|

عطف کتاب

زایش مهر
«دل‌سروده‌های ایران‌زمین»، دفتر شعری است از نادره بدیعی (آناهیت) که به‌تازگی توسط موسسه فرهنگی انتشاراتی پازینه منتشر شده است. شعرهای این مجموعه، آنگونه که از عنوان کتاب هم برمی‌آید، غالبا با توجه به فرهنگ و تاریخ ایران سروده شده‌اند و مربوط به سال‌های مختلفی هستند. نادره بدیعی در دیباچه دفتر شعرش درباره شعرهای این مجموعه نوشته: «سروده‌هایی که در این دفتر می‌خوانید، سروده‌هایی سپید و آزاد هستند یا غزل، چکامه و مثنوی و همه با درون‌مایه‌ها و دیدگاه‌ها و بینشی فرهنگی که از دیوان شعرم بیرون کشیده‌ام و بر آن نام «دل‌سروده‌های ایران‌زمین» نهاده‌ام که از سال 1357 تا 1392 را دربرمی‌گیرد و بهانه این نامگذاری هم این است که در ایران‌زمین و در درازنای تاریخ، بسیار خدای‌نامه‌ها، خدای‌نامک‌ها، شاهنامه‌ها که همه به راستی ایران‌نامه هستند، پدید آمده است که هرکدام به‌گونه‌ای به تاریخ و فرهنگ ایران، نگاهی داشته و هریک از دیدگاه خود، به بیان تاریخ و رویدادهای فرهنگی پرداخته‌اند و حتی بسیار ایران‌نامه‌ها و شهنامه‌ها، وطن‌نامه‌ها و... در دوران معاصر پدید آمده‌اند و چون این دسته از سروده‌های من، از یک سو با درون‌مایه‌های فرهنگی و میهنی و در ستایش از زبان پارسی است و از دیگرسو، به همه فرهنگ ایران، چه پیش از اسلام و چه پس از آن نیز، نگاهی داشته‌ام و مضمون‌هایی با درون‌مایه فرهنگ کهن ایران ساخته و پرداخته‌ام، خواننده آگاه با نگرش‌ و ژرف‌بینی می‌تواند با گوشه‌هایی از فرهنگ ملی ایران در این سروده‌ها، آشناتر گردد.» در یکی از شعرهای این مجموعه با نام «به سوی مهر» می‌خوانیم: «می‌شکوفد خاوری از سینه‌ام/ سرزده خورشید دیگر از پس آیینه‌ام/ هستی‌ام لبریز آن خورشید/ بودنم سرشار آن گرما/ خاوران سینه‌ام روشن/ پر از گرمای بودن/ چنان چون آتش زرتشت پاینده/ اهورایی، فروزان پاک و دیرنده/ گرم و بالنده/ دل من هم‌سرشت آفتاب است.»
دل‌سروده‌های ایران زمین/ نادره بدیعی (آناهیت) / نشر پازینه
چاپ اول 1393/ 7500تومان

