آسیبشناسی سینمای کودک
هدایت درست بازیگران
فرزاد اژدری
اگر ستارهسازی در سینمای کودک در ادامه جریان ستارهسازی هالیوودی باشد پسندیده نیست اما از یاد نبریم که ستارهها میتوانند در اذهان عمومی ماندگاری اخلاقی و رفتاری خوبی داشته باشند. اگر مخاطبان کودک ما کودک یا نوجوانی ببینند که رفتار متناسب با شأن یک هنرمند را دارد مانند ستارههای سینمایی کشور جذب او میشوند. بسیاری از بازیگران خردسال یا نوجوان ما میتوانند در جریانسازی فرهنگی تاثیرگذار باشند و با توجه به مخاطبانی که آنها را دیده و دوست دارند میتوانند الگوهای رفتاری خوبی برای همان سنین باشند اما متاسفانه توجه غالب مخاطبان سینما به بازیگران بزرگسال است یا بهمحض اینکه کودکی به نوجوانی و جوانی رسید برخی مطبوعات زرد راجع به زندگی شخصی آنها شایعات متنوعی پخش میکنند و از این راه سعی در مشهور کردنشان دارند.
یادمان نرود که هنر بازیگری همین کودکان خردسال که در یک یا چند فیلم سینمایی بازی کردهاند حاصل تلاش جمعی گروههای متعدد فیلمسازی بوده است و اینهمه تجربه و فرصت برای تربیت یک بازیگر نباید با تلاشهای مذبوحانه و پولپرستانه برخی شایعهپرداز به بازی گرفته شود. کودکان بازیگر برای حفظ ارزشهای بازیگری خود نیاز به دورههای متعدد بازیگری، بدن، بیان و تربیت حس دارند؛ زیرا بهمحض عبور از مرحله کودکی یا نوجوانی با تغییرات سنی در چهره و قدوقامتشان کنار گذاشته میشوند و همین امر باعث میشود که بسیاری از این بچهها برای بازی در سنین بالاتر دوباره از هنروری و نقشهای کوتاه شروع کنند و راه رفته را دوباره بازگردند.
برای ستارهسازی به روش صحیح و اصولی باید روی هنر این بازیگران خردسال برای تربیت بازیگران آینده سینمای ایران سرمایهگذاری کرد و این مهم اگر در برنامهریزی نهادها و سازمانهای متولی سینمای کودک گنجانده شود شاید باعث ساختن الگوهای صحیح ستارهسازی در سینمای کودک و بزرگسال ما باشد. اگر بازیگران کودک و نوجوان در شرایطی مساوی به اکتساب مراحل متنوع هنر بازیگری بپردازند، در مسیری قرار میگیرند که بهطور قطع آینده آنان را مشخصتر خواهد کرد و تنها حضور آنکه بااستعدادتر است در ادامه این راه بر سایرین مبرهن خواهد شد. همچنین بازی این بازیگران با هدایت درست و اساسی میتواند به نوعی ستارهسازی بجا و درست متاثر از اخلاق و آداب انسانی اسلامی ملی منجر شود و در آینده صنفی از بازیگران شاخص و بااخلاق و محبوب را خواهد ساخت که بهدور از هرگونه حاشیهداشتن یا حاشیهپرداختن در سینمای ایران ماندگار شوند و بهدرستی الگوی همهجانبه همه دوستداران سینما باشند. مدارس بازیگری یا کلاسهای آموزشی برای این بازیگران نمیتواند محل مناسبی برای ابراز هنرشان باشد زیرا آنان از دیگر مبتدیان پیش افتادهاند اما برای ماندگاری آنان در عرصه بازیگری؛ استاد و درسی خاص میطلبد که با هدایت درست و همهجانبه- اگر نهاد و متولی دولتی سینمای کودک یا بخش خصوصی واقعا داعیه پرورش آنان را داشته باشد- بهراحتی میتوان به تعریف یک مدرسه بازیگری در سطح کودک و نوجوان رسید.
یادمان نرود که هنر بازیگری همین کودکان خردسال که در یک یا چند فیلم سینمایی بازی کردهاند حاصل تلاش جمعی گروههای متعدد فیلمسازی بوده است و اینهمه تجربه و فرصت برای تربیت یک بازیگر نباید با تلاشهای مذبوحانه و پولپرستانه برخی شایعهپرداز به بازی گرفته شود. کودکان بازیگر برای حفظ ارزشهای بازیگری خود نیاز به دورههای متعدد بازیگری، بدن، بیان و تربیت حس دارند؛ زیرا بهمحض عبور از مرحله کودکی یا نوجوانی با تغییرات سنی در چهره و قدوقامتشان کنار گذاشته میشوند و همین امر باعث میشود که بسیاری از این بچهها برای بازی در سنین بالاتر دوباره از هنروری و نقشهای کوتاه شروع کنند و راه رفته را دوباره بازگردند.
