جوایز «گلشیری» اهدا شد
تقدیر از دولتآبادی و همواره نوشتنش
شرق: دوازدهمین دوره جایزه هوشنگ گلشیری در اواخر زمستان، روز گذشته (جمعه، چهارم اسفند) در میان جمعی از اهالی ادب و فرهنگ برندگان خود را اعلام کرد. جایزه گلشیری از مهمترین جوایز مستقل ادبی است که هنوز برگزار میشود. فرزانه طاهری (رییس بنیاد گلشیری) ابتدای این مراسم که در منزل بهمن فرمانآرا برگزار شد، گفت «این چهارمین سالی است که این مراسم نه در یک سالن عمومی، که در منزل شخصی برگزار میشود.» این جایزه که امسال با ایجاد تغییراتی در ساختار و نحوه داوری تنها کتاب اولها را بررسی کرد، در بخش مجموعه داستان اول: «فارسی بخند» نوشته سپیده سیاوشی و «من ژانت نیستم» نوشته محمدطلوعی را به طور مشترک شایسته دریافت جایزه دانست. در بخش رمان اول نیز جایزه گلشیری، رمان «قلعه مرغی؛ روزگار هرمی» نوشته سلمان امین را به عنوان برگزیده اعلام کرد. هیات داوران این بخش؛ هلن اولیایینیا، شاپور بهیان، علی خدایی، مهدی ربی و فرهاد کشوری، دلایل انتخاب این مجموعه داستان را چنین اعلام کردند: توجه به لایههای پنهان خودآگاهی شخصیتها و پرداختن به تعارضات معمول ولی ناپیدای آنان، استفاده مناسب از عنصر گفتوگو در جهت ساخت
شخصیتها، خلق داستانهایی ایده پرداز در کنار قصهگویی مناسب و تلاش در جهت کشف و شرح فضاهای زندگی معاصر ایرانی و خلق روابط ظریف انسانی بین افراد درون خانواده. در مورد مجموعه داستان «من ژانت نیستم» نیز ترسیم دنیای گروههایی از جامعه که در سالهای اخیر کمتر به آن اشاره شده، استفاده از ماجرا و رمانس منعکس شده از داستانهای کهن، فضاسازی خلاقانه، شخصیتپردازی مناسب و زبان داستانی پاکیزه، از دلایل انتخاب این مجموعه توسط داوران اعلام شد. داوران بخش رمان اول: فرشته احمدی، محمد حسینی، کامران سپهران، عنایت سمیعی، بهناز علیپورگسکری نیز رمان «قلعه مرغی؛ روزگار هرمی» را به دلیل توفیق نسبی در خلق شخصیت جوانی از قشر فرودست جامعه، کارکرد موفق عنصر طنز، ایجاد تصاویر قانعکننده از مناطق جنوب شهر تهران، بهکارگیری رویکردی مدرن در رمان، به عنوان رمان اول برتر برگزیدند. جایزه گلشیری همچنین امسال علاوه بر انتخاب رمان و مجموعهداستان برگزیده، رمان «شکار کبک» نوشته رضا زنگیآبادی و مجموعهداستان «جایی به نام تاماساکو» نوشته فلامک جنیدی را شایسته تقدیر دانست. جایزه گلشیری در این دوره از محمود دولتآبادی تقدیرکرد. در متن بیانیه
بنیاد گلشیری آمده است: «برای محمود دولتآبادی که مهمترین دلواپسیاش سرنوشت ملک و ملت است و هر اثرش آینهای، نمایشگر وجهی از این دلشوره سزاوار و بشکوه؛ برای محمود دولت آبادی آفریدگار «کلیدر»، این تلفیق جاودانه تغزل و حماسه و «جای خالی سلوچ»، این رقص توامان لحظههای اندوهناکِ پایستن و بایستن بشری؛ خالق شخصیتهایی که دل آشوبشان، چون قهرمانان ملی این دیار، حفظ قهرمانی است و نه قهرمان شدن، برای محمود دولتآبادی و همواره نوشتنش با صدایی بلندتر از هر بانگدار و گیری و گرمتر از هر یخبندِ روزگاری.»جواد مجابی نیز از یک عمر نوشتنِ دولتآبادی گفت: «بیشتر نویسندگان ما از طبقه و گروههای روشنفکری برخاستهاند، اما محمود دولتآبادی ابتدا بهواسطه مقبولیت کتابهایش در میان مردم نویسنده شد و بعدتر به خاطر همین مقبولیت مردمی در طیف روشنفکری پذیرفته شد.» جواد مجابی مهمترین ویژگی دولتآبادی را در همین مردمی بودن و برخاستن از میان مردم دانست. دولتآبادی نیز با یادی از هوشنگ گلشیری گفت: «ادبیات ما با گلشیری معنای دیگری برای من داشت و بعد از او معنایی دیگر. نوشتن و نویسنده بودن بسیار دشوار است. به هر حال از همه افرادی که با
سماجت و سرسختی کار خود را ادامه میدهند تشکر میکنم. زبان نوشتاری در طول تاریخ در هزار و اندی سال پیش باز شده و نمیتوان آن را با ممیزی بست. البته زندگی دشوار است و این دشواری برای نویسندگی و نویسنده بودن بیشتر است. اما انسان جانسخت است و کارش را ادامه میدهد.» محمود دولتآبادی، علیاشرف درویشیان، سیمین بهبهانی، جواد مجابی، ضیاء موحد، بابک احمدی، عبدالعلی عظیمی و اعضای بنیاد گلشیری؛ یونس تراکمه، فرزانه طاهری، بهمن فرمان آرا از جمله حاضرین در مراسم این دوره جایزه گلشیری بودند.
