کردها هوای کردها را دارند
شرق: تیتر مطلب، لپ کلام ستون پیشرو است. آوارگان جنگ داعش، از هرکجا و دستهای که باشند، پیرو ضربالمثل «دشمن دشمن ما، دوست ماست» در اقلیم وسیع کردستان روزگار خوشی را میگذرانند. شاید دولت مرکزی دستتنها باشد و نتواند برای حمایت همهجانبهای از جمیع این آوارگان، آن هم در کمپهای مختلف سطح اقلیم سنگ تمام بگذارد اما کردها در هرجای دنیا که باشند، جنگزدگان این جنگ را و خصوصا قوم کرد را تنها نمیگذارند.
در کمپ عربت وضع از این هم بهتر است. خدماترسانی در سطح خوبی برقرار است و میهمانان ایزدی، ترکمن و شبک، چیزی کموکسر ندارند. در دومسپتامبر، یک هیات ایرانی از سلیمانیه بازدید و شرایط آنجا را مناسب ارزیابی کرده است، علاوه بر این، خود ساکنان کمپ نیز دغدغهای از حضور در کمپ عربت ندارند. میماند نگرانیهایی که در همه کمپها شایع است و عربت هم جدا از آنها نیست. مثلا «ستران» از کردهای مقیم این کمپ در بازدید خبرنگار «شرق» از نگرانی زمستان و ترس از ایمننبودن چادرها میگوید: «چادرهای فعلی برای تابستان بسیار عالی عمل کردند اما نگران زمستان هستیم که احتمالا بارندگیهای سیلآسا در این منطقه هست و شاید این چادرها جوابگوی آن نباشند.»
حاکم هوشیار، معاون مدیر این کمپ میگوید پیشبینیها برای زمستان انجام شده و جای هیچگونه نگرانی نیست: «این چادرها که عموما از چادرهای یونسکو بهحساب میآیند، پوشش ضدآبی دارند که در پیش از زمستان روی چادرها کشیده میشود و علاوه بر گرمکردن محیط چادر، از ورود آب باران به داخل جلوگیری میکند.» در هنگام نصب چادرها هم بهنظر میرسد اقدامات لازم انجام شده. همه چادرها، محلهایی برای عبور آب دارند به نحوی که چادر در بالا قرار گرفته و با جوی آب کوچکی از محوطه جدا شده است.
مشکل و نگرانی بعدی که چندروزی است اهالی کمپ را اذیت میکند، مساله کمبود آرد است. آرد بهصورت سهمیه بین چادرها توزیع میشود و با طبخ در نانوایی مرکزی کمپ، در دسترس پناهجویان قرار میگیرد. این موضوع را «عبدالله» با «شرق» در میان میگذارد و میگوید: «چندروزی است که مشکل آرد داریم و نگرانیم نان کافی به ما نرسد.»
اما این دغدغه بیش از آنکه مربوط به کمبود آرد باشد به مدیریت کمپ ارتباط دارد. آنطور که «طارقاحمد حمه لاو» توضیح میدهد سهمیه آرد در این کمپ بهصورت روزانه نیست بلکه بهصورت هفتگی بوده و از آنجایی که چنین توزیعی بابطبع پناهجویان نبوده، توزیع به روال روزانه بدل شده و بهنظر میرسد سهمیه آرد کم شده در حالی که اگر همین میزان بهطور هفتگی توزیع میشد، نگرانی به وجود نمیآمد. او همچنین به کیفیت چادرها اشاره میکند و میگوید: «پناهجویان سوری، لااقل دوسال در این چادرها زندگی کردهاند و هیچ مشکلی برایشان به وجود نیامده، چون ساختار این نوع چادرها بهگونهای است که توانایی محافظت از ششنفر را در شرایط مختلف آب و هوایی دارند.
از «عمر» یکی دیگر از پناهجویان این کمپ درباره کمکهای انساندوستانه و نحوه رسیدن آن به ایزدیها میپرسم. او به کمکهای مردمی کردها و مخصوصا اهالی کردستان ایران و اقلیم کردستان عراق اشاره میکند و میگوید: «معمولا کمکهای مردمی بیخبر میآیند. مثلا یک کانتینر پتو بدون هماهنگی پشت در کمپ میرسد. پس از تایید مدیریت کمپ، تمامی پتوها بهطور مستقیم در اختیار ما قرار میگیرد، بنابراین اگر نگاه کنید، میبینید کمپ هیچگونه انباری ندارد.» به گفته او، هرپناهجویی هم که به کمپ عربت اضافه میشود، مانند دیگر پناهجویان از امکانات برابر برخوردار خواهد شد.
