وزارت کشور مجوز داد
تغییر«پایداری»؛ از «جبهه» به «حزب»
مهسا جزینی: «جبهه»، «حزب» شد تا پایدارتر بماند. به گزارش «ایلنا»، احمد بخشایشاردستانی، عضو «کمیسیون ماده 10 احزاب» از اعطای مجوز «حزب» به «جبهه پایداری» خبر داده است. اگرچه همزمان هم صادق محصولی، عضو شورای مرکزی «جبهه پایداری» ضمن ابراز خوشحالی از انتشار خبر صدور این مجوز به «فارس» گفته است: «ما هنوز اطلاعی از ابلاغ مجوز فعالیت نداریم.» «پایداری»ها، قرار نبود «حزب» شوند و همان اوایل شکلگیری خود هم به دفعات بر«جبهه»بودن فعالیت خود تاکید داشتند. این، خواسته آیتالله مصباح هم بود که بارها در آرایش از مذمت تحزب سخن گفته بود و خواستهاش هم از «پایداری»ها در نخستین همایش اعلام حضورشان همین بود که «جبهه»بمانند. آنها، عدهای از اصولگرایان و اعضای پیشین دولت احمدینژاد بودند که در سال 90 با حلقهزدن بهدور آیتالله مصباحیزدی، «جبهه پایداری» را تشکیل دادند. آنها خود را در مقایسه با دیگر اصولگرایان، اصولگرای واقعی و اصیل میدانستند. در انتخابات سال 92 ابتدا، کامران باقریلنکرانی را نامزد انتخابات ریاستجمهوری کردند اما بعد از انصراف او، سعید جلیلی بهجایش نشست. رای چهارمیلیونی سعید جلیلی در
نهایت نشاندهنده وضعیت پایگاه اجتماعی حامیان این «جبهه» بود. تحلیلگران معتقدند رخدادی که مسیر «جبهه» را بهسوی «حزب» کج کرد، همین اتفاق، یعنی ناکامی در انتخابات ریاستجمهوری سال 92 بود. آنها بهدنبال انتخاب «اصلح» بودند و میگفتند نگاهشان به انتخابات برد و باختی نیست. برای همین هم حاضر به ائتلاف با دیگر اصولگرایان نشدند. تجربه ناکامی، اما، گویا باعث شده آنها کمی از ایدههای گذشته عدول کنند و یکقدم به بازی سیاست نزدیکتر شدهاند. تحزب از ملزومات تندادن به بازی سیاست در عصر مدرن است. اواخر سال گذشته بود که خبر رسید «جبهه پایداری» درخواست مجوز حزب کرده است.
اگرچه در شکل و نوع تحزبورزی «پایداری»ها هم اماواگرهای زیادی هست؛ حزبی که «شورای فقیهان» دارد و قرار است تصمیمات شورای مرکزیاش از تایید این شورا بگذرد؛ حزبی که به ادعای سخنگویش هدفش کسب قدرت سیاسی نیست و با مدلهای غربی و مدلهای موجود خیلی فرق دارد. پایداریها به تمسک از آیتالله مصباح خود تعریفی از تحزب ارایه میکنند که برای فعالان عرصه حزب و سیاست نه ملموس است و نه قابلفهم. این تعریف متناقض و نوظهور را احتمالا فقط خود پایداریها متوجه میشوند، درغیر این صورت میتوان گفت صرفا نوعی پوشش است و بازی با کلمات و واژهها. سقایبیریا، سخنگوی «جبهه پایداری» در آخرین نشست خبری خود با تکذیب این مساله که آیتالله مصباحیزدی بارها در مخالفت با تحزب حرف زده است گفته بود: «من صحبتهای ایشان را در ذهن دارم. هرگز اینطور کلی، حزب را به هر مفهومی رد نکردهاند. حزب را به مفهوم غربیاش قبول ندارند.» به گفته او «پایداری»های «حزب»شده با سایر احزاب تفاوتهایی دارد و بنیان و شالودهاش با دیگر احزاب فرق میکند. هدفش بهدستگرفتن قدرت نیست، اگر هم قدرت را به دست بگیرد آن را وسیله قرار میدهد.