شرق: دوازدهمین دوره جایزه هوشنگ گلشیری در اواخر زمستان، روز گذشته (جمعه، چهارم اسفند) در میان جمعی از اهالی ادب و فرهنگ برندگان خود را اعلام کرد. جایزه گلشیری از مهمترین جوایز مستقل ادبی است که هنوز برگزار میشود. فرزانه طاهری (رییس بنیاد گلشیری) ابتدای این مراسم که در منزل بهمن فرمانآرا برگزار شد، گفت «این چهارمین سالی است که این مراسم نه در یک سالن عمومی، که در منزل شخصی برگزار میشود.» این جایزه که امسال با ایجاد تغییراتی در ساختار و نحوه داوری تنها کتاب اولها را بررسی کرد، در بخش مجموعه داستان اول: «فارسی بخند» نوشته سپیده سیاوشی و «من ژانت نیستم» نوشته محمدطلوعی را به طور مشترک شایسته دریافت جایزه دانست. در بخش رمان اول نیز جایزه گلشیری، رمان «قلعه مرغی؛ روزگار هرمی» نوشته سلمان امین را به عنوان برگزیده اعلام کرد. هیات داوران این بخش؛ هلن اولیایینیا، شاپور بهیان، علی خدایی، مهدی ربی و فرهاد کشوری، دلایل انتخاب این مجموعه داستان را چنین اعلام کردند: توجه به لایههای پنهان خودآگاهی شخصیتها و پرداختن به تعارضات معمول ولی ناپیدای آنان، استفاده مناسب از عنصر گفتوگو در جهت ساخت
شخصیتها، خلق داستانهایی ایده پرداز در کنار قصهگویی مناسب و تلاش در جهت کشف و شرح فضاهای زندگی معاصر ایرانی و خلق روابط ظریف انسانی بین افراد درون خانواده. در مورد مجموعه داستان «من ژانت نیستم» نیز ترسیم دنیای گروههایی از جامعه که در سالهای اخیر کمتر به آن اشاره شده، استفاده از ماجرا و رمانس منعکس شده از داستانهای کهن، فضاسازی خلاقانه، شخصیتپردازی مناسب و زبان داستانی پاکیزه، از دلایل انتخاب این مجموعه توسط داوران اعلام شد. داوران بخش رمان اول: فرشته احمدی، محمد حسینی، کامران سپهران، عنایت سمیعی، بهناز علیپورگسکری نیز رمان «قلعه مرغی؛ روزگار هرمی» را به دلیل توفیق نسبی در خلق شخصیت جوانی از قشر فرودست جامعه، کارکرد موفق عنصر طنز، ایجاد تصاویر قانعکننده از مناطق جنوب شهر تهران، بهکارگیری رویکردی مدرن در رمان، به عنوان رمان اول برتر برگزیدند. جایزه گلشیری همچنین امسال علاوه بر انتخاب رمان و مجموعهداستان برگزیده، رمان «شکار کبک» نوشته رضا زنگیآبادی و مجموعهداستان «جایی به نام تاماساکو» نوشته فلامک جنیدی را شایسته تقدیر دانست. جایزه گلشیری در این دوره از محمود دولتآبادی تقدیرکرد. در متن بیانیه
بنیاد گلشیری آمده است: «برای محمود دولتآبادی که مهمترین دلواپسیاش سرنوشت ملک و ملت است و هر اثرش آینهای، نمایشگر وجهی از این دلشوره سزاوار و بشکوه؛ برای محمود دولت آبادی آفریدگار «کلیدر»، این تلفیق جاودانه تغزل و حماسه و «جای خالی سلوچ»، این رقص توامان لحظههای اندوهناکِ پایستن و بایستن بشری؛ خالق شخصیتهایی که دل آشوبشان، چون قهرمانان ملی این دیار، حفظ قهرمانی است و نه قهرمان شدن، برای محمود دولتآبادی و همواره نوشتنش با صدایی بلندتر از هر بانگدار و گیری و گرمتر از هر یخبندِ روزگاری.»جواد مجابی نیز از یک عمر نوشتنِ دولتآبادی گفت: «بیشتر نویسندگان ما از طبقه و گروههای روشنفکری برخاستهاند، اما محمود دولتآبادی ابتدا بهواسطه مقبولیت کتابهایش در میان مردم نویسنده شد و بعدتر به خاطر همین مقبولیت مردمی در طیف روشنفکری پذیرفته شد.» جواد مجابی مهمترین ویژگی دولتآبادی را در همین مردمی بودن و برخاستن از میان مردم دانست. دولتآبادی نیز با یادی از هوشنگ گلشیری گفت: «ادبیات ما با گلشیری معنای دیگری برای من داشت و بعد از او معنایی دیگر. نوشتن و نویسنده بودن بسیار دشوار است. به هر حال از همه افرادی که با
سماجت و سرسختی کار خود را ادامه میدهند تشکر میکنم. زبان نوشتاری در طول تاریخ در هزار و اندی سال پیش باز شده و نمیتوان آن را با ممیزی بست. البته زندگی دشوار است و این دشواری برای نویسندگی و نویسنده بودن بیشتر است. اما انسان جانسخت است و کارش را ادامه میدهد.» محمود دولتآبادی، علیاشرف درویشیان، سیمین بهبهانی، جواد مجابی، ضیاء موحد، بابک احمدی، عبدالعلی عظیمی و اعضای بنیاد گلشیری؛ یونس تراکمه، فرزانه طاهری، بهمن فرمان آرا از جمله حاضرین در مراسم این دوره جایزه گلشیری بودند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.