او اما اشارهای هم به کمکهای رسیده از سوی ایران دارد: با اینهمه اقلامی که از سوی کردهای ایران و از مجراهای غیردولتی به این کمپ رسیده، رضایت آوارگان را تامین کرده است. این اقلام متفاوت هستند اما جالبترین بخش آنها، کیف و کفش مدرسهای است که درست در اولین روزهای مهرماه به دست بچههای این کمپ رسید.
کمپ عربت، از کمپهای خوب آوارگان جنگ در تمام دنیا بهحساب میآید. یک سوله بزرگ برای اجتماعات و جلسات داشته و در ضلع دیگر آن شهربازی سادهای برای کودکان تعبیه شده است. سرویسهای بهداشتی همگی در کانکسهای مجزا قرار دارند و زبالهها بهصورت ساعتی جمعآوری میشوند. نکته مهم دیگر، تاکید مسوولان سلیمانیه بر ایجاد راحتی بیشتر برای پناهجویان است بهطوری که پیش از رسیدن اعیاد خاص، به آنها پیشنهاد برگزاری مراسمهای مختلف داده میشود. غذا نیز در این کمپ به صورت فردی و توسط خود خانوادهها طبخ میشود تا مشکلی در سلیقه طبخ غذا نباشد. عجیبترین جمله در کمپ عربت را اما یکی از مسوولان کمپ میگوید، وقتی که از او درباره نوع مدیریت این کمپ میپرسیم: «بیشترین تاکیدمان این است که شبیه به کمپهای شهر بم در کشور شما نباشیم. من مدتی از طرف سازمانملل در کمپهای شهر زلزلهزده بم بودم و از نزدیک شاهد بودم که چه اتفاقاتی در این کمپ مانع از اداره خوب آن میشد و موجبات نارضایتی زلزلهزدگان را فراهم میکرد.»
به گفته او بخش عمدهای از فعالیتهای این کمپ باید بر محور، افزایش روحیه در بین پناهجویان باشد چراکه جنگ تمام شده و زمان بازسازی خانوادههاست.
در کمپ عربت وضع از این هم بهتر است. خدماترسانی در سطح خوبی برقرار است و میهمانان ایزدی، ترکمن و شبک، چیزی کموکسر ندارند. در دومسپتامبر، یک هیات ایرانی از سلیمانیه بازدید و شرایط آنجا را مناسب ارزیابی کرده است، علاوه بر این، خود ساکنان کمپ نیز دغدغهای از حضور در کمپ عربت ندارند. میماند نگرانیهایی که در همه کمپها شایع است و عربت هم جدا از آنها نیست. مثلا «ستران» از کردهای مقیم این کمپ در بازدید خبرنگار «شرق» از نگرانی زمستان و ترس از ایمننبودن چادرها میگوید: «چادرهای فعلی برای تابستان بسیار عالی عمل کردند اما نگران زمستان هستیم که احتمالا بارندگیهای سیلآسا در این منطقه هست و شاید این چادرها جوابگوی آن نباشند.»
حاکم هوشیار، معاون مدیر این کمپ میگوید پیشبینیها برای زمستان انجام شده و جای هیچگونه نگرانی نیست: «این چادرها که عموما از چادرهای یونسکو بهحساب میآیند، پوشش ضدآبی دارند که در پیش از زمستان روی چادرها کشیده میشود و علاوه بر گرمکردن محیط چادر، از ورود آب باران به داخل جلوگیری میکند.» در هنگام نصب چادرها هم بهنظر میرسد اقدامات لازم انجام شده. همه چادرها، محلهایی برای عبور آب دارند به نحوی که چادر در بالا قرار گرفته و با جوی آب کوچکی از محوطه جدا شده است.
