|

راهکاری برای ایمنی در برابر ویروس «ابولا»

نجات‌یافتگان در سایه

ترجمه: نسیبه خانلرزاده

باوجود اینکه پوشش خبری همه‌گیری فعلی ویروس «ابولا» عمدتا بر تعداد روبه‌افزایش جان‌باختگان بر اثر این بیماری و همچنین تعداد اندک آمریکایی‌ها و اروپایی‌های مبتلاشده به آن متمرکز شده است، گروه‌های مهم دیگری نیز وجود دارند که نورافکن قوی رسانه‌ها، هیچ نوری بر آنها نتابانده‌اند: این افراد را نجات‌یافتگان و کسانی تشکیل می‌دهند که به نظر می‌رسد در برابر «ابولا» ایمنی طبیعی داشته باشند. انسان‌هایی که از «ابولا» جان سالم به در برده‌اند، می‌توانند پس از بهبودی، زندگی طبیعی خود را از سر بگیرند، هرچند هرازگاهی دچار التهاب ناشی از عوارض جانبی بیماری خواهند شد. دوره نقاهت از بیماری و زمان لازم برای خروج کامل ویروس از بدن فرد به‌شدت متغیر است. کارشناسان سازمان بهداشت جهانی متوجه شده‌اند که ویروس «ابولا» می‌تواند تا حداکثر هفت‌هفته پس از بهبودی بیماران مرد، در اسپرم آنها باقی بماند. عموما گمان بر این است که نجات‌یافتگان، در برابر همان گونه‌ای از بیماری که به آن مبتلا شده‌اند، ایمنی خواهند یافت و خواهند توانست به دیگر افرادی که به همان نوع خاص از ویروس «ابولا» مبتلا شده‌اند، کمک کنند. اما هنوز مشخص نیست که آیا این نجات‌یافتگان در برابر دیگر گونه‌های ویروس «ابولا» هم ایمنی خواهند داشت و اینکه ایمنی آنها تا چه مدت به طول خواهد انجامید. مشابه اکثر بیماری‌های ویروسی، نجات‌یافتگان «ابولا» نیز پادتن‌های «ضدابولا» را در خون خود خواهند داشت؛ ازاین‌رو خون آنها به انتخابی ارزشمند (هرچند مناقشه‌برانگیز) در درمان دیگر مبتلایان بدل می‌شود. «کنت برنتلی» یکی از مشهورترین نجات‌یافتگان «ابولا» بیش از چهارلیتر از خون خود را به دیگر بیماران اهدا کرده است. پلاسمای خون او که حاوی پادتن این بیماری است، از گلبول‌های قرمز خون او جدا شده و چیزی را که «سرم بهبوددهنده» نامیده می‌شود، تولید می‌کند که می‌توان آن را به دیگر بیماران تزریق کرد. امید می‌رود که پادتن‌های درون سرم، واکنش ایمنی بیمار را تقویت کرده و به ویروس حمله کنند و به بدن، امکان بازیابی بدهند. ولی این شیوه درمانی، مانند همه شیوه‌های دیگر درمان «ابولا»، مشکلات بسیاری دارد: اول اینکه دانشمندان حتی هنوز مطمئن نیستند که این شیوه نتیجه‌بخش باشد. علاوه بر آن، سرم را تنها می‌توان به بیمارانی اهدا کرد که گروه خونی مشابه اهداکننده دارند و مشخص هم نیست که ایمنی حاصل از این شیوه تا چه زمانی ادامه یابد؛ گیج‌کننده‌تر اینکه گونه‌های متعدد دیگری از «ابولا» وجود دارند و هیچ تضمینی وجود ندارد که اگر کسی از یکی از این‌گونه‌ها جان به در برد، در برابر دیگر گونه‌ها نیز ایمنی داشته باشد. افرادی که از این بیماری جان سالم به در برده‌اند، مورد توجه خاص پژوهشگران هستند، از‌جمله کسانی که روی داروی «زی‌مپ» (ZMapp) کار می‌کنند و امیدوارند که بتوانند با ترکیب پادتن‌ها، درمانی برای این بیماری بیایند. ولی آنهایی که حتی نسبت به نجات‌یافتگان بیماری «ابولا» هم کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند، کسانی هستند که به ویروس «ابولا» آلوده شده‌اند، ولی هیچ نشانی از بیماری را از خود بروز نداده‌اند. پس از شیوع «ابولا» در اوگاندا در دهه1990، دانشمندان، خون افراد زیادی را که در تماس نزدیک با مبتلایان «ابولا» بوده‌اند، آزمایش کردند و دریافتند که تعدادی از آنها ناقل ویروس «ابولا» هستند، ولی هیچ نشانی از بیماری نداشتند و هیچ سهمی از علایم دهشتناک بیماری «ابولا» در آنها مشاهده نشده بود. پژوهشگران در مقاله‌ای اعلام کردند باید به دنبال چنین بیمارانی بود زیرا یافتن افرادی که ایمنی طبیعی در برابر «ابولا» دارند، می‌تواند به مهار همه‌گیری و یافتن درمانی برای این بیماری کمک کند.