در جست‌وجوی موسیقی ایرانی در چین
این روزها به جز «دل‌سروده‌های ایران‌زمین»، کتاب دیگری هم از نادره بدیعی با نام «موسیقی ایران در چین» توسط نشر پارت منتشر شده است. بدیعی که اکنون عضو کانون پژوهشگران موسیقی ایران است، این کتاب را زمانی که در چین بوده نوشته است. بنا به توضیح بدیعی در پیش‌درآمد کتاب، او در اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد به مدت سه سال در چین بوده و در آنجا با وجوه مختلف فرهنگ و هنر چین از نزدیک آشنا شده و بعد به آموختن زبان اویغوری پرداخته و کتاب «فرهنگ واژه‌های فارسی در اویغوری چین» که پیش از این منتشر شده بود هم نتیجه همان سال‌ها است. اما کارهای پژوهشی بدیعی در این حوزه به این کتاب محدود نیست و کتاب «موسیقی ایران در چین» بخش دیگری از پژوهش‌های اوست که اینک در قالب کتابی منتشر شده است. عناوین برخی از بخش‌های این کتاب عبارتند از: نگاهی به تاریخ موسیقی اویغوران چین، مقام و موسیقی ایران در میان اویغوران، سازهای ایرانی در شین‌جیان چین، رواج سازهای ایرانی در میان چینیان و واژ‌ه‌ها و اصطلاحات موسیقی ایرانی در شین‌جیان چین. در بخشی از پیش‌درآمد کتاب درباره نفوذ موسیقی ایران در چین و نیز فرهنگ‌های دیگر، آمده: «آنچه که موسیقی اویغوری نامیده می‌شود، هنریست که از دیرباز از ایران به میان اویغوران رفته و به مرور زمان گویش یا لهجه اویغوری به خود گرفته است. همچون موسیقی عربی که برگرفته از موسیقی ایرانی است اما با لهجه عربی و موسیقی جمهوری‌های آذربایجان (اران)، قفقاز، گرجستان، ارمنستان و... همه پایه و مایه ایرانی دارند، اما با لهجه آذری، ارمنی و... .» همچنین در بخشی دیگر از پیش‌درآمد مفصل کتاب درباره یکی از هدف‌هایی که همین پژوهش به‌دنبال آن بوده، آمده: «به‌راستی می‌توان بسیاری از گوشه‌ها و مایه‌های فراموش‌شده موسیقی ایران را از موسیقی سرزمین‌هایی که در پرتو فرهنگ ایران می‌زیند یا از سرزمین‌های نیاکانی خود جداسازی شده‌اند، بیرون کشید و بدان هنجاری درست بخشید، اویغوران بر این باورند که دوازده مقامی را که آنان اجرا می‌کنند، هرکدام از مایه‌های آن ویژه ساعتی از شبان‌روزان است و هنوز این سنت موسیقی‌دانان کهن و گذشته ایرانی در شین‌جیان پابرجاست.»
موسیقی ایرانی در چین/ نادره بدیعی/ نشر پارت/ چاپ اول: 1393
قیمت: 10000تومان

