|

نیاز اروپا به تغییر

ادواردو مائورا* ترجمه: نیما عیسی‌پور

برای شهروندان در سراسر اروپا، فقر و نابرابری به چیزی عادی و غیرقابل تحمل بدل شده است. مشاغل سطح‌پایین و کاهش عظیم و صرفه‌جویانه بودجه، اجزای لاینفک زندگی روزمره مردم است. در اسپانیا، بیش از 50درصد افراد زیر 30سال بیکارند. در بسیاری از کشورهای اروپایی حتی آنها که شغلی دارند نیز درگیر پرداخت اجاره هستند. در این میان، انگلیس هم از این قاعده مستثنا نیست.
این وقایع به گفت‌وگوهایی دامن زده که همه‌جا در جریان هستند؛ خانه‌ها، کافه‌ها، میخانه‌ها. همه از سیاست‌مداران و سیاست بد می‌گویند. سیاست مستقر دیگر چندان توانایی ایجاد اجماع را ندارد. هرروزه تعداد بیشتری به جمع مخالفان دموکراسی افزوده می‌شود و افراد زیادی به این باور سوق پیدا می‌کنند که سیاست‌مداران قدیمی به نخبگانی بدل شده‌اند که تنها به فکر حفظ مشاغل ویژه خویش هستند. آنها چه در بروکسل و استراسبورگ باشند چه در لندن، فقط به خود و جهان پول خدمت می‌رسانند، نه مردم. چگونه می‌توانیم آنان را به چالش‌ گیریم؟
پس از چهارسال مقاومت مردمی در اسپانیا، آن هم از طریق جنبش‌های ضد خلع‌ید از خانه، شیوه‌هایی جدید از فعالیت سیاسی سر برمی‌آورند. هدف از تولد حزب پودِموس (podemos: یعنی «ما می‌توانیم») در این ژانویه نه صرفا تشکیل یک حزب سیاسی، بلکه دخالت در سیاست بوده است؛ دخالت سیاسی به منظور «مبارزه با خواست‌های نخبگان سیاسی و اقتصادی از طریق ابزاری جدید و به گونه‌ای ریشه‌ای دموکراتیک.» این حزب موفق شد هشت‌درصد آرا را در انتخابات اروپا در می2014 کسب کند و براساس چهارنظرسنجی پیشین، سیر صعودی طی‌شده مبین این نکته است که از همتای اسپانیایی خود یعنی حزب کارگر اسپانیا (PSOE) که در حال حاضر 20درصد آرا را در اختیار دارد، پیشی خواهد گرفت زیرا بحران اقتصادی به بحران به همان اندازه عمیق دموکراسی پیوند خورده است. با اشغال میادین عمومی، پودِموس درصدد آن است تا با قسمی عقل سلیم دموکراتیک جدید «سیاست» را نیز اشغال کند. پودِموس خواهان «توزیع عادلانه ثروت و کار میان‌جملگی آحاد جامعه، دموکراتیزه‌کردن ریشه‌ای تمامی مصادیق حیات عمومی، دفاع از خدمات عمومی و حقوق اجتماعی و پایان‌دادن به فساد و مصونیت افرادی است که رویای اروپایی آزادی، برابری و برادری را به کابوس جامعه‌ای ناعادلانه، بدگمان و الیگارشیک بدل کرده‌اند. احزاب و جنبش‌های سیاسی خودشان ابزارند، نه هدف. به‌این اعتبار، اینترنت ثروت بی‌سابقه‌ای از منابع دموکراتیک را در اختیارمان گذاشته است. بیش از 130‌هزارنفر در گردهمایی عمومی پودِموس در مادرید این ماه حضور خواهند داشت- 20هزارنفر شخصا و الباقی از طریق اینترنت شرکت خواهند کرد. نیروی این رخداد مبتنی بر آنانی است که شاید نخواهند یا نتوانند حضور به هم رسانند، اما مایلند این فرآیند با پیشنهادات، دانش عملی و رای‌شان تداوم یابد.
در قدیم سیاست سازش‌های پنهانی سیاست‌مداران و افراد کلیدی جهان اقتصاد بود. پودِموس از درخواست برای دریافت کمک مالی از موسسات مالی امتناع می‌ورزد و همه نمایندگان پودِموس با محدودیت‌های سختگیرانه‌ای درخصوص حقوق و مزایای خود مواجه هستند. سیاست جدید نه‌تنها به معنای ساختن روایت سیاسی متفاوتی است، بلکه همچنین به منزله ایجاد تغییر در فعالیت سیاسی‌مان نیز است؛ یعنی آنچه ما یحتمل «اخلاق سیاست» می‌نامیم‌. این به معنای بازسازی نمایندگی و ایجاد این امکان است که شهروندان در تصمیم‌گیری‌های همگانی مربوط به مقولات همگان حضوری واقعی داشته باشند. خواهم کوشید این پیام را در سخنرانی‌هایم در شهرهای مختلف انگلستان، یونان و گردهمایی چپ‌های بریتانیا به همگان منتقل کنم. دفاع از پیروزی‌های پیشین حیاتی است، اما هر سه حزب ما درخواهند یافت که فعالیت سیاسی باید دگرگون شود. امروزه ما ‌باید دریابیم که تنها دولت در سایه راستین مردمی هستند که آینده را از آن خود می‌خواهند.
* ادواردو مائورا استاد فلسفه در دانشگاه کامپلوتنس مادرید و نماینده بین‌المللی حزب پودموس است.
منبع: گاردین
