|

آرزوی تو؛ آزادی من

آزاده تاج‌علی: روی یک نیمکت کم‌عرض نشسته است. سواد ندارد. پیراهنش از سری‌دوزی‌های ارزان بازار تهران است و معلوم نیست رنگ اصلی‌اش چه بوده چون آن را بسیار شسته‌اند و پیداست که صاحبش خیلی زیاد، دو، سه‌دست لباس دارد. هوای خیابان 15خرداد، خیابان نیمکت حسین، دارد خنک می‌شود و سری که به اطراف بچرخانی می‌توانی هر چه فراموش کرده‌ای در این سال‌ها دوباره ببینی؛ دامن‌های سبک دهه 70، رنده‌های آشپزخانه‌هایی که باید کابینت فلزی می‌داشتند، جوراب‌های ارزان‌قیمت پدربزرگ‌ها برای محافظت از سوز پاییز تهران و در نهایت، شال‌های پاییزی چهارخانه برای بچه‌مدرسه‌ای‌های کم‌بضاعت. بساط حسین اما با همه دست‌فروشان راسته 15خرداد تفاوت دارد. وسیله کار او یک قفس و شغلش آزادکردن است. حسین پنج‌سال است که هرروز می‌نشیند نزدیک در اصلی بازار بزرگ و در ازای دریافت وجهی اندک، گنجشک آزاد می‌کند. هرکس به خرده بساط او می‌رسد فکر می‌کند که گنجشک‌هایش فروشی هستند ولی حسین با همه توانی که در 64سالگی حفظ کرده جار می‌زند: فقط برای آزادی. خودش می‌گوید: هرروز صبح زود از محله اتابک می‌روم به بازار شاه‌عبدالعظیم. آقا اسدالله آنجا گنجشک‌فروشی دارد و قدیمی‌ها برای تقویت و غذای مریض همیشه از او خرید می‌کنند. من اما می‌روم و کاری می‌کنم که گنجشک‌ها به دست آدم‌های بی‌رحم نیفتند یا اقلا گنجشک‌های کمتری سرهایشان بریده و پخته شوند. مردم‌ قدیم می‌گفتند گنجشک خیلی خاصیت دارد و اگر هر مردی در یک وعده 20 تا از آنها را بخورد دیگر خیلی قوی شده است. او ادامه می‌دهد: کار من خیلی هزینه می‌خواهد. بعضی وقت‌ها گنجشک‌هایم را کسی نمی‌خرد. همین طرف سال، دومیلیون‌تومان ضرر کردم چون اگر گنجشک‌ها را دیر آزاد کنم از بین می‌روند و تازه، دلم هم نمی‌آید بروم آنها را به آقا اسدالله پس بدهم. در روزهای بدم، آخر وقت می‌روم نزدیک ساختمان دادگاه کنار پیاده رو می‌نشینم و وقتی یک دل سیر به گنجشک‌هایم آب و ارزن کیلویی چهارهزارتومان دادم، در قفس را باز می‌کنم و بدون آرزو همه را آزاد می‌کنم. من بلد نیستم زیاد آرزو کنم. شاید هم سخت است که با آزادشدن 40، 50 تا پرنده این همه آرزو کرد. فکر می‌کنم آرزوکردن هم خودش سواد می‌خواهد و برای جدیدی‌هاست. حسین درباره قیمت آزادی پرنده‌ها می‌گوید: امسال مجبور شدم قیمت را بالا ببرم. خودم هر دانه گنجشک را سه‌هزارو500تومان می‌خرم. کرایه ماشین هم دارم و خلاصه آزادی از عید تا حالا پنج‌هزارتومان خرج بر می‌دارد، اما خب اگر ببینم کسی کم پول است می‌گذارم با چهارهزارتومان هم دستش را ببرد در قفس و یک پرنده خدا را آزاد کند. همیشه به آدم‌ها می‌گویم: آرزو یادتان نرود. شما دارید ثواب می‌کنید و خدا الان شما را بیشتر دوست دارد. حسین سرپرست یک خانواده هشت‌نفری است و به‌تازگی پدربزرگ شده. اسم نوه‌اش را گذاشته «آرزو» و برای دخترک سه‌ماهه‌اش با پول آزادکردن گنجشک‌ها، لباس نوزادی می‌خرد. از همان‌ها که در کارگاه‌های بازار تهران با دریافت وجه اندکی به خانواده‌ها می‌فروشند... آرزو شاید پاییزهای آینده، با داشتن پدربزرگ محیط‌زیستی گمنامش، شاخسارهای پر پرنده‌تر و شهر بهتری داشته باشد.