مشکل و نگرانی بعدی که چندروزی است اهالی کمپ را اذیت میکند، مساله کمبود آرد است. آرد بهصورت سهمیه بین چادرها توزیع میشود و با طبخ در نانوایی مرکزی کمپ، در دسترس پناهجویان قرار میگیرد. این موضوع را «عبدالله» با «شرق» در میان میگذارد و میگوید: «چندروزی است که مشکل آرد داریم و نگرانیم نان کافی به ما نرسد.»
اما این دغدغه بیش از آنکه مربوط به کمبود آرد باشد به مدیریت کمپ ارتباط دارد. آنطور که «طارقاحمد حمه لاو» توضیح میدهد سهمیه آرد در این کمپ بهصورت روزانه نیست بلکه بهصورت هفتگی بوده و از آنجایی که چنین توزیعی بابطبع پناهجویان نبوده، توزیع به روال روزانه بدل شده و بهنظر میرسد سهمیه آرد کم شده در حالی که اگر همین میزان بهطور هفتگی توزیع میشد، نگرانی به وجود نمیآمد. او همچنین به کیفیت چادرها اشاره میکند و میگوید: «پناهجویان سوری، لااقل دوسال در این چادرها زندگی کردهاند و هیچ مشکلی برایشان به وجود نیامده، چون ساختار این نوع چادرها بهگونهای است که توانایی محافظت از ششنفر را در شرایط مختلف آب و هوایی دارند.
از «عمر» یکی دیگر از پناهجویان این کمپ درباره کمکهای انساندوستانه و نحوه رسیدن آن به ایزدیها میپرسم. او به کمکهای مردمی کردها و مخصوصا اهالی کردستان ایران و اقلیم کردستان عراق اشاره میکند و میگوید: «معمولا کمکهای مردمی بیخبر میآیند. مثلا یک کانتینر پتو بدون هماهنگی پشت در کمپ میرسد. پس از تایید مدیریت کمپ، تمامی پتوها بهطور مستقیم در اختیار ما قرار میگیرد، بنابراین اگر نگاه کنید، میبینید کمپ هیچگونه انباری ندارد.» به گفته او، هرپناهجویی هم که به کمپ عربت اضافه میشود، مانند دیگر پناهجویان از امکانات برابر برخوردار خواهد شد.
او اما اشارهای هم به کمکهای رسیده از سوی ایران دارد: با اینهمه اقلامی که از سوی کردهای ایران و از مجراهای غیردولتی به این کمپ رسیده، رضایت آوارگان را تامین کرده است. این اقلام متفاوت هستند اما جالبترین بخش آنها، کیف و کفش مدرسهای است که درست در اولین روزهای مهرماه به دست بچههای این کمپ رسید.
کمپ عربت، از کمپهای خوب آوارگان جنگ در تمام دنیا بهحساب میآید. یک سوله بزرگ برای اجتماعات و جلسات داشته و در ضلع دیگر آن شهربازی سادهای برای کودکان تعبیه شده است. سرویسهای بهداشتی همگی در کانکسهای مجزا قرار دارند و زبالهها بهصورت ساعتی جمعآوری میشوند. نکته مهم دیگر، تاکید مسوولان سلیمانیه بر ایجاد راحتی بیشتر برای پناهجویان است بهطوری که پیش از رسیدن اعیاد خاص، به آنها پیشنهاد برگزاری مراسمهای مختلف داده میشود. غذا نیز در این کمپ به صورت فردی و توسط خود خانوادهها طبخ میشود تا مشکلی در سلیقه طبخ غذا نباشد. عجیبترین جمله در کمپ عربت را اما یکی از مسوولان کمپ میگوید، وقتی که از او درباره نوع مدیریت این کمپ میپرسیم: «بیشترین تاکیدمان این است که شبیه به کمپهای شهر بم در کشور شما نباشیم. من مدتی از طرف سازمانملل در کمپهای شهر زلزلهزده بم بودم و از نزدیک شاهد بودم که چه اتفاقاتی در این کمپ مانع از اداره خوب آن میشد و موجبات نارضایتی زلزلهزدگان را فراهم میکرد.»
به گفته او بخش عمدهای از فعالیتهای این کمپ باید بر محور، افزایش روحیه در بین پناهجویان باشد چراکه جنگ تمام شده و زمان بازسازی خانوادههاست.
