دختران مهتاب و مشقت سوزن
سعید برآبادی: سوزن پشت سوزن و فرسایش چشم، توان محدود اما متکی به ذات سوزندوزی. رنگها در هم گره میخورند؛ کدام رنگ باید در مارپیچ رنگهای دیگر بدود تا طرح، اصالت خود را حفظ کند؟ اصلا مگر از سوزندوزی بلوچ که یکی از اصیلترین هنرهای دستی ایران است چه باقی مانده که اصالت مفهوم داشته باشد؟ «نگارخانه نقش جهان» اینروزها پر است از پاسخهای کوتاه برای این سوالهای بلند. زینب نوروزی با لباس بلوچی از بازدیدکنندگان استقبال میکند و بعد از او، این تابلوهای دسترنج او و دختران مهتاب هستند که به استقبال مخاطب میآیند تا بگویند در برابر هجمه کپیکاری که سوزندوزی افغانستان راه انداخته، سوزندوزی اصیل بلوچ هنوز زنده است و اگر یاد بگیرد چطور خودش را به ایرانیها نشان بدهد، میتواند زندهتر هم باشد. زینب نوروزی به تمامی نامی آشنا برای مخاطب است. او تنها میراثدار هنر مهتاب نوروزی است؛ سوزندوزی که سال91 در حالیکه بهتازگی آفتاب لطف سازمان میراثفرهنگی بر او تابیده بود و بهیمن زحمت روزنامهنگاران، دفترچه بیمهای دریافت کرده بود، غروب کرد. از آن زمان زینب، عنان کار سوزندوزی بلوچها را در جنوبشرقی کشور
بهدست گرفت و یکتنه به جنگ مشکلات و بوروکراسی حاکم بر سازمان رفت و حالا خود بهتنهایی به عرضه هنر سوزندوزی خود و شاگردانش در قالب «دختران مهتاب» پرداخته است. 40اثر بینظیر از کارگاه سوزندوزی دختران مهتاب در قاسمآباد ایرانشهر راه افتاده و تا برسد بر دیوارهای نگارخانه، هیچ نهادی جز فرهنگستان هنر حامی آن نبوده و حالا زینب نوروزی نشان داده که اثر دسترنج 150شاگردش در آن کارگاه، چه خوب به ذایقه ایرانیها نزدیک است و میتواند فرهنگ پوشش را در بسیاری از البسه زنانه و مردانه به سمت ایرانیبودن بکشاند و نهادها و دستگاههای مسوول بهجای آنکه وقت خود را صرف برگزاری همایشهای مرتبط و غیرمرتبط کنند بد نیست در راستای همان شعار حفظ صنایع دستی کشور، حامی بیچونوچرای سوزندوزیای باشند که اگر دختران مهتاب نباشند، شاید روزی آفتاب آن هم غروب کند.
سعید برآبادی: سوزن پشت سوزن و فرسایش چشم، توان محدود اما متکی به ذات سوزندوزی. رنگها در هم گره میخورند؛ کدام رنگ باید در مارپیچ رنگهای دیگر بدود تا طرح، اصالت خود را حفظ کند؟ اصلا مگر از سوزندوزی بلوچ که یکی از اصیلترین هنرهای دستی ایران است چه باقی مانده که اصالت مفهوم داشته باشد؟ «نگارخانه نقش جهان» اینروزها پر است از پاسخهای کوتاه برای این سوالهای بلند. زینب نوروزی با لباس بلوچی از بازدیدکنندگان استقبال میکند و بعد از او، این تابلوهای دسترنج او و دختران مهتاب هستند که به استقبال مخاطب میآیند تا بگویند در برابر هجمه کپیکاری که سوزندوزی افغانستان راه انداخته، سوزندوزی اصیل بلوچ هنوز زنده است و اگر یاد بگیرد چطور خودش را به ایرانیها نشان بدهد، میتواند زندهتر هم باشد. زینب نوروزی به تمامی نامی آشنا برای مخاطب است. او تنها میراثدار هنر مهتاب نوروزی است؛ سوزندوزی که سال91 در حالیکه بهتازگی آفتاب لطف سازمان میراثفرهنگی بر او تابیده بود و بهیمن زحمت روزنامهنگاران، دفترچه بیمهای دریافت کرده بود، غروب کرد. از آن زمان زینب، عنان کار سوزندوزی بلوچها را در جنوبشرقی کشور
بهدست گرفت و یکتنه به جنگ مشکلات و بوروکراسی حاکم بر سازمان رفت و حالا خود بهتنهایی به عرضه هنر سوزندوزی خود و شاگردانش در قالب «دختران مهتاب» پرداخته است. 40اثر بینظیر از کارگاه سوزندوزی دختران مهتاب در قاسمآباد ایرانشهر راه افتاده و تا برسد بر دیوارهای نگارخانه، هیچ نهادی جز فرهنگستان هنر حامی آن نبوده و حالا زینب نوروزی نشان داده که اثر دسترنج 150شاگردش در آن کارگاه، چه خوب به ذایقه ایرانیها نزدیک است و میتواند فرهنگ پوشش را در بسیاری از البسه زنانه و مردانه به سمت ایرانیبودن بکشاند و نهادها و دستگاههای مسوول بهجای آنکه وقت خود را صرف برگزاری همایشهای مرتبط و غیرمرتبط کنند بد نیست در راستای همان شعار حفظ صنایع دستی کشور، حامی بیچونوچرای سوزندوزیای باشند که اگر دختران مهتاب نباشند، شاید روزی آفتاب آن هم غروب کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.