امیر محبیان، از تحلیلگران اصولگرا، معتقد است که وفاداری پایداریها به آرا و اندیشههای مصباح، ابدی و ازلی نیست. او مصباحیزدی را روحانیای آرمانگرا و «پایداری»ها را سیاستمدارانی اهل عمل میداند که بهدنبال کسب قدرتند. او بهتازگی به «شرق» گفته بود: «یکی از اشتباهات جدی آن است که دغدغهها و ظرف فعالیت آیتالله مصباح را با پایداری یکی بدانیم. آیتالله مصباح آرمانگرایی است که از ظرف عمل و کسانی چون پایداری برای پیشبرد باورهایش بهره میگیرد، در حالی که پایداریها عملگرایانی هستند که از دیدگاههای آیتالله مصباح بهعنوان پوشش ایدئولوژیک استفاده میکنند، شاید ادبیات هردو یکی باشد ولی دغدغههای دو طرف کاملا متفاوت است، در عمل خواهید دید پایداریها تا زمانی که دیدگاههای آیتالله مصباح، آنها را به قدرت نزدیک میکند از آن پیروی خواهند کرد درغیراینصورت آن را کنار خواهند نهاد.»
بعد از بدلشدن آنها به حزب باید منتظر چرخشهای جدیدتری در «پایداری»ها بود. آنها قطعا با پرسشهای اساسی و جدیدی روبهرو خواهند شد که ناگزیر باید برایش راهحل و جوابی بیابند. آنها چطور میخواهند دو گزاره کاملا متضاد ائتلاف حزبی و ایده انتخاب اصلح را باهم جمع کنند؟ چندی قبل در یکی از همایشهای این جبهه «علی مصباحیزدی» فرزند آیتالله مصباح در نقد تحزب و تمجید از جبههبودن پایداری گفته بود: ««جبهه پایداری»، مثل یک «حزب» نیست که به شخصی که اعتقاد ندارد، رای دهد چرا که چنین حزبی در اسلام نیز مورد قبول نیست. گفتمان «جبهه پایداری» باید در جامعه عمومی شود و هر فردی در جامعه بر اساس اصول فکر و تصمیمگیری کند.» شاید همانطور که محبیان پیشبینی کرده است، «پایداری»ها، چارهای جز عملگراشدن که لازمهاش عبور از مصباح است؛ ندارند، مگر اینکه در مسیر کسب قدرت، ایشان را هم برای کسب رای، با خود همراه کنند که البته گزینه چندان محتملی نیست.
اگرچه در شکل و نوع تحزبورزی «پایداری»ها هم اماواگرهای زیادی هست؛ حزبی که «شورای فقیهان» دارد و قرار است تصمیمات شورای مرکزیاش از تایید این شورا بگذرد؛ حزبی که به ادعای سخنگویش هدفش کسب قدرت سیاسی نیست و با مدلهای غربی و مدلهای موجود خیلی فرق دارد. پایداریها به تمسک از آیتالله مصباح خود تعریفی از تحزب ارایه میکنند که برای فعالان عرصه حزب و سیاست نه ملموس است و نه قابلفهم. این تعریف متناقض و نوظهور را احتمالا فقط خود پایداریها متوجه میشوند، درغیر این صورت میتوان گفت صرفا نوعی پوشش است و بازی با کلمات و واژهها. سقایبیریا، سخنگوی «جبهه پایداری» در آخرین نشست خبری خود با تکذیب این مساله که آیتالله مصباحیزدی بارها در مخالفت با تحزب حرف زده است گفته بود: «من صحبتهای ایشان را در ذهن دارم. هرگز اینطور کلی، حزب را به هر مفهومی رد نکردهاند. حزب را به مفهوم غربیاش قبول ندارند.» به گفته او «پایداری»های «حزب»شده با سایر احزاب تفاوتهایی دارد و بنیان و شالودهاش با دیگر احزاب فرق میکند. هدفش بهدستگرفتن قدرت نیست، اگر هم قدرت را به دست بگیرد آن را وسیله قرار میدهد.