شرق: تیتر مطلب، لپ کلام ستون پیشرو است. آوارگان جنگ داعش، از هرکجا و دستهای که باشند، پیرو ضربالمثل «دشمن دشمن ما، دوست ماست» در اقلیم وسیع کردستان روزگار خوشی را میگذرانند. شاید دولت مرکزی دستتنها باشد و نتواند برای حمایت همهجانبهای از جمیع این آوارگان، آن هم در کمپهای مختلف سطح اقلیم سنگ تمام بگذارد اما کردها در هرجای دنیا که باشند، جنگزدگان این جنگ را و خصوصا قوم کرد را تنها نمیگذارند.
در کمپ عربت وضع از این هم بهتر است. خدماترسانی در سطح خوبی برقرار است و میهمانان ایزدی، ترکمن و شبک، چیزی کموکسر ندارند. در دومسپتامبر، یک هیات ایرانی از سلیمانیه بازدید و شرایط آنجا را مناسب ارزیابی کرده است، علاوه بر این، خود ساکنان کمپ نیز دغدغهای از حضور در کمپ عربت ندارند. میماند نگرانیهایی که در همه کمپها شایع است و عربت هم جدا از آنها نیست. مثلا «ستران» از کردهای مقیم این کمپ در بازدید خبرنگار «شرق» از نگرانی زمستان و ترس از ایمننبودن چادرها میگوید: «چادرهای فعلی برای تابستان بسیار عالی عمل کردند اما نگران زمستان هستیم که احتمالا بارندگیهای سیلآسا در این منطقه هست و شاید این چادرها جوابگوی آن نباشند.»
حاکم هوشیار، معاون مدیر این کمپ میگوید پیشبینیها برای زمستان انجام شده و جای هیچگونه نگرانی نیست: «این چادرها که عموما از چادرهای یونسکو بهحساب میآیند، پوشش ضدآبی دارند که در پیش از زمستان روی چادرها کشیده میشود و علاوه بر گرمکردن محیط چادر، از ورود آب باران به داخل جلوگیری میکند.» در هنگام نصب چادرها هم بهنظر میرسد اقدامات لازم انجام شده. همه چادرها، محلهایی برای عبور آب دارند به نحوی که چادر در بالا قرار گرفته و با جوی آب کوچکی از محوطه جدا شده است.
مشکل و نگرانی بعدی که چندروزی است اهالی کمپ را اذیت میکند، مساله کمبود آرد است. آرد بهصورت سهمیه بین چادرها توزیع میشود و با طبخ در نانوایی مرکزی کمپ، در دسترس پناهجویان قرار میگیرد. این موضوع را «عبدالله» با «شرق» در میان میگذارد و میگوید: «چندروزی است که مشکل آرد داریم و نگرانیم نان کافی به ما نرسد.»
اما این دغدغه بیش از آنکه مربوط به کمبود آرد باشد به مدیریت کمپ ارتباط دارد. آنطور که «طارقاحمد حمه لاو» توضیح میدهد سهمیه آرد در این کمپ بهصورت روزانه نیست بلکه بهصورت هفتگی بوده و از آنجایی که چنین توزیعی بابطبع پناهجویان نبوده، توزیع به روال روزانه بدل شده و بهنظر میرسد سهمیه آرد کم شده در حالی که اگر همین میزان بهطور هفتگی توزیع میشد، نگرانی به وجود نمیآمد. او همچنین به کیفیت چادرها اشاره میکند و میگوید: «پناهجویان سوری، لااقل دوسال در این چادرها زندگی کردهاند و هیچ مشکلی برایشان به وجود نیامده، چون ساختار این نوع چادرها بهگونهای است که توانایی محافظت از ششنفر را در شرایط مختلف آب و هوایی دارند.
از «عمر» یکی دیگر از پناهجویان این کمپ درباره کمکهای انساندوستانه و نحوه رسیدن آن به ایزدیها میپرسم. او به کمکهای مردمی کردها و مخصوصا اهالی کردستان ایران و اقلیم کردستان عراق اشاره میکند و میگوید: «معمولا کمکهای مردمی بیخبر میآیند. مثلا یک کانتینر پتو بدون هماهنگی پشت در کمپ میرسد. پس از تایید مدیریت کمپ، تمامی پتوها بهطور مستقیم در اختیار ما قرار میگیرد، بنابراین اگر نگاه کنید، میبینید کمپ هیچگونه انباری ندارد.» به گفته او، هرپناهجویی هم که به کمپ عربت اضافه میشود، مانند دیگر پناهجویان از امکانات برابر برخوردار خواهد شد.