برای شهروندان در سراسر اروپا، فقر و نابرابری به چیزی عادی و غیرقابل تحمل بدل شده است. مشاغل سطح‌پایین و کاهش عظیم و صرفه‌جویانه بودجه، اجزای لاینفک زندگی روزمره مردم است. در اسپانیا، بیش از 50درصد افراد زیر 30سال بیکارند. در بسیاری از کشورهای اروپایی حتی آنها که شغلی دارند نیز درگیر پرداخت اجاره هستند. در این میان، انگلیس هم از این قاعده مستثنا نیست.
این وقایع به گفت‌وگوهایی دامن زده که همه‌جا در جریان هستند؛ خانه‌ها، کافه‌ها، میخانه‌ها. همه از سیاست‌مداران و سیاست بد می‌گویند. سیاست مستقر دیگر چندان توانایی ایجاد اجماع را ندارد. هرروزه تعداد بیشتری به جمع مخالفان دموکراسی افزوده می‌شود و افراد زیادی به این باور سوق پیدا می‌کنند که سیاست‌مداران قدیمی به نخبگانی بدل شده‌اند که تنها به فکر حفظ مشاغل ویژه خویش هستند. آنها چه در بروکسل و استراسبورگ باشند چه در لندن، فقط به خود و جهان پول خدمت می‌رسانند، نه مردم. چگونه می‌توانیم آنان را به چالش‌ گیریم؟
پس از چهارسال مقاومت مردمی در اسپانیا، آن هم از طریق جنبش‌های ضد خلع‌ید از خانه، شیوه‌هایی جدید از فعالیت سیاسی سر برمی‌آورند. هدف از تولد حزب پودِموس (podemos: یعنی «ما می‌توانیم») در این ژانویه نه صرفا تشکیل یک حزب سیاسی، بلکه دخالت در سیاست بوده است؛ دخالت سیاسی به منظور «مبارزه با خواست‌های نخبگان سیاسی و اقتصادی از طریق ابزاری جدید و به گونه‌ای ریشه‌ای دموکراتیک.» این حزب موفق شد هشت‌درصد آرا را در انتخابات اروپا در می2014 کسب کند و براساس چهارنظرسنجی پیشین، سیر صعودی طی‌شده مبین این نکته است که از همتای اسپانیایی خود یعنی حزب کارگر اسپانیا (PSOE) که در حال حاضر 20درصد آرا را در اختیار دارد، پیشی خواهد گرفت زیرا بحران اقتصادی به بحران به همان اندازه عمیق دموکراسی پیوند خورده است. با اشغال میادین عمومی، پودِموس درصدد آن است تا با قسمی عقل سلیم دموکراتیک جدید «سیاست» را نیز اشغال کند. پودِموس خواهان «توزیع عادلانه ثروت و کار میان‌جملگی آحاد جامعه، دموکراتیزه‌کردن ریشه‌ای تمامی مصادیق حیات عمومی، دفاع از خدمات عمومی و حقوق اجتماعی و پایان‌دادن به فساد و مصونیت افرادی است که رویای اروپایی آزادی، برابری و برادری را به کابوس جامعه‌ای ناعادلانه، بدگمان و الیگارشیک بدل کرده‌اند. احزاب و جنبش‌های سیاسی خودشان ابزارند، نه هدف. به‌این اعتبار، اینترنت ثروت بی‌سابقه‌ای از منابع دموکراتیک را در اختیارمان گذاشته است. بیش از 130‌هزارنفر در گردهمایی عمومی پودِموس در مادرید این ماه حضور خواهند داشت- 20هزارنفر شخصا و الباقی از طریق اینترنت شرکت خواهند کرد. نیروی این رخداد مبتنی بر آنانی است که شاید نخواهند یا نتوانند حضور به هم رسانند، اما مایلند این فرآیند با پیشنهادات، دانش عملی و رای‌شان تداوم یابد.
در قدیم سیاست سازش‌های پنهانی سیاست‌مداران و افراد کلیدی جهان اقتصاد بود. پودِموس از درخواست برای دریافت کمک مالی از موسسات مالی امتناع می‌ورزد و همه نمایندگان پودِموس با محدودیت‌های سختگیرانه‌ای درخصوص حقوق و مزایای خود مواجه هستند. سیاست جدید نه‌تنها به معنای ساختن روایت سیاسی متفاوتی است، بلکه همچنین به منزله ایجاد تغییر در فعالیت سیاسی‌مان نیز است؛ یعنی آنچه ما یحتمل «اخلاق سیاست» می‌نامیم‌. این به معنای بازسازی نمایندگی و ایجاد این امکان است که شهروندان در تصمیم‌گیری‌های همگانی مربوط به مقولات همگان حضوری واقعی داشته باشند. خواهم کوشید این پیام را در سخنرانی‌هایم در شهرهای مختلف انگلستان، یونان و گردهمایی چپ‌های بریتانیا به همگان منتقل کنم. دفاع از پیروزی‌های پیشین حیاتی است، اما هر سه حزب ما درخواهند یافت که فعالیت سیاسی باید دگرگون شود. امروزه ما ‌باید دریابیم که تنها دولت در سایه راستین مردمی هستند که آینده را از آن خود می‌خواهند.
* ادواردو مائورا استاد فلسفه در دانشگاه کامپلوتنس مادرید و نماینده بین‌المللی حزب پودموس است.
منبع: گاردین

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.