برای ستارهسازی به روش صحیح و اصولی باید روی هنر این بازیگران خردسال برای تربیت بازیگران آینده سینمای ایران سرمایهگذاری کرد و این مهم اگر در برنامهریزی نهادها و سازمانهای متولی سینمای کودک گنجانده شود شاید باعث ساختن الگوهای صحیح ستارهسازی در سینمای کودک و بزرگسال ما باشد. اگر بازیگران کودک و نوجوان در شرایطی مساوی به اکتساب مراحل متنوع هنر بازیگری بپردازند، در مسیری قرار میگیرند که بهطور قطع آینده آنان را مشخصتر خواهد کرد و تنها حضور آنکه بااستعدادتر است در ادامه این راه بر سایرین مبرهن خواهد شد. همچنین بازی این بازیگران با هدایت درست و اساسی میتواند به نوعی ستارهسازی بجا و درست متاثر از اخلاق و آداب انسانی اسلامی ملی منجر شود و در آینده صنفی از بازیگران شاخص و بااخلاق و محبوب را خواهد ساخت که بهدور از هرگونه حاشیهداشتن یا حاشیهپرداختن در سینمای ایران ماندگار شوند و بهدرستی الگوی همهجانبه همه دوستداران سینما باشند. مدارس بازیگری یا کلاسهای آموزشی برای این بازیگران نمیتواند محل مناسبی برای ابراز هنرشان باشد زیرا آنان از دیگر مبتدیان پیش افتادهاند اما برای ماندگاری آنان در عرصه بازیگری؛ استاد و درسی خاص میطلبد که با هدایت درست و همهجانبه- اگر نهاد و متولی دولتی سینمای کودک یا بخش خصوصی واقعا داعیه پرورش آنان را داشته باشد- بهراحتی میتوان به تعریف یک مدرسه بازیگری در سطح کودک و نوجوان رسید.
اگر ستارهسازی در سینمای کودک در ادامه جریان ستارهسازی هالیوودی باشد پسندیده نیست اما از یاد نبریم که ستارهها میتوانند در اذهان عمومی ماندگاری اخلاقی و رفتاری خوبی داشته باشند. اگر مخاطبان کودک ما کودک یا نوجوانی ببینند که رفتار متناسب با شأن یک هنرمند را دارد مانند ستارههای سینمایی کشور جذب او میشوند. بسیاری از بازیگران خردسال یا نوجوان ما میتوانند در جریانسازی فرهنگی تاثیرگذار باشند و با توجه به مخاطبانی که آنها را دیده و دوست دارند میتوانند الگوهای رفتاری خوبی برای همان سنین باشند اما متاسفانه توجه غالب مخاطبان سینما به بازیگران بزرگسال است یا بهمحض اینکه کودکی به نوجوانی و جوانی رسید برخی مطبوعات زرد راجع به زندگی شخصی آنها شایعات متنوعی پخش میکنند و از این راه سعی در مشهور کردنشان دارند.
یادمان نرود که هنر بازیگری همین کودکان خردسال که در یک یا چند فیلم سینمایی بازی کردهاند حاصل تلاش جمعی گروههای متعدد فیلمسازی بوده است و اینهمه تجربه و فرصت برای تربیت یک بازیگر نباید با تلاشهای مذبوحانه و پولپرستانه برخی شایعهپرداز به بازی گرفته شود. کودکان بازیگر برای حفظ ارزشهای بازیگری خود نیاز به دورههای متعدد بازیگری، بدن، بیان و تربیت حس دارند؛ زیرا بهمحض عبور از مرحله کودکی یا نوجوانی با تغییرات سنی در چهره و قدوقامتشان کنار گذاشته میشوند و همین امر باعث میشود که بسیاری از این بچهها برای بازی در سنین بالاتر دوباره از هنروری و نقشهای کوتاه شروع کنند و راه رفته را دوباره بازگردند.
