|

شهر کارواش‌ها

می‌رویم سمت بازار بزرگ شهر، آنجا پر است از مسافرخانه‌های ارزان. چندتایی را بالا‌وپایین می‌کنیم. راهروهای کثیف و تاریکی دارند، با صاحبان بدعنق و بی‌اعتماد. مدام تاکید می‌کنند که نباید کسی را بیاوری. می‌گویند هر ایرانی که می‌آید، به شب نرسیده دست یکی را می‌گیرد و می‌آورد هتل! بازمی‌گردیم به همان هتل. برق قطع شده و نمی‌شود در آن ظلمت نشست و افسرده نشد. می‌آیم بیرون و در باغچه کوچک هتل می‌نشینم. مسافران هتل هم هستند؛ همه مرد، همه آواره، همه در حال سیگارکشیدن و چای‌غلیظ‌خوردن. سلام می‌کنم، کسی جواب نمی‌دهد، چراغ‌های رابطه هنوز تاریکند.
یکی از شنگال آمده، یکی از تکریت و دیگری از امارات. اولی و دومی پناهنده جنگ هستند، سومی، اهل تجارت است که برای خرید پارچه آمده به عراق. تعریف‌ها تغییر کرده‌اند. سلیمانیه بیشتر از قبل به یک شهر تجاری بدل شده و این را می‌شود از سرانه مصرف بالای مردمش، ماشین‌های گرانقیمت و لوکس و تعداد بی‌نهایت کارواش‌هایش حدس زد. سلیمانیه شهر کارواش‌ها شده؛ شهر کارواش‌های بزرگی که ماشین‌های لوکس را برق می‌اندازند. شهر واردات گسترده آب‌معدنی و زباله‌های پلاستیکی، شیشه‌ای و کاغذی که جایی در آن‌سوی شهر دفن می‌شوند و گویی هنوز مردم زنگ خطر این‌همه زباله را نشنیده‌اند، اما بوی زباله‌ها از باغچه هتل هم به مشام می‌رسد.
می‌رویم سمت بازار بزرگ شهر، آنجا پر است از مسافرخانه‌های ارزان. چندتایی را بالا‌وپایین می‌کنیم. راهروهای کثیف و تاریکی دارند، با صاحبان بدعنق و بی‌اعتماد. مدام تاکید می‌کنند که نباید کسی را بیاوری. می‌گویند هر ایرانی که می‌آید، به شب نرسیده دست یکی را می‌گیرد و می‌آورد هتل! بازمی‌گردیم به همان هتل. برق قطع شده و نمی‌شود در آن ظلمت نشست و افسرده نشد. می‌آیم بیرون و در باغچه کوچک هتل می‌نشینم. مسافران هتل هم هستند؛ همه مرد، همه آواره، همه در حال سیگارکشیدن و چای‌غلیظ‌خوردن. سلام می‌کنم، کسی جواب نمی‌دهد، چراغ‌های رابطه هنوز تاریکند.
یکی از شنگال آمده، یکی از تکریت و دیگری از امارات. اولی و دومی پناهنده جنگ هستند، سومی، اهل تجارت است که برای خرید پارچه آمده به عراق. تعریف‌ها تغییر کرده‌اند. سلیمانیه بیشتر از قبل به یک شهر تجاری بدل شده و این را می‌شود از سرانه مصرف بالای مردمش، ماشین‌های گرانقیمت و لوکس و تعداد بی‌نهایت کارواش‌هایش حدس زد. سلیمانیه شهر کارواش‌ها شده؛ شهر کارواش‌های بزرگی که ماشین‌های لوکس را برق می‌اندازند. شهر واردات گسترده آب‌معدنی و زباله‌های پلاستیکی، شیشه‌ای و کاغذی که جایی در آن‌سوی شهر دفن می‌شوند و گویی هنوز مردم زنگ خطر این‌همه زباله را نشنیده‌اند، اما بوی زباله‌ها از باغچه هتل هم به مشام می‌رسد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.