امیر محبیان، از تحلیلگران اصولگرا، معتقد است که وفاداری پایداریها به آرا و اندیشههای مصباح، ابدی و ازلی نیست. او مصباحیزدی را روحانیای آرمانگرا و «پایداری»ها را سیاستمدارانی اهل عمل میداند که بهدنبال کسب قدرتند. او بهتازگی به «شرق» گفته بود: «یکی از اشتباهات جدی آن است که دغدغهها و ظرف فعالیت آیتالله مصباح را با پایداری یکی بدانیم. آیتالله مصباح آرمانگرایی است که از ظرف عمل و کسانی چون پایداری برای پیشبرد باورهایش بهره میگیرد، در حالی که پایداریها عملگرایانی هستند که از دیدگاههای آیتالله مصباح بهعنوان پوشش ایدئولوژیک استفاده میکنند، شاید ادبیات هردو یکی باشد ولی دغدغههای دو طرف کاملا متفاوت است، در عمل خواهید دید پایداریها تا زمانی که دیدگاههای آیتالله مصباح، آنها را به قدرت نزدیک میکند از آن پیروی خواهند کرد درغیراینصورت آن را کنار خواهند نهاد.»
بعد از بدلشدن آنها به حزب باید منتظر چرخشهای جدیدتری در «پایداری»ها بود. آنها قطعا با پرسشهای اساسی و جدیدی روبهرو خواهند شد که ناگزیر باید برایش راهحل و جوابی بیابند. آنها چطور میخواهند دو گزاره کاملا متضاد ائتلاف حزبی و ایده انتخاب اصلح را باهم جمع کنند؟ چندی قبل در یکی از همایشهای این جبهه «علی مصباحیزدی» فرزند آیتالله مصباح در نقد تحزب و تمجید از جبههبودن پایداری گفته بود: ««جبهه پایداری»، مثل یک «حزب» نیست که به شخصی که اعتقاد ندارد، رای دهد چرا که چنین حزبی در اسلام نیز مورد قبول نیست. گفتمان «جبهه پایداری» باید در جامعه عمومی شود و هر فردی در جامعه بر اساس اصول فکر و تصمیمگیری کند.» شاید همانطور که محبیان پیشبینی کرده است، «پایداری»ها، چارهای جز عملگراشدن که لازمهاش عبور از مصباح است؛ ندارند، مگر اینکه در مسیر کسب قدرت، ایشان را هم برای کسب رای، با خود همراه کنند که البته گزینه چندان محتملی نیست.
مهسا جزینی: «جبهه»، «حزب» شد تا پایدارتر بماند. به گزارش «ایلنا»، احمد بخشایشاردستانی، عضو «کمیسیون ماده 10 احزاب» از اعطای مجوز «حزب» به «جبهه پایداری» خبر داده است. اگرچه همزمان هم صادق محصولی، عضو شورای مرکزی «جبهه پایداری» ضمن ابراز خوشحالی از انتشار خبر صدور این مجوز به «فارس» گفته است: «ما هنوز اطلاعی از ابلاغ مجوز فعالیت نداریم.» «پایداری»ها، قرار نبود «حزب» شوند و همان اوایل شکلگیری خود هم به دفعات بر«جبهه»بودن فعالیت خود تاکید داشتند. این، خواسته آیتالله مصباح هم بود که بارها در آرایش از مذمت تحزب سخن گفته بود و خواستهاش هم از «پایداری»ها در نخستین همایش اعلام حضورشان همین بود که «جبهه»بمانند. آنها، عدهای از اصولگرایان و اعضای پیشین دولت احمدینژاد بودند که در سال 90 با حلقهزدن بهدور آیتالله مصباحیزدی، «جبهه پایداری» را تشکیل دادند. آنها خود را در مقایسه با دیگر اصولگرایان، اصولگرای واقعی و اصیل میدانستند. در انتخابات سال 92 ابتدا، کامران باقریلنکرانی را نامزد انتخابات ریاستجمهوری کردند اما بعد از انصراف او، سعید جلیلی بهجایش نشست. رای چهارمیلیونی سعید جلیلی در
نهایت نشاندهنده وضعیت پایگاه اجتماعی حامیان این «جبهه» بود. تحلیلگران معتقدند رخدادی که مسیر «جبهه» را بهسوی «حزب» کج کرد، همین اتفاق، یعنی ناکامی در انتخابات ریاستجمهوری سال 92 بود. آنها بهدنبال انتخاب «اصلح» بودند و میگفتند نگاهشان به انتخابات برد و باختی نیست. برای همین هم حاضر به ائتلاف با دیگر اصولگرایان نشدند. تجربه ناکامی، اما، گویا باعث شده آنها کمی از ایدههای گذشته عدول کنند و یکقدم به بازی سیاست نزدیکتر شدهاند. تحزب از ملزومات تندادن به بازی سیاست در عصر مدرن است. اواخر سال گذشته بود که خبر رسید «جبهه پایداری» درخواست مجوز حزب کرده است.
