دنیای این روزای من
بهاره رهنما /بازيگر، نويسنده
یک حرف، رخوت میانسالی: یکی از نشانههای میانسالی به گمانم این است که آدم از خودش متعجب میشود، از تغییر علایق و دلمشغولیهایش، از کمشدن میزان تحملش در مقابل چیزهای بسیار ساده که همیشه وجود داشتهاند اما انگار تازه پیدایشان شده. از ناکارایی شیوههای خوشگذرانی سابق و خلاصه از این به آن شدنهایی که هیچ در مورد خودت فکرش را هم نمیکردی، این روزها به طرز باور نکردنی بعد از 22سال کار تصویر، دیگر حوصله و شوق جلوی دوربینبودن را ندارم حتی با گروهی که از بهترینهای کار خود هستند و تقریبا یک شاهنقش کمدی که بعد مدتها برای خودم نوشته شده، تکرار و علافیهای بین صحنهها، عجیب، تحلیلم میبرد. ساعات طولانی کار و لوکیشنهای خسته و خاکآلود، غمگینم میکند. نمیدانم شاید در طول این 12سال حضورم در عرصه نمایش و خصوصا چندسال اخیر حضور مستمرم روی صحنه، تئاتر، عادتهایم را بههمزده و هواییام کرده. نظم و زمان مشخص و زندگی در جریان نمایش، خون زندگی را در رگهایم میجوشاند به عکس کاری که صحنههای تکراری و متمادی فیلمبرداری با من میکند، حس میکنم تکرار پلانها جلوی دوربین به این میماند که تو از در یک میهمانی وارد شوی، بعد به
جای ادامه میهمانی هی بگویند حالا یکبار دیگر وارد شو و تو در یک دور باطل یکهو به خودت بیایی و ببینی از صبح تا عصر داری یک تکرار را رقم میزنی و این بسیار با حس بازی یک نقش حتی در 40شب متمادی فرق میکند. نمایش هر بار از لحظه شروع تا پایان به دلیل تسلسل و عدم قطع احساس ایجاد شده، مثل هر روز زندگی پر از تازگی و شگفتی است. با وسواس سعی میکنم این خستگی و تغییر دیدگاه به نقش پر انرژی این روزهایم جلوی دوربین لطمه نزند، اما حرفم را برای شما میزنم که اگر ترس از دست دادن حرفهای که میدانم و ترس معاش نبود، برای همیشه با دوربین خداحافظی میکردم. چیزی زیر این نورها و پروژکتورها در قلب من خاموش شده است. یک نگاه، گذران روز: از مترجم توانا و خوب کشورمان محمود حسینیزاد و از نویسنده آلمانی شگفتانگیز یودیت هرمان این روزها کتابی توسط نشر ماهی تجدیدچاپ شده به نام «گذران روز» که پیشنهاد میکنم بیتعلل و با اطمینان همین امروز تهیه کنید و بخوانیدش، کار بینظیری است. «گذران روز» شامل 15داستان منتخب از چهار نویسنده آلمانیزبان است که هیچکدام بیش از 35سال، سن ندارند اما در دنیای ادبیات امروز جهان چهرههایی کاملا شناخته
شدهاند. شولتسه و هرمان، برگ و فرانک از نویسندگان پرمخاطب ادبیات آلمان هستند. نویسندگانی که بعد از دهه 90، سبک ضد جنگ و نوشتن از زندگی را در نگارش آغاز کرده بودند و من میان آنها، هرمان را از بقیه بیشتر دوست دارم. داستانهای این زن سیوچند ساله در فضایی ساده میگذرد و با اینکه اتفاق بزرگی نمیافتد اما در پایان، روان شخصیت تازه رو میشود. در واقع شخصیتهای داستانهای هرمان کم حرف و قانعند، نه خوبند و بد، همه خاکستریاند، حتی فضاها، این نیمه قهرمانان نه از چیزی ذوق میکنند نهچندان ماتم میگیرند و میتوان گفت از این روی آنها ناامیدی نسل امروز را روایت میکنند.
