|

این پوست لعنتی

ترجمه: امیلی امرایی

در غرب آفریقا هر دوهفته‌ای که از زمان شیوع بیماری ابولا می‌گذرد تعداد مبتلایان چهاربرابر می‌شود، از مبتلایان به ابولا حتی نامی هم در اخبار بین‌المللی نمی‌آید، به عدد کشته‌شدگان اضافه می‌شود و بس. تنها وقتی نام یکی از قربانیان سیاهپوست ابولا منعکس شد که او در ایالات‌متحده‌آمریکا مرد، البته «توماس اریک دانکن» اولین قربانی ابولا در آمریکا هم آفریقایی بود، بعد از او دو پرستاری که در بیمارستان محل معالجه او در تگزاس بودند مبتلا به ابولا شدند و همین سبب شده است ابولا تبدیل به «خبر فوری» و «زنگ‌خطر» شود. رسانه‌های آمریکا و محافل عمومی مدام درباره احتمال شیوع این بیماری و خطری که مردم آمریکا را تهدید می‌کند، حرف می‌زنند. این در حالی است که بر اساس آمار سازمان بهداشت جهانی تاکنون بیشتر درگذشتگان عمدتا در غرب آفریقا - سیرالئون، لیبریا و گینه - بوده‌اند، اما باراک اوباما با دیده‌شدن اولین نشانه‌های این بیماری در آمریکا سفر سیاسی‌اش را لغو کرده و گفت قرار است با شدت خیلی بیشتری به موارد تازه ابولا واکنش نشان داده شود. سازمان پزشکان بدون‌مرز و سازمان بهداشت جهانی در چندماه اخیر بارها از کشورهای پیشرفته و ثروتمند اروپایی خواسته‌اند برای مقابله و ریشه‌کن‌کردن ابولا در آفریقا کمک‌های بیشتری به این سرزمین‌ها برسانند.
کشورهای اروپایی فعلا چندان با ابولا در غرب آفریقا درگیر نیستند بلکه بیشتر آنها مثل فرانسه و هلند یک رشته کنترل‌های بهداشتی سختگیرانه را در فرودگاه‌ها آغاز کرده‌اند و تلاششان این است که از شیوع و ورود ابولا به اروپا و غرب جلوگیری کنند و بس. بان‌کی‌مون، دبیرکل سازمان‌ملل‌متحد، گفته بودکه صندوق ویژه این سازمان برای مبارزه با ابولا دست‌کم به یک‌میلیارددلار نیاز دارد. کوفی عنان، دبیرکل سابق سازمان‌ملل‌متحد هم گفته است از واکنش جامعه جهانی درباره بیماری ابولا، «شدیدا سرخورده» شده است. او می‌گوید: « اگر این بحران در منطقه دیگری از جهان رخ داده بود، احتمالا به نحو خیلی متفاوتی با آن برخورد می‌شد. وقتی به سیر این بحران نگاه می‌کنیم، جامعه جهانی وقتی واقعا حواسش جمع شد که این بیماری به آمریکا و اروپا هم رسید. در حالی که باید فکرش را می‌کردیم که در این جهان به‌هم‌پیوسته، قطعی بود که این بیماری به نقاط دیگر هم منتشر شود و فقط زمان می‌بُرد.»
وزرای بهداشت کشورهای اروپایی خیلی‌زود دیداری ترتیب داده‌اند و تعهدنامه همکاری چندجانبه برای محافظت از شهروندانشان امضا کرده‌اند. آنها تلاش می‌کنند ابولا را در مرزهای آفریقا محدود کنند، ابولا بماند و آفریقا و دست‌های خالی سازمان بهداشت جهانی. اما همین چندسال پیش وقتی ویروس سارس از چین به ژاپن رسید، این کشورهای اروپایی بودند که سیل امکانات پزشکی‌شان را به کشور‌های ثروتمند ژاپن و سنگاپور گسیل کردند، لابد برای همه اینها باید رفت سراغ «پوست»؛ پوستی که شاید رنگی‌بودنش دیگر موقع سواراتوبوس‌شدن و نشستن روی صندلی در آمریکا و اروپا مساله نیست، اما هنوز برای ارزشمندبودن زندگی، سیاه‌وسفیدبودنش در درجه اول اهمیت قرار دارد.