آزاده تاج‌علی: روی یک نیمکت کم‌عرض نشسته است. سواد ندارد. پیراهنش از سری‌دوزی‌های ارزان بازار تهران است و معلوم نیست رنگ اصلی‌اش چه بوده چون آن را بسیار شسته‌اند و پیداست که صاحبش خیلی زیاد، دو، سه‌دست لباس دارد. هوای خیابان 15خرداد، خیابان نیمکت حسین، دارد خنک می‌شود و سری که به اطراف بچرخانی می‌توانی هر چه فراموش کرده‌ای در این سال‌ها دوباره ببینی؛ دامن‌های سبک دهه 70، رنده‌های آشپزخانه‌هایی که باید کابینت فلزی می‌داشتند، جوراب‌های ارزان‌قیمت پدربزرگ‌ها برای محافظت از سوز پاییز تهران و در نهایت، شال‌های پاییزی چهارخانه برای بچه‌مدرسه‌ای‌های کم‌بضاعت. بساط حسین اما با همه دست‌فروشان راسته 15خرداد تفاوت دارد. وسیله کار او یک قفس و شغلش آزادکردن است. حسین پنج‌سال است که هرروز می‌نشیند نزدیک در اصلی بازار بزرگ و در ازای دریافت وجهی اندک، گنجشک آزاد می‌کند. هرکس به خرده بساط او می‌رسد فکر می‌کند که گنجشک‌هایش فروشی هستند ولی حسین با همه توانی که در 64سالگی حفظ کرده جار می‌زند: فقط برای آزادی. خودش می‌گوید: هرروز صبح زود از محله اتابک می‌روم به بازار شاه‌عبدالعظیم. آقا اسدالله آنجا گنجشک‌فروشی دارد و قدیمی‌ها برای تقویت و غذای مریض همیشه از او خرید می‌کنند. من اما می‌روم و کاری می‌کنم که گنجشک‌ها به دست آدم‌های بی‌رحم نیفتند یا اقلا گنجشک‌های کمتری سرهایشان بریده و پخته شوند. مردم‌ قدیم می‌گفتند گنجشک خیلی خاصیت دارد و اگر هر مردی در یک وعده 20 تا از آنها را بخورد دیگر خیلی قوی شده است. او ادامه می‌دهد: کار من خیلی هزینه می‌خواهد. بعضی وقت‌ها گنجشک‌هایم را کسی نمی‌خرد. همین طرف سال، دومیلیون‌تومان ضرر کردم چون اگر گنجشک‌ها را دیر آزاد کنم از بین می‌روند و تازه، دلم هم نمی‌آید بروم آنها را به آقا اسدالله پس بدهم. در روزهای بدم، آخر وقت می‌روم نزدیک ساختمان دادگاه کنار پیاده رو می‌نشینم و وقتی یک دل سیر به گنجشک‌هایم آب و ارزن کیلویی چهارهزارتومان دادم، در قفس را باز می‌کنم و بدون آرزو همه را آزاد می‌کنم. من بلد نیستم زیاد آرزو کنم. شاید هم سخت است که با آزادشدن 40، 50 تا پرنده این همه آرزو کرد. فکر می‌کنم آرزوکردن هم خودش سواد می‌خواهد و برای جدیدی‌هاست. حسین درباره قیمت آزادی پرنده‌ها می‌گوید: امسال مجبور شدم قیمت را بالا ببرم. خودم هر دانه گنجشک را سه‌هزارو500تومان می‌خرم. کرایه ماشین هم دارم و خلاصه آزادی از عید تا حالا پنج‌هزارتومان خرج بر می‌دارد، اما خب اگر ببینم کسی کم پول است می‌گذارم با چهارهزارتومان هم دستش را ببرد در قفس و یک پرنده خدا را آزاد کند. همیشه به آدم‌ها می‌گویم: آرزو یادتان نرود. شما دارید ثواب می‌کنید و خدا الان شما را بیشتر دوست دارد. حسین سرپرست یک خانواده هشت‌نفری است و به‌تازگی پدربزرگ شده. اسم نوه‌اش را گذاشته «آرزو» و برای دخترک سه‌ماهه‌اش با پول آزادکردن گنجشک‌ها، لباس نوزادی می‌خرد. از همان‌ها که در کارگاه‌های بازار تهران با دریافت وجه اندکی به خانواده‌ها می‌فروشند... آرزو شاید پاییزهای آینده، با داشتن پدربزرگ محیط‌زیستی گمنامش، شاخسارهای پر پرنده‌تر و شهر بهتری داشته باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.