اگرچه در شکل و نوع تحزبورزی «پایداری»ها هم اماواگرهای زیادی هست؛ حزبی که «شورای فقیهان» دارد و قرار است تصمیمات شورای مرکزیاش از تایید این شورا بگذرد؛ حزبی که به ادعای سخنگویش هدفش کسب قدرت سیاسی نیست و با مدلهای غربی و مدلهای موجود خیلی فرق دارد. پایداریها به تمسک از آیتالله مصباح خود تعریفی از تحزب ارایه میکنند که برای فعالان عرصه حزب و سیاست نه ملموس است و نه قابلفهم. این تعریف متناقض و نوظهور را احتمالا فقط خود پایداریها متوجه میشوند، درغیر این صورت میتوان گفت صرفا نوعی پوشش است و بازی با کلمات و واژهها. سقایبیریا، سخنگوی «جبهه پایداری» در آخرین نشست خبری خود با تکذیب این مساله که آیتالله مصباحیزدی بارها در مخالفت با تحزب حرف زده است گفته بود: «من صحبتهای ایشان را در ذهن دارم. هرگز اینطور کلی، حزب را به هر مفهومی رد نکردهاند. حزب را به مفهوم غربیاش قبول ندارند.» به گفته او «پایداری»های «حزب»شده با سایر احزاب تفاوتهایی دارد و بنیان و شالودهاش با دیگر احزاب فرق میکند. هدفش بهدستگرفتن قدرت نیست، اگر هم قدرت را به دست بگیرد آن را وسیله قرار میدهد.
امیر محبیان، از تحلیلگران اصولگرا، معتقد است که وفاداری پایداریها به آرا و اندیشههای مصباح، ابدی و ازلی نیست. او مصباحیزدی را روحانیای آرمانگرا و «پایداری»ها را سیاستمدارانی اهل عمل میداند که بهدنبال کسب قدرتند. او بهتازگی به «شرق» گفته بود: «یکی از اشتباهات جدی آن است که دغدغهها و ظرف فعالیت آیتالله مصباح را با پایداری یکی بدانیم. آیتالله مصباح آرمانگرایی است که از ظرف عمل و کسانی چون پایداری برای پیشبرد باورهایش بهره میگیرد، در حالی که پایداریها عملگرایانی هستند که از دیدگاههای آیتالله مصباح بهعنوان پوشش ایدئولوژیک استفاده میکنند، شاید ادبیات هردو یکی باشد ولی دغدغههای دو طرف کاملا متفاوت است، در عمل خواهید دید پایداریها تا زمانی که دیدگاههای آیتالله مصباح، آنها را به قدرت نزدیک میکند از آن پیروی خواهند کرد درغیراینصورت آن را کنار خواهند نهاد.»
بعد از بدلشدن آنها به حزب باید منتظر چرخشهای جدیدتری در «پایداری»ها بود. آنها قطعا با پرسشهای اساسی و جدیدی روبهرو خواهند شد که ناگزیر باید برایش راهحل و جوابی بیابند. آنها چطور میخواهند دو گزاره کاملا متضاد ائتلاف حزبی و ایده انتخاب اصلح را باهم جمع کنند؟ چندی قبل در یکی از همایشهای این جبهه «علی مصباحیزدی» فرزند آیتالله مصباح در نقد تحزب و تمجید از جبههبودن پایداری گفته بود: ««جبهه پایداری»، مثل یک «حزب» نیست که به شخصی که اعتقاد ندارد، رای دهد چرا که چنین حزبی در اسلام نیز مورد قبول نیست. گفتمان «جبهه پایداری» باید در جامعه عمومی شود و هر فردی در جامعه بر اساس اصول فکر و تصمیمگیری کند.» شاید همانطور که محبیان پیشبینی کرده است، «پایداری»ها، چارهای جز عملگراشدن که لازمهاش عبور از مصباح است؛ ندارند، مگر اینکه در مسیر کسب قدرت، ایشان را هم برای کسب رای، با خود همراه کنند که البته گزینه چندان محتملی نیست.