در غرب آفریقا هر دوهفته‌ای که از زمان شیوع بیماری ابولا می‌گذرد تعداد مبتلایان چهاربرابر می‌شود، از مبتلایان به ابولا حتی نامی هم در اخبار بین‌المللی نمی‌آید، به عدد کشته‌شدگان اضافه می‌شود و بس. تنها وقتی نام یکی از قربانیان سیاهپوست ابولا منعکس شد که او در ایالات‌متحده‌آمریکا مرد، البته «توماس اریک دانکن» اولین قربانی ابولا در آمریکا هم آفریقایی بود، بعد از او دو پرستاری که در بیمارستان محل معالجه او در تگزاس بودند مبتلا به ابولا شدند و همین سبب شده است ابولا تبدیل به «خبر فوری» و «زنگ‌خطر» شود. رسانه‌های آمریکا و محافل عمومی مدام درباره احتمال شیوع این بیماری و خطری که مردم آمریکا را تهدید می‌کند، حرف می‌زنند. این در حالی است که بر اساس آمار سازمان بهداشت جهانی تاکنون بیشتر درگذشتگان عمدتا در غرب آفریقا - سیرالئون، لیبریا و گینه - بوده‌اند، اما باراک اوباما با دیده‌شدن اولین نشانه‌های این بیماری در آمریکا سفر سیاسی‌اش را لغو کرده و گفت قرار است با شدت خیلی بیشتری به موارد تازه ابولا واکنش نشان داده شود. سازمان پزشکان بدون‌مرز و سازمان بهداشت جهانی در چندماه اخیر بارها از کشورهای پیشرفته و ثروتمند اروپایی خواسته‌اند برای مقابله و ریشه‌کن‌کردن ابولا در آفریقا کمک‌های بیشتری به این سرزمین‌ها برسانند.
کشورهای اروپایی فعلا چندان با ابولا در غرب آفریقا درگیر نیستند بلکه بیشتر آنها مثل فرانسه و هلند یک رشته کنترل‌های بهداشتی سختگیرانه را در فرودگاه‌ها آغاز کرده‌اند و تلاششان این است که از شیوع و ورود ابولا به اروپا و غرب جلوگیری کنند و بس. بان‌کی‌مون، دبیرکل سازمان‌ملل‌متحد، گفته بودکه صندوق ویژه این سازمان برای مبارزه با ابولا دست‌کم به یک‌میلیارددلار نیاز دارد. کوفی عنان، دبیرکل سابق سازمان‌ملل‌متحد هم گفته است از واکنش جامعه جهانی درباره بیماری ابولا، «شدیدا سرخورده» شده است. او می‌گوید: « اگر این بحران در منطقه دیگری از جهان رخ داده بود، احتمالا به نحو خیلی متفاوتی با آن برخورد می‌شد. وقتی به سیر این بحران نگاه می‌کنیم، جامعه جهانی وقتی واقعا حواسش جمع شد که این بیماری به آمریکا و اروپا هم رسید. در حالی که باید فکرش را می‌کردیم که در این جهان به‌هم‌پیوسته، قطعی بود که این بیماری به نقاط دیگر هم منتشر شود و فقط زمان می‌بُرد.»
وزرای بهداشت کشورهای اروپایی خیلی‌زود دیداری ترتیب داده‌اند و تعهدنامه همکاری چندجانبه برای محافظت از شهروندانشان امضا کرده‌اند. آنها تلاش می‌کنند ابولا را در مرزهای آفریقا محدود کنند، ابولا بماند و آفریقا و دست‌های خالی سازمان بهداشت جهانی. اما همین چندسال پیش وقتی ویروس سارس از چین به ژاپن رسید، این کشورهای اروپایی بودند که سیل امکانات پزشکی‌شان را به کشور‌های ثروتمند ژاپن و سنگاپور گسیل کردند، لابد برای همه اینها باید رفت سراغ «پوست»؛ پوستی که شاید رنگی‌بودنش دیگر موقع سواراتوبوس‌شدن و نشستن روی صندلی در آمریکا و اروپا مساله نیست، اما هنوز برای ارزشمندبودن زندگی، سیاه‌وسفیدبودنش در درجه اول اهمیت قرار دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.