پدر و پسر
«حدود حوالی» عنوان کتابی از مصطفی طباطبایی است که شامل دو داستان کوتاه با نام‌های «پدر، پسر» و «حدود حوالی» است و نشر ورجاوند آن را منتشر کرده. هر دو داستان این کتاب در سال 1391 نوشته شده‌اند. داستان اول کتاب با نام «پدر، پسر» روایتی اول‌شخص دارد و داستان با تصویری مبهم شروع می‌شود که در آن راوی قصد رفتن به جایی را دارد و قبل از آن منتظر صحبت با کسی است که از قرار، بسیار مهم است و در آینده راوی نقشی تعیین‌کننده دارد. در بخشی از این داستان می‌خوانیم: «پشت‌میز کارم توی دفتر خودمان مشغول به کار بودم. سرم را به سمت پنجره‌ای که در طرف چپم قرار داشت، چرخاندم. دیدمش که نشسته روی سکوی بتنی پشت ساختمان کناری. نشسته بود توی سایه، رو به باغچه سرسبزی که حاصل دسترنج خودش بود. چشمانش را تا آنجا که می‌شد دوخته بود به دوردست‌ترین نقاط. سیگاری لای انگشتانش بود. دو دستش که با دستبندی نامریی به همدیگر متصل بودند روی دو پایش قرار داشتند. از دور که نگاه می‌کردی حالت دستانش مثل زندانی‌ها بود و حالت صورتش هم که با آن درمی‌آمیخت می‌شد عین زندانی‌های محکوم به اعدام. به سختی می‌شود که از دیدن آنها که گوشه‌ای دنج نشسته‌اند و به افق دور خیره شده‌اند، بی‌تفاوت رد شد. انگار، جایی آن دورها احساس و اندیشه در وجودشان گره می‌خورد به هم. توی قیافه‌اش، وقت‌هایی که حواسش نیست که نگاهش می‌کنی اخمی را می‌بینی. اما وقتی از نیمرخ به همان چهره می‌نگری و گودی زیر گوشه‌های ابروانش را می‌بینی تازه می‌فهمی که این اخم در واقع یک‌جور ناله است.»
حدود حوالی/ مصطفی طباطبایی/ نشر ورجاوند/ چاپ اول: 1393
قیمت:8500تومان
زایش مهر
«دل‌سروده‌های ایران‌زمین»، دفتر شعری است از نادره بدیعی (آناهیت) که به‌تازگی توسط موسسه فرهنگی انتشاراتی پازینه منتشر شده است. شعرهای این مجموعه، آنگونه که از عنوان کتاب هم برمی‌آید، غالبا با توجه به فرهنگ و تاریخ ایران سروده شده‌اند و مربوط به سال‌های مختلفی هستند. نادره بدیعی در دیباچه دفتر شعرش درباره شعرهای این مجموعه نوشته: «سروده‌هایی که در این دفتر می‌خوانید، سروده‌هایی سپید و آزاد هستند یا غزل، چکامه و مثنوی و همه با درون‌مایه‌ها و دیدگاه‌ها و بینشی فرهنگی که از دیوان شعرم بیرون کشیده‌ام و بر آن نام «دل‌سروده‌های ایران‌زمین» نهاده‌ام که از سال 1357 تا 1392 را دربرمی‌گیرد و بهانه این نامگذاری هم این است که در ایران‌زمین و در درازنای تاریخ، بسیار خدای‌نامه‌ها، خدای‌نامک‌ها، شاهنامه‌ها که همه به راستی ایران‌نامه هستند، پدید آمده است که هرکدام به‌گونه‌ای به تاریخ و فرهنگ ایران، نگاهی داشته و هریک از دیدگاه خود، به بیان تاریخ و رویدادهای فرهنگی پرداخته‌اند و حتی بسیار ایران‌نامه‌ها و شهنامه‌ها، وطن‌نامه‌ها و... در دوران معاصر پدید آمده‌اند و چون این دسته از سروده‌های من، از یک سو با درون‌مایه‌های فرهنگی و میهنی و در ستایش از زبان پارسی است و از دیگرسو، به همه فرهنگ ایران، چه پیش از اسلام و چه پس از آن نیز، نگاهی داشته‌ام و مضمون‌هایی با درون‌مایه فرهنگ کهن ایران ساخته و پرداخته‌ام، خواننده آگاه با نگرش‌ و ژرف‌بینی می‌تواند با گوشه‌هایی از فرهنگ ملی ایران در این سروده‌ها، آشناتر گردد.» در یکی از شعرهای این مجموعه با نام «به سوی مهر» می‌خوانیم: «می‌شکوفد خاوری از سینه‌ام/ سرزده خورشید دیگر از پس آیینه‌ام/ هستی‌ام لبریز آن خورشید/ بودنم سرشار آن گرما/ خاوران سینه‌ام روشن/ پر از گرمای بودن/ چنان چون آتش زرتشت پاینده/ اهورایی، فروزان پاک و دیرنده/ گرم و بالنده/ دل من هم‌سرشت آفتاب است.»
دل‌سروده‌های ایران زمین/ نادره بدیعی (آناهیت) / نشر پازینه
چاپ اول 1393/ 7500تومان

