چند سطر بعد از پرواز پروانهها در اصفهان
جشنوارهای بدون اتفاق
فرانک آرتا
از قدیم گفتهاند «بسیار سفر باید تا پخته شود خامی». اما ظاهرا این موضوع درباره جشنواره بیستوهشتم کودکونوجوان صدق نمیکند. دستکم توقع این بود که از تجربیات 27دوره گذشته درس گرفته میشد تا با پشتیبانی آن، امسال شاهد جشنوارهای خلاق باشیم. اما از نبود مدیریت و برنامهریزی این دوره جشنواره همین بس که تا پایان جشنواره کمترکسی میدانست میهمانان ایرانی و خارجی آن چه کسانی هستند. علت، این بود که مکان متمرکز و واحدی برای اجرای برنامههای جشنواره وجود نداشت. میهمانان جشنواره تقریبا در ١٢هتل مستقر بودند و عملا پاتوقی وجود نداشت تا «گفتوگوی فرهنگی» شکل بگیرد. در حالی که در نظیر چنین گردهماییهایی میتوان ردپای شکلگیری فیلمنامههای فیلمهای تاثیرگذار و حتی جریانهای هنری - سینمایی در جشنوارههای معتبر دنیا را از طریق برپایی نشستهای صمیمی میان هنرمندان دید. مساله مهم دیگر اینکه معمولا جشنواره نقش مهم و قابلتقدیری در معرفی استعدادهای برتر ایفا میکند، حال نهتنها این جشنواره مهم بینالمللی در عرصه جهانی چنین نکرده، بلکه در بخش داخلی هم دچار لنگی است. مثال عینیاش اینکه اگر همین چند فیلمساز معروف سینمای کودک بنا به
دلایلی یکسال نخواهند فیلم بسازند، در آن صورت جشنواره فیلم کدام فیلمساز را میتواند بهعنوان اثر برتر معرفی کند؟ اگر امثال محمدعلی طالبی و ناصر غلامرضایی در جشنواره حضور نمییافتند، معلوم نبود جشنواره چه فرجامی داشت. از دیگرسو میدانیم مدیریت جشنواره کار سخت و دشواری است، اما بعد از 28 دوره سخت است که نشانی و شمارهتلفن سالنهای سینمای جشنواره را درج میکردند تا تماشاگران غیربومی و خبرنگاران برای دیدن فیلمها دچار سرگیجه نشوند؟ به هر شکل در دل همین ظرایف است که اتفاقات فرهنگی شکل میگیرد. بهتر است تولید فیلم برای کودک و نوجوان را بیشتر جدی بگیریم و مرکز ثقل نگاهمان فقط به سمت کودک نباشد و حتما به فیلمهای نوجوان هم توجه کنیم که معمولا در جشنوارههایمان دومی را فراموش میکنیم که از قضا از اولی مهمترند. در کشوری که نسل جوان آن دارد کاهش مییابد و اینروزها همگان زوجها را به زادوولد تشویق میکنند، بهتر است به فکر تعلیم و تربیت فرزندان خود باشیم و چهجایی بهتر از سینما برای پرورش کودکان و نوجوانانمان.
از قدیم گفتهاند «بسیار سفر باید تا پخته شود خامی». اما ظاهرا این موضوع درباره جشنواره بیستوهشتم کودکونوجوان صدق نمیکند. دستکم توقع این بود که از تجربیات 27دوره گذشته درس گرفته میشد تا با پشتیبانی آن، امسال شاهد جشنوارهای خلاق باشیم. اما از نبود مدیریت و برنامهریزی این دوره جشنواره همین بس که تا پایان جشنواره کمترکسی میدانست میهمانان ایرانی و خارجی آن چه کسانی هستند. علت، این بود که مکان متمرکز و واحدی برای اجرای برنامههای جشنواره وجود نداشت. میهمانان جشنواره تقریبا در ١٢هتل مستقر بودند و عملا پاتوقی وجود نداشت تا «گفتوگوی فرهنگی» شکل بگیرد. در حالی که در نظیر چنین گردهماییهایی میتوان ردپای شکلگیری فیلمنامههای فیلمهای تاثیرگذار و حتی جریانهای هنری - سینمایی در جشنوارههای معتبر دنیا را از طریق برپایی نشستهای صمیمی میان هنرمندان دید. مساله مهم دیگر اینکه معمولا جشنواره نقش مهم و قابلتقدیری در معرفی استعدادهای برتر ایفا میکند، حال نهتنها این جشنواره مهم بینالمللی در عرصه جهانی چنین نکرده، بلکه در بخش داخلی هم دچار لنگی است. مثال عینیاش اینکه اگر همین چند فیلمساز معروف سینمای کودک بنا به
دلایلی یکسال نخواهند فیلم بسازند، در آن صورت جشنواره فیلم کدام فیلمساز را میتواند بهعنوان اثر برتر معرفی کند؟ اگر امثال محمدعلی طالبی و ناصر غلامرضایی در جشنواره حضور نمییافتند، معلوم نبود جشنواره چه فرجامی داشت. از دیگرسو میدانیم مدیریت جشنواره کار سخت و دشواری است، اما بعد از 28 دوره سخت است که نشانی و شمارهتلفن سالنهای سینمای جشنواره را درج میکردند تا تماشاگران غیربومی و خبرنگاران برای دیدن فیلمها دچار سرگیجه نشوند؟ به هر شکل در دل همین ظرایف است که اتفاقات فرهنگی شکل میگیرد. بهتر است تولید فیلم برای کودک و نوجوان را بیشتر جدی بگیریم و مرکز ثقل نگاهمان فقط به سمت کودک نباشد و حتما به فیلمهای نوجوان هم توجه کنیم که معمولا در جشنوارههایمان دومی را فراموش میکنیم که از قضا از اولی مهمترند. در کشوری که نسل جوان آن دارد کاهش مییابد و اینروزها همگان زوجها را به زادوولد تشویق میکنند، بهتر است به فکر تعلیم و تربیت فرزندان خود باشیم و چهجایی بهتر از سینما برای پرورش کودکان و نوجوانانمان.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.