جدایی ما از جریان جهانی ادبیات
مهدی غبرایی . مترجم
سلیقه آکادمی نوبل را معمولا به سختی میتوان حدس زد و احتمالاتی که در نشریات ادبی غربی مطرح میشود بیشتر در حد همان حدس و گمان هستند. چراکه اعضای آکادمی نوبل اعضایی دایمی هستند و کسی از میان آنها اطلاعاتی بروز نمیدهد و تنها سخنگوی آکادمی نتیجه جایزه را اعلام رسمی میکند. از این رو صحبتها و حدس و گمانههایی که هرساله مطرح میشود، غالبا بیربط هستند. برای مایی که در این گوشه از جهان هستیم و تنها بادی بیجان از ادبیات غرب و جهان به سمت ما میوزد، حدس و گمان درباره جایزه نوبل و فراتر از آن اعتراض به انتخاب آکادمی، بیمعناست. چراکه ما سالهاست که ارتباط مستقیمی با آنچه در جریانهای ادبی دنیا میگذرد نداریم و البته در این سالها و بهواسطه پیشرفت تکنولوژی توانستهایم بهصورت محدود به برخی منابع و نشریات ادبی معتبر دسترسی داشته باشیم. اما این دسترسی بسیار محدود و دشوار است؛ از اینرو حرفهایی که در اینجا درباره جایزه نوبل و روند انتخاب نویسندگان زده میشود چیزی بیشتر از نقزدن نیست. من مدافع آکادمی نوبل نیستم اما واقعیت این است که این آکادمی 600عضو دارد و این شوخی نیست. آنها در حد امکانات وسیع خود آثار مختلف
نویسندگان را ترجمه میکنند و میخوانند و اشراف بالایی به آنچه در ادبیات جهان میگذرد، دارند و بنا به سلیقه و ذایقه خود هر سال نویسنده یا شاعری را برمیگزینند. از اینرو نقزدنهای ما درباره انتخابهای آکادمی نوبل بیربط است اما با این حال هرکسی میتواند بنا به ذوق و سلیقه خود حدسی بزند یا انتخاب آکادمی نوبل را نقد کند. اما امسال نام موراکامی در بین کاندیداهای نوبل مطرح بود و اگر او انتخاب میشد انتخابی تعجببرانگیز نبود. چراکه آثار او به جز بازیهای ادبی، بهلحاظ محتوای فکری، بسیار انسانی و جذاب است. مایههای کارهای او جوانی از دسترفته، دوستی، خیانت و... است و مضامین آثارش از مضامین اصلی ادبیات جهان است که او به سبک خاص خودش و با آمیزهای از فرهنگ شرق و غرب آنها را در آثارش تصویر میکند.
سلیقه آکادمی نوبل را معمولا به سختی میتوان حدس زد و احتمالاتی که در نشریات ادبی غربی مطرح میشود بیشتر در حد همان حدس و گمان هستند. چراکه اعضای آکادمی نوبل اعضایی دایمی هستند و کسی از میان آنها اطلاعاتی بروز نمیدهد و تنها سخنگوی آکادمی نتیجه جایزه را اعلام رسمی میکند. از این رو صحبتها و حدس و گمانههایی که هرساله مطرح میشود، غالبا بیربط هستند. برای مایی که در این گوشه از جهان هستیم و تنها بادی بیجان از ادبیات غرب و جهان به سمت ما میوزد، حدس و گمان درباره جایزه نوبل و فراتر از آن اعتراض به انتخاب آکادمی، بیمعناست. چراکه ما سالهاست که ارتباط مستقیمی با آنچه در جریانهای ادبی دنیا میگذرد نداریم و البته در این سالها و بهواسطه پیشرفت تکنولوژی توانستهایم بهصورت محدود به برخی منابع و نشریات ادبی معتبر دسترسی داشته باشیم. اما این دسترسی بسیار محدود و دشوار است؛ از اینرو حرفهایی که در اینجا درباره جایزه نوبل و روند انتخاب نویسندگان زده میشود چیزی بیشتر از نقزدن نیست. من مدافع آکادمی نوبل نیستم اما واقعیت این است که این آکادمی 600عضو دارد و این شوخی نیست. آنها در حد امکانات وسیع خود آثار مختلف
نویسندگان را ترجمه میکنند و میخوانند و اشراف بالایی به آنچه در ادبیات جهان میگذرد، دارند و بنا به سلیقه و ذایقه خود هر سال نویسنده یا شاعری را برمیگزینند. از اینرو نقزدنهای ما درباره انتخابهای آکادمی نوبل بیربط است اما با این حال هرکسی میتواند بنا به ذوق و سلیقه خود حدسی بزند یا انتخاب آکادمی نوبل را نقد کند. اما امسال نام موراکامی در بین کاندیداهای نوبل مطرح بود و اگر او انتخاب میشد انتخابی تعجببرانگیز نبود. چراکه آثار او به جز بازیهای ادبی، بهلحاظ محتوای فکری، بسیار انسانی و جذاب است. مایههای کارهای او جوانی از دسترفته، دوستی، خیانت و... است و مضامین آثارش از مضامین اصلی ادبیات جهان است که او به سبک خاص خودش و با آمیزهای از فرهنگ شرق و غرب آنها را در آثارش تصویر میکند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.