یک حرف، رخوت میانسالی: یکی از نشانههای میانسالی به گمانم این است که آدم از خودش متعجب میشود، از تغییر علایق و دلمشغولیهایش، از کمشدن میزان تحملش در مقابل چیزهای بسیار ساده که همیشه وجود داشتهاند اما انگار تازه پیدایشان شده. از ناکارایی شیوههای خوشگذرانی سابق و خلاصه از این به آن شدنهایی که هیچ در مورد خودت فکرش را هم نمیکردی، این روزها به طرز باور نکردنی بعد از 22سال کار تصویر، دیگر حوصله و شوق جلوی دوربینبودن را ندارم حتی با گروهی که از بهترینهای کار خود هستند و تقریبا یک شاهنقش کمدی که بعد مدتها برای خودم نوشته شده، تکرار و علافیهای بین صحنهها، عجیب، تحلیلم میبرد. ساعات طولانی کار و لوکیشنهای خسته و خاکآلود، غمگینم میکند. نمیدانم شاید در طول این 12سال حضورم در عرصه نمایش و خصوصا چندسال اخیر حضور مستمرم روی صحنه، تئاتر، عادتهایم را بههمزده و هواییام کرده. نظم و زمان مشخص و زندگی در جریان نمایش، خون زندگی را در رگهایم میجوشاند به عکس کاری که صحنههای تکراری و متمادی فیلمبرداری با من میکند، حس میکنم تکرار پلانها جلوی دوربین به این میماند که تو از در یک میهمانی وارد شوی، بعد به
جای ادامه میهمانی هی بگویند حالا یکبار دیگر وارد شو و تو در یک دور باطل یکهو به خودت بیایی و ببینی از صبح تا عصر داری یک تکرار را رقم میزنی و این بسیار با حس بازی یک نقش حتی در 40شب متمادی فرق میکند. نمایش هر بار از لحظه شروع تا پایان به دلیل تسلسل و عدم قطع احساس ایجاد شده، مثل هر روز زندگی پر از تازگی و شگفتی است. با وسواس سعی میکنم این خستگی و تغییر دیدگاه به نقش پر انرژی این روزهایم جلوی دوربین لطمه نزند، اما حرفم را برای شما میزنم که اگر ترس از دست دادن حرفهای که میدانم و ترس معاش نبود، برای همیشه با دوربین خداحافظی میکردم. چیزی زیر این نورها و پروژکتورها در قلب من خاموش شده است. یک نگاه، گذران روز: از مترجم توانا و خوب کشورمان محمود حسینیزاد و از نویسنده آلمانی شگفتانگیز یودیت هرمان این روزها کتابی توسط نشر ماهی تجدیدچاپ شده به نام «گذران روز» که پیشنهاد میکنم بیتعلل و با اطمینان همین امروز تهیه کنید و بخوانیدش، کار بینظیری است. «گذران روز» شامل 15داستان منتخب از چهار نویسنده آلمانیزبان است که هیچکدام بیش از 35سال، سن ندارند اما در دنیای ادبیات امروز جهان چهرههایی کاملا شناخته
شدهاند. شولتسه و هرمان، برگ و فرانک از نویسندگان پرمخاطب ادبیات آلمان هستند. نویسندگانی که بعد از دهه 90، سبک ضد جنگ و نوشتن از زندگی را در نگارش آغاز کرده بودند و من میان آنها، هرمان را از بقیه بیشتر دوست دارم. داستانهای این زن سیوچند ساله در فضایی ساده میگذرد و با اینکه اتفاق بزرگی نمیافتد اما در پایان، روان شخصیت تازه رو میشود. در واقع شخصیتهای داستانهای هرمان کم حرف و قانعند، نه خوبند و بد، همه خاکستریاند، حتی فضاها، این نیمه قهرمانان نه از چیزی ذوق میکنند نهچندان ماتم میگیرند و میتوان گفت از این روی آنها ناامیدی نسل امروز را روایت میکنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.