او اما اشارهای هم به کمکهای رسیده از سوی ایران دارد: با اینهمه اقلامی که از سوی کردهای ایران و از مجراهای غیردولتی به این کمپ رسیده، رضایت آوارگان را تامین کرده است. این اقلام متفاوت هستند اما جالبترین بخش آنها، کیف و کفش مدرسهای است که درست در اولین روزهای مهرماه به دست بچههای این کمپ رسید.
کمپ عربت، از کمپهای خوب آوارگان جنگ در تمام دنیا بهحساب میآید. یک سوله بزرگ برای اجتماعات و جلسات داشته و در ضلع دیگر آن شهربازی سادهای برای کودکان تعبیه شده است. سرویسهای بهداشتی همگی در کانکسهای مجزا قرار دارند و زبالهها بهصورت ساعتی جمعآوری میشوند. نکته مهم دیگر، تاکید مسوولان سلیمانیه بر ایجاد راحتی بیشتر برای پناهجویان است بهطوری که پیش از رسیدن اعیاد خاص، به آنها پیشنهاد برگزاری مراسمهای مختلف داده میشود. غذا نیز در این کمپ به صورت فردی و توسط خود خانوادهها طبخ میشود تا مشکلی در سلیقه طبخ غذا نباشد. عجیبترین جمله در کمپ عربت را اما یکی از مسوولان کمپ میگوید، وقتی که از او درباره نوع مدیریت این کمپ میپرسیم: «بیشترین تاکیدمان این است که شبیه به کمپهای شهر بم در کشور شما نباشیم. من مدتی از طرف سازمانملل در کمپهای شهر زلزلهزده بم بودم و از نزدیک شاهد بودم که چه اتفاقاتی در این کمپ مانع از اداره خوب آن میشد و موجبات نارضایتی زلزلهزدگان را فراهم میکرد.»
به گفته او بخش عمدهای از فعالیتهای این کمپ باید بر محور، افزایش روحیه در بین پناهجویان باشد چراکه جنگ تمام شده و زمان بازسازی خانوادههاست.
در کمپ عربت وضع از این هم بهتر است. خدماترسانی در سطح خوبی برقرار است و میهمانان ایزدی، ترکمن و شبک، چیزی کموکسر ندارند. در دومسپتامبر، یک هیات ایرانی از سلیمانیه بازدید و شرایط آنجا را مناسب ارزیابی کرده است، علاوه بر این، خود ساکنان کمپ نیز دغدغهای از حضور در کمپ عربت ندارند. میماند نگرانیهایی که در همه کمپها شایع است و عربت هم جدا از آنها نیست. مثلا «ستران» از کردهای مقیم این کمپ در بازدید خبرنگار «شرق» از نگرانی زمستان و ترس از ایمننبودن چادرها میگوید: «چادرهای فعلی برای تابستان بسیار عالی عمل کردند اما نگران زمستان هستیم که احتمالا بارندگیهای سیلآسا در این منطقه هست و شاید این چادرها جوابگوی آن نباشند.»
حاکم هوشیار، معاون مدیر این کمپ میگوید پیشبینیها برای زمستان انجام شده و جای هیچگونه نگرانی نیست: «این چادرها که عموما از چادرهای یونسکو بهحساب میآیند، پوشش ضدآبی دارند که در پیش از زمستان روی چادرها کشیده میشود و علاوه بر گرمکردن محیط چادر، از ورود آب باران به داخل جلوگیری میکند.» در هنگام نصب چادرها هم بهنظر میرسد اقدامات لازم انجام شده. همه چادرها، محلهایی برای عبور آب دارند به نحوی که چادر در بالا قرار گرفته و با جوی آب کوچکی از محوطه جدا شده است.