اگرچه در شکل و نوع تحزبورزی «پایداری»ها هم اماواگرهای زیادی هست؛ حزبی که «شورای فقیهان» دارد و قرار است تصمیمات شورای مرکزیاش از تایید این شورا بگذرد؛ حزبی که به ادعای سخنگویش هدفش کسب قدرت سیاسی نیست و با مدلهای غربی و مدلهای موجود خیلی فرق دارد. پایداریها به تمسک از آیتالله مصباح خود تعریفی از تحزب ارایه میکنند که برای فعالان عرصه حزب و سیاست نه ملموس است و نه قابلفهم. این تعریف متناقض و نوظهور را احتمالا فقط خود پایداریها متوجه میشوند، درغیر این صورت میتوان گفت صرفا نوعی پوشش است و بازی با کلمات و واژهها. سقایبیریا، سخنگوی «جبهه پایداری» در آخرین نشست خبری خود با تکذیب این مساله که آیتالله مصباحیزدی بارها در مخالفت با تحزب حرف زده است گفته بود: «من صحبتهای ایشان را در ذهن دارم. هرگز اینطور کلی، حزب را به هر مفهومی رد نکردهاند. حزب را به مفهوم غربیاش قبول ندارند.» به گفته او «پایداری»های «حزب»شده با سایر احزاب تفاوتهایی دارد و بنیان و شالودهاش با دیگر احزاب فرق میکند. هدفش بهدستگرفتن قدرت نیست، اگر هم قدرت را به دست بگیرد آن را وسیله قرار میدهد.
امیر محبیان، از تحلیلگران اصولگرا، معتقد است که وفاداری پایداریها به آرا و اندیشههای مصباح، ابدی و ازلی نیست. او مصباحیزدی را روحانیای آرمانگرا و «پایداری»ها را سیاستمدارانی اهل عمل میداند که بهدنبال کسب قدرتند. او بهتازگی به «شرق» گفته بود: «یکی از اشتباهات جدی آن است که دغدغهها و ظرف فعالیت آیتالله مصباح را با پایداری یکی بدانیم. آیتالله مصباح آرمانگرایی است که از ظرف عمل و کسانی چون پایداری برای پیشبرد باورهایش بهره میگیرد، در حالی که پایداریها عملگرایانی هستند که از دیدگاههای آیتالله مصباح بهعنوان پوشش ایدئولوژیک استفاده میکنند، شاید ادبیات هردو یکی باشد ولی دغدغههای دو طرف کاملا متفاوت است، در عمل خواهید دید پایداریها تا زمانی که دیدگاههای آیتالله مصباح، آنها را به قدرت نزدیک میکند از آن پیروی خواهند کرد درغیراینصورت آن را کنار خواهند نهاد.»
بعد از بدلشدن آنها به حزب باید منتظر چرخشهای جدیدتری در «پایداری»ها بود. آنها قطعا با پرسشهای اساسی و جدیدی روبهرو خواهند شد که ناگزیر باید برایش راهحل و جوابی بیابند. آنها چطور میخواهند دو گزاره کاملا متضاد ائتلاف حزبی و ایده انتخاب اصلح را باهم جمع کنند؟ چندی قبل در یکی از همایشهای این جبهه «علی مصباحیزدی» فرزند آیتالله مصباح در نقد تحزب و تمجید از جبههبودن پایداری گفته بود: ««جبهه پایداری»، مثل یک «حزب» نیست که به شخصی که اعتقاد ندارد، رای دهد چرا که چنین حزبی در اسلام نیز مورد قبول نیست. گفتمان «جبهه پایداری» باید در جامعه عمومی شود و هر فردی در جامعه بر اساس اصول فکر و تصمیمگیری کند.» شاید همانطور که محبیان پیشبینی کرده است، «پایداری»ها، چارهای جز عملگراشدن که لازمهاش عبور از مصباح است؛ ندارند، مگر اینکه در مسیر کسب قدرت، ایشان را هم برای کسب رای، با خود همراه کنند که البته گزینه چندان محتملی نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.