www.PopularScience.com
باوجود اینکه پوشش خبری همه‌گیری فعلی ویروس «ابولا» عمدتا بر تعداد روبه‌افزایش جان‌باختگان بر اثر این بیماری و همچنین تعداد اندک آمریکایی‌ها و اروپایی‌های مبتلاشده به آن متمرکز شده است، گروه‌های مهم دیگری نیز وجود دارند که نورافکن قوی رسانه‌ها، هیچ نوری بر آنها نتابانده‌اند: این افراد را نجات‌یافتگان و کسانی تشکیل می‌دهند که به نظر می‌رسد در برابر «ابولا» ایمنی طبیعی داشته باشند. انسان‌هایی که از «ابولا» جان سالم به در برده‌اند، می‌توانند پس از بهبودی، زندگی طبیعی خود را از سر بگیرند، هرچند هرازگاهی دچار التهاب ناشی از عوارض جانبی بیماری خواهند شد. دوره نقاهت از بیماری و زمان لازم برای خروج کامل ویروس از بدن فرد به‌شدت متغیر است. کارشناسان سازمان بهداشت جهانی متوجه شده‌اند که ویروس «ابولا» می‌تواند تا حداکثر هفت‌هفته پس از بهبودی بیماران مرد، در اسپرم آنها باقی بماند. عموما گمان بر این است که نجات‌یافتگان، در برابر همان گونه‌ای از بیماری که به آن مبتلا شده‌اند، ایمنی خواهند یافت و خواهند توانست به دیگر افرادی که به همان نوع خاص از ویروس «ابولا» مبتلا شده‌اند، کمک کنند. اما هنوز مشخص نیست که آیا این نجات‌یافتگان در برابر دیگر گونه‌های ویروس «ابولا» هم ایمنی خواهند داشت و اینکه ایمنی آنها تا چه مدت به طول خواهد انجامید. مشابه اکثر بیماری‌های ویروسی، نجات‌یافتگان «ابولا» نیز پادتن‌های «ضدابولا» را در خون خود خواهند داشت؛ ازاین‌رو خون آنها به انتخابی ارزشمند (هرچند مناقشه‌برانگیز) در درمان دیگر مبتلایان بدل می‌شود. «کنت برنتلی» یکی از مشهورترین نجات‌یافتگان «ابولا» بیش از چهارلیتر از خون خود را به دیگر بیماران اهدا کرده است. پلاسمای خون او که حاوی پادتن این بیماری است، از گلبول‌های قرمز خون او جدا شده و چیزی را که «سرم بهبوددهنده» نامیده می‌شود، تولید می‌کند که می‌توان آن را به دیگر بیماران تزریق کرد. امید می‌رود که پادتن‌های درون سرم، واکنش ایمنی بیمار را تقویت کرده و به ویروس حمله کنند و به بدن، امکان بازیابی بدهند. ولی این شیوه درمانی، مانند همه شیوه‌های دیگر درمان «ابولا»، مشکلات بسیاری دارد: اول اینکه دانشمندان حتی هنوز مطمئن نیستند که این شیوه نتیجه‌بخش باشد. علاوه بر آن، سرم را تنها می‌توان به بیمارانی اهدا کرد که گروه خونی مشابه اهداکننده دارند و مشخص هم نیست که ایمنی حاصل از این شیوه تا چه زمانی ادامه یابد؛ گیج‌کننده‌تر اینکه گونه‌های متعدد دیگری از «ابولا» وجود دارند و هیچ تضمینی وجود ندارد که اگر کسی از یکی از این‌گونه‌ها جان به در برد، در برابر دیگر گونه‌ها نیز ایمنی داشته باشد. افرادی که از این بیماری جان سالم به در برده‌اند، مورد توجه خاص پژوهشگران هستند، از‌جمله کسانی که روی داروی «زی‌مپ» (ZMapp) کار می‌کنند و امیدوارند که بتوانند با ترکیب پادتن‌ها، درمانی برای این بیماری بیایند. ولی آنهایی که حتی نسبت به نجات‌یافتگان بیماری «ابولا» هم کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند، کسانی هستند که به ویروس «ابولا» آلوده شده‌اند، ولی هیچ نشانی از بیماری را از خود بروز نداده‌اند. پس از شیوع «ابولا» در اوگاندا در دهه1990، دانشمندان، خون افراد زیادی را که در تماس نزدیک با مبتلایان «ابولا» بوده‌اند، آزمایش کردند و دریافتند که تعدادی از آنها ناقل ویروس «ابولا» هستند، ولی هیچ نشانی از بیماری نداشتند و هیچ سهمی از علایم دهشتناک بیماری «ابولا» در آنها مشاهده نشده بود. پژوهشگران در مقاله‌ای اعلام کردند باید به دنبال چنین بیمارانی بود زیرا یافتن افرادی که ایمنی طبیعی در برابر «ابولا» دارند، می‌تواند به مهار همه‌گیری و یافتن درمانی برای این بیماری کمک کند.
www.PopularScience.com

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.