مشکل و نگرانی بعدی که چندروزی است اهالی کمپ را اذیت میکند، مساله کمبود آرد است. آرد بهصورت سهمیه بین چادرها توزیع میشود و با طبخ در نانوایی مرکزی کمپ، در دسترس پناهجویان قرار میگیرد. این موضوع را «عبدالله» با «شرق» در میان میگذارد و میگوید: «چندروزی است که مشکل آرد داریم و نگرانیم نان کافی به ما نرسد.»
اما این دغدغه بیش از آنکه مربوط به کمبود آرد باشد به مدیریت کمپ ارتباط دارد. آنطور که «طارقاحمد حمه لاو» توضیح میدهد سهمیه آرد در این کمپ بهصورت روزانه نیست بلکه بهصورت هفتگی بوده و از آنجایی که چنین توزیعی بابطبع پناهجویان نبوده، توزیع به روال روزانه بدل شده و بهنظر میرسد سهمیه آرد کم شده در حالی که اگر همین میزان بهطور هفتگی توزیع میشد، نگرانی به وجود نمیآمد. او همچنین به کیفیت چادرها اشاره میکند و میگوید: «پناهجویان سوری، لااقل دوسال در این چادرها زندگی کردهاند و هیچ مشکلی برایشان به وجود نیامده، چون ساختار این نوع چادرها بهگونهای است که توانایی محافظت از ششنفر را در شرایط مختلف آب و هوایی دارند.
از «عمر» یکی دیگر از پناهجویان این کمپ درباره کمکهای انساندوستانه و نحوه رسیدن آن به ایزدیها میپرسم. او به کمکهای مردمی کردها و مخصوصا اهالی کردستان ایران و اقلیم کردستان عراق اشاره میکند و میگوید: «معمولا کمکهای مردمی بیخبر میآیند. مثلا یک کانتینر پتو بدون هماهنگی پشت در کمپ میرسد. پس از تایید مدیریت کمپ، تمامی پتوها بهطور مستقیم در اختیار ما قرار میگیرد، بنابراین اگر نگاه کنید، میبینید کمپ هیچگونه انباری ندارد.» به گفته او، هرپناهجویی هم که به کمپ عربت اضافه میشود، مانند دیگر پناهجویان از امکانات برابر برخوردار خواهد شد.
او اما اشارهای هم به کمکهای رسیده از سوی ایران دارد: با اینهمه اقلامی که از سوی کردهای ایران و از مجراهای غیردولتی به این کمپ رسیده، رضایت آوارگان را تامین کرده است. این اقلام متفاوت هستند اما جالبترین بخش آنها، کیف و کفش مدرسهای است که درست در اولین روزهای مهرماه به دست بچههای این کمپ رسید.
کمپ عربت، از کمپهای خوب آوارگان جنگ در تمام دنیا بهحساب میآید. یک سوله بزرگ برای اجتماعات و جلسات داشته و در ضلع دیگر آن شهربازی سادهای برای کودکان تعبیه شده است. سرویسهای بهداشتی همگی در کانکسهای مجزا قرار دارند و زبالهها بهصورت ساعتی جمعآوری میشوند. نکته مهم دیگر، تاکید مسوولان سلیمانیه بر ایجاد راحتی بیشتر برای پناهجویان است بهطوری که پیش از رسیدن اعیاد خاص، به آنها پیشنهاد برگزاری مراسمهای مختلف داده میشود. غذا نیز در این کمپ به صورت فردی و توسط خود خانوادهها طبخ میشود تا مشکلی در سلیقه طبخ غذا نباشد. عجیبترین جمله در کمپ عربت را اما یکی از مسوولان کمپ میگوید، وقتی که از او درباره نوع مدیریت این کمپ میپرسیم: «بیشترین تاکیدمان این است که شبیه به کمپهای شهر بم در کشور شما نباشیم. من مدتی از طرف سازمانملل در کمپهای شهر زلزلهزده بم بودم و از نزدیک شاهد بودم که چه اتفاقاتی در این کمپ مانع از اداره خوب آن میشد و موجبات نارضایتی زلزلهزدگان را فراهم میکرد.»
به گفته او بخش عمدهای از فعالیتهای این کمپ باید بر محور، افزایش روحیه در بین پناهجویان باشد چراکه جنگ تمام شده و زمان بازسازی خانوادههاست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.