برای ستارهسازی به روش صحیح و اصولی باید روی هنر این بازیگران خردسال برای تربیت بازیگران آینده سینمای ایران سرمایهگذاری کرد و این مهم اگر در برنامهریزی نهادها و سازمانهای متولی سینمای کودک گنجانده شود شاید باعث ساختن الگوهای صحیح ستارهسازی در سینمای کودک و بزرگسال ما باشد. اگر بازیگران کودک و نوجوان در شرایطی مساوی به اکتساب مراحل متنوع هنر بازیگری بپردازند، در مسیری قرار میگیرند که بهطور قطع آینده آنان را مشخصتر خواهد کرد و تنها حضور آنکه بااستعدادتر است در ادامه این راه بر سایرین مبرهن خواهد شد. همچنین بازی این بازیگران با هدایت درست و اساسی میتواند به نوعی ستارهسازی بجا و درست متاثر از اخلاق و آداب انسانی اسلامی ملی منجر شود و در آینده صنفی از بازیگران شاخص و بااخلاق و محبوب را خواهد ساخت که بهدور از هرگونه حاشیهداشتن یا حاشیهپرداختن در سینمای ایران ماندگار شوند و بهدرستی الگوی همهجانبه همه دوستداران سینما باشند. مدارس بازیگری یا کلاسهای آموزشی برای این بازیگران نمیتواند محل مناسبی برای ابراز هنرشان باشد زیرا آنان از دیگر مبتدیان پیش افتادهاند اما برای ماندگاری آنان در عرصه بازیگری؛ استاد و درسی خاص میطلبد که با هدایت درست و همهجانبه- اگر نهاد و متولی دولتی سینمای کودک یا بخش خصوصی واقعا داعیه پرورش آنان را داشته باشد- بهراحتی میتوان به تعریف یک مدرسه بازیگری در سطح کودک و نوجوان رسید.
یادمان نرود که هنر بازیگری همین کودکان خردسال که در یک یا چند فیلم سینمایی بازی کردهاند حاصل تلاش جمعی گروههای متعدد فیلمسازی بوده است و اینهمه تجربه و فرصت برای تربیت یک بازیگر نباید با تلاشهای مذبوحانه و پولپرستانه برخی شایعهپرداز به بازی گرفته شود. کودکان بازیگر برای حفظ ارزشهای بازیگری خود نیاز به دورههای متعدد بازیگری، بدن، بیان و تربیت حس دارند؛ زیرا بهمحض عبور از مرحله کودکی یا نوجوانی با تغییرات سنی در چهره و قدوقامتشان کنار گذاشته میشوند و همین امر باعث میشود که بسیاری از این بچهها برای بازی در سنین بالاتر دوباره از هنروری و نقشهای کوتاه شروع کنند و راه رفته را دوباره بازگردند.
برای ستارهسازی به روش صحیح و اصولی باید روی هنر این بازیگران خردسال برای تربیت بازیگران آینده سینمای ایران سرمایهگذاری کرد و این مهم اگر در برنامهریزی نهادها و سازمانهای متولی سینمای کودک گنجانده شود شاید باعث ساختن الگوهای صحیح ستارهسازی در سینمای کودک و بزرگسال ما باشد. اگر بازیگران کودک و نوجوان در شرایطی مساوی به اکتساب مراحل متنوع هنر بازیگری بپردازند، در مسیری قرار میگیرند که بهطور قطع آینده آنان را مشخصتر خواهد کرد و تنها حضور آنکه بااستعدادتر است در ادامه این راه بر سایرین مبرهن خواهد شد. همچنین بازی این بازیگران با هدایت درست و اساسی میتواند به نوعی ستارهسازی بجا و درست متاثر از اخلاق و آداب انسانی اسلامی ملی منجر شود و در آینده صنفی از بازیگران شاخص و بااخلاق و محبوب را خواهد ساخت که بهدور از هرگونه حاشیهداشتن یا حاشیهپرداختن در سینمای ایران ماندگار شوند و بهدرستی الگوی همهجانبه همه دوستداران سینما باشند. مدارس بازیگری یا کلاسهای آموزشی برای این بازیگران نمیتواند محل مناسبی برای ابراز هنرشان باشد زیرا آنان از دیگر مبتدیان پیش افتادهاند اما برای ماندگاری آنان در عرصه بازیگری؛ استاد و درسی خاص میطلبد که با هدایت درست و همهجانبه- اگر نهاد و متولی دولتی سینمای کودک یا بخش خصوصی واقعا داعیه پرورش آنان را داشته باشد- بهراحتی میتوان به تعریف یک مدرسه بازیگری در سطح کودک و نوجوان رسید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.