در جست‌وجوی موسیقی ایرانی در چین
این روزها به جز «دل‌سروده‌های ایران‌زمین»، کتاب دیگری هم از نادره بدیعی با نام «موسیقی ایران در چین» توسط نشر پارت منتشر شده است. بدیعی که اکنون عضو کانون پژوهشگران موسیقی ایران است، این کتاب را زمانی که در چین بوده نوشته است. بنا به توضیح بدیعی در پیش‌درآمد کتاب، او در اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد به مدت سه سال در چین بوده و در آنجا با وجوه مختلف فرهنگ و هنر چین از نزدیک آشنا شده و بعد به آموختن زبان اویغوری پرداخته و کتاب «فرهنگ واژه‌های فارسی در اویغوری چین» که پیش از این منتشر شده بود هم نتیجه همان سال‌ها است. اما کارهای پژوهشی بدیعی در این حوزه به این کتاب محدود نیست و کتاب «موسیقی ایران در چین» بخش دیگری از پژوهش‌های اوست که اینک در قالب کتابی منتشر شده است. عناوین برخی از بخش‌های این کتاب عبارتند از: نگاهی به تاریخ موسیقی اویغوران چین، مقام و موسیقی ایران در میان اویغوران، سازهای ایرانی در شین‌جیان چین، رواج سازهای ایرانی در میان چینیان و واژ‌ه‌ها و اصطلاحات موسیقی ایرانی در شین‌جیان چین. در بخشی از پیش‌درآمد کتاب درباره نفوذ موسیقی ایران در چین و نیز فرهنگ‌های دیگر، آمده: «آنچه که موسیقی اویغوری نامیده می‌شود، هنریست که از دیرباز از ایران به میان اویغوران رفته و به مرور زمان گویش یا لهجه اویغوری به خود گرفته است. همچون موسیقی عربی که برگرفته از موسیقی ایرانی است اما با لهجه عربی و موسیقی جمهوری‌های آذربایجان (اران)، قفقاز، گرجستان، ارمنستان و... همه پایه و مایه ایرانی دارند، اما با لهجه آذری، ارمنی و... .» همچنین در بخشی دیگر از پیش‌درآمد مفصل کتاب درباره یکی از هدف‌هایی که همین پژوهش به‌دنبال آن بوده، آمده: «به‌راستی می‌توان بسیاری از گوشه‌ها و مایه‌های فراموش‌شده موسیقی ایران را از موسیقی سرزمین‌هایی که در پرتو فرهنگ ایران می‌زیند یا از سرزمین‌های نیاکانی خود جداسازی شده‌اند، بیرون کشید و بدان هنجاری درست بخشید، اویغوران بر این باورند که دوازده مقامی را که آنان اجرا می‌کنند، هرکدام از مایه‌های آن ویژه ساعتی از شبان‌روزان است و هنوز این سنت موسیقی‌دانان کهن و گذشته ایرانی در شین‌جیان پابرجاست.»
موسیقی ایرانی در چین/ نادره بدیعی/ نشر پارت/ چاپ اول: 1393
قیمت: 10000تومان

پدر و پسر
«حدود حوالی» عنوان کتابی از مصطفی طباطبایی است که شامل دو داستان کوتاه با نام‌های «پدر، پسر» و «حدود حوالی» است و نشر ورجاوند آن را منتشر کرده. هر دو داستان این کتاب در سال 1391 نوشته شده‌اند. داستان اول کتاب با نام «پدر، پسر» روایتی اول‌شخص دارد و داستان با تصویری مبهم شروع می‌شود که در آن راوی قصد رفتن به جایی را دارد و قبل از آن منتظر صحبت با کسی است که از قرار، بسیار مهم است و در آینده راوی نقشی تعیین‌کننده دارد. در بخشی از این داستان می‌خوانیم: «پشت‌میز کارم توی دفتر خودمان مشغول به کار بودم. سرم را به سمت پنجره‌ای که در طرف چپم قرار داشت، چرخاندم. دیدمش که نشسته روی سکوی بتنی پشت ساختمان کناری. نشسته بود توی سایه، رو به باغچه سرسبزی که حاصل دسترنج خودش بود. چشمانش را تا آنجا که می‌شد دوخته بود به دوردست‌ترین نقاط. سیگاری لای انگشتانش بود. دو دستش که با دستبندی نامریی به همدیگر متصل بودند روی دو پایش قرار داشتند. از دور که نگاه می‌کردی حالت دستانش مثل زندانی‌ها بود و حالت صورتش هم که با آن درمی‌آمیخت می‌شد عین زندانی‌های محکوم به اعدام. به سختی می‌شود که از دیدن آنها که گوشه‌ای دنج نشسته‌اند و به افق دور خیره شده‌اند، بی‌تفاوت رد شد. انگار، جایی آن دورها احساس و اندیشه در وجودشان گره می‌خورد به هم. توی قیافه‌اش، وقت‌هایی که حواسش نیست که نگاهش می‌کنی اخمی را می‌بینی. اما وقتی از نیمرخ به همان چهره می‌نگری و گودی زیر گوشه‌های ابروانش را می‌بینی تازه می‌فهمی که این اخم در واقع یک‌جور ناله است.»
حدود حوالی/ مصطفی طباطبایی/ نشر ورجاوند/ چاپ اول: 1393
قیمت:8500تومان

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.