگ جدیتر به خود میگیرد که شاگرد، استاد را راهی زندان هم میکند.
اما این سکه روی دیگری هم دارد؛ بر کسی پوشیده نیست که دایی و مایلیکهن هر وقت که فرصتی دست داده آن را غنیمت شمرده و از خجالت یکدیگر درآمدهاند؛ چه با سند چه بدون مدرک. در این میان و آنگونه که قاضی دادگاه رای داده؛ اتهامات مایلیکهن، فاقد مستندات لازم بوده و از همینرو حکم علیه او صادر شده است. فارغ از فضای احساسی و بدون درنظرگرفتن جایگاه اجتماعی این دونفر، شاید مطرحکردن «فاجعه» برای زندانیشدن محمد مایلیکهن، ایستادگی مقابل قانونی باشد که همهچیز براساس آن شکل گرفته است.
مایلیکهن؛ چندین و چندنوبت به دایی تاخت و حتی یکی، دوبار دیگری که کار به دادگاه کشیده شد او بهعنوان مقصر اصلی معرفی شده است. با این حال «حاجی» فوتبالیها هرگز از تکرار صحبتهایش خسته نشد و با صدایی، گاه رساتر، آنها را علیه یکی از معروفترین «علی»های فوتبال به زبان آورد.
«اخلاق» هم حلقه مفقوده رفتار دو طرف شد؛ مایلیکهن به دایی تاخت و دایی به مایلیکهن. طبیعی است که حالا هم با رعایت انصاف، هر دو طرف ماجرا بازنده اصلی باشند که نه یکی خویشتنداری کرد و نه دیگری گذشت.
در پرونده زندانیشدن «حاجی» رویکرد «برد-برد» وجود ندارد؛ شاید مایلیکهن با زدن اجباری دستبند به دستهایش «شو»ی جالبتوجهی به راه انداخته باشد و شاید دایی با لبخندی از سر رضایت، نظارهگر محکومیت منتقدش باشد، ولی دوطرف بهخوبی میدانند که رفتارشان از اول هم اشتباه بود؛ رفتاری که هردوسرش برای هر دوطرف؛ باخت بوده و هست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.