|

«اینچئون» یک میزبانی، چند سوال مبهم

سارا گودرزی، خبرنگار اعزامی «شرق» به «اینچئون»

میزبانی کره‌ای‌ها از بازی‌های آسیایی همه را کلافه کرده است. انگارنه‌انگار که اینجا سومین شهر بزرگ کره‌جنوبی، کشوری پیشرفته در آسیاست و مهم‌ترین رویداد ورزشی قاره کهن در آن برگزار می‌شود. نه به آن‌همه شوروهیاهویی که در مراسم افتتاحیه بازی‌ها از مردم دیده می‌شد و نه به این سکوت مطلقی که شهر اینچئون و حومه آن را فرا گرفته است؛ سکوتی آزاردهنده که همه از آن اسم می‌برند و حداقل اینکه ایرانی‌ها به آن عادت ندارند. حتی اگر ساعت‌ها در ترافیک‌های سنگین بزرگراه‌ها بمانی، یک صدای بوق هم نمی‌شنوی.
از سالن مسابقات و استادیوم‌ها که پایت را بیرون می‌گذاری کوچک‌ترین نشانه‌ای از برگزاری بازی‌های آسیایی نمی‌بینی.
تنها در یکی، دو خیابان نزدیک و منتهی به مرکز خبری بازی‌هاست که حال‌وهوا، ورزشی است و تردد خبرنگاران فضا را شلوغ کرده.
هرچند، فضای رسانه‌ای این مرکز خبری را هم نمی‌توان تحمل‌ کرد. پنج‌روز از شروع بازی‌ها گذشته و دیگر صدای خبرنگاران تمام کشورها درآمده. هیچ امکانات پشتیبانی‌ای نیست. برای رفتن به استادیوم و پوشش خبری مسابقات باید مدت‌ها در صف ایستگاه اتوبوس بمانی تا اتوبوس موردنظر بیاید. اگر هم یک دقیقه دیر در محل ایستگاه حاضر باشی راننده توقف نمی‌کند و اتوبوس خالی را با یک نفر هم شده به مقصد می‌رساند. کسانی هم که جا مانده‌اند باید دست در جیبشان کنند و با تاکسی‌ها به استادیوم‌های دورافتاده با مسافت‌هایی بین 20 تا 100کیلومتر بروند و در بهترین حالت ممکن، 60دلار ناقابل کرایه بدهند!
بی‌توجهی مسوولان برگزاری بازی‌ها به این موضوع، به قدری عرصه را برای اصحاب رسانه تنگ کرده که خبرنگاران ایرانی دوشنبه‌شب در اعتراض به این بی‌برنامگی، در مرکز خبری تجمع کردند. این اتفاق در حالی افتاد که کل گروه رسانه‌ای ایران ساعت 11:30 شب بعد از اتمام کار خود در مرکز خبری تا یک بامداد روز بعد در ایستگاه اتوبوس ماندند و هیچ مسوولی هم پیگیر این موضوع نبود که این افراد باید چطور خود را به دهکده برسانند. در همین رابطه، برخی نماینده‌های رسانه‌های خارجی نیز به ایرانی‌ها پیوستند و از نبود امکانات پشتیبانی گلایه کردند که در نهایت، پلیس منطقه مجبور شد یکی از اتوبوس‌هایی را که هیچ سرنشینی نداشت و بی‌جهت در ایستگاه مانده بود، در اختیار تجمع‌کنندگان قرار دهد تا به دهکده بروند.
ضعف کره‌ای‌های در مهیاکردن امکانات پشتیبانی تنها محدود به گروه‌های خبری نمی‌شود و ورزشکاران را هم در دهکده بازی‌ها دچار مشکل کرده است.
بی‌کیفیت‌بودن سرویس غذایی، نبود غذای ملل در دهکده و مسیرهای طولانی رفت‌وآمد به محل تمرین و مسابقات ورزشکاران را عصبانی کرده است.
کره‌جنوبی که تا پیش از این در سال‌های 1986 سئول و 2002 پوسان میزبان بازی‌های آسیایی بوده و در آن دوران به گفته کارشناسان ورزشی، به‌خوبی از عهده برگزرای این رویداد مهم برآمده، این‌بار، در سومین دوره تجربه برگزاری این پیکارها در اینچئون نتوانسته موفق عمل کند. بدون اغراق باید گفت کره‌جنوبی جزو معدود کشورهای پیشرفته در آسیاست که در هر زمینه‌ای از صنعت و پوشاک گرفته تا حوزه ورزش، بهترین امکانات سخت‌افزاری و مدرن را داشته که در دنیا هم زبانزد است اما این را به صراحت باید گفت که عقب‌ماندن آنها در فراهم‌کردن امکانات پشتیبانی که ذره کوچکی در برابر توانایی‌های بزرگ آنهاست، چشم‌بادامی‌ها را زیر سوال برده تا میزبان خوبی برای آسیایی‌ها نباشند.
نصرالله سجادی نیز که سابقه 9 دوره سرپرستی کاروان‌های ورزشی ایران را در بازی‌های المپیک و آسیایی برعهده دارد از این موضوع انتقاد کرده است. او که در بازی‌های آسیایی 2014 اینچئون در سمت معاونت قهرمانی وزارت ورزش‌وجوانان دوباره در کاروان ورزش ایران حضور دارد در این خصوص به «شرق» گفت: «برای میزبانی یک رویداد مهم، امکانات سخت‌افزاری و امکانات پشتیبانی لازم است. درخصوص امکانات سخت‌افزاری هیچ موردی را نمی‌توان به‌عنوان نقطه‌ضعف کره‌ای‌ها مطرح کرد. کره‌ای‌ها استادیوم‌هایی برای این مسابقات ساخته‌اند که کاملا مطابق با استانداردهای جهانی است. از این حیث، میزبانی شایسته است اما درخصوص پشتیبانی نتوانستند میزبانی ایده‌آلی داشته باشند که البته با توجه به سیاست‌های شورای المپیک آسیا‎ نمی‌توان خرده زیادی به آن گرفت. سیاست شورای المپیک این بوده که شرایطی را فراهم کند تا ‎همه کشورها بتوانند میزبانی رویدادهای آسیایی را تجربه کنند‎ تا از این طریق به توسعه ورزش در این شهرها و کشورهای میزبان کمک شود‎. اینچئون هم در ردیف همین شهرهاست‎. موضوع دیگری هم که باید اشاره کرد مقایسه میزبانی کره و چین است‎. دوره قبل بازی‌های آسیایی در گوانگجو چین برگزار شد؛ ‎شهری که همه استانداردهای مسابقات را داشت و کشورش هم ‎دوسال پیش از آن، میزبان المپیک 2008 بود. هیچ دوره از مسابقات را نباید با چین دوره قبل مقایسه کرد‎. این کشور آنقدر استاندارها را بالا می‌گیرد که حتی اگر کره‌ای‌ها بهترین میزبانی را هم انجام دهند، باز هم به چشم نمی‌آید‎.»
میزبانی کره‌ای‌ها از بازی‌های آسیایی همه را کلافه کرده است. انگارنه‌انگار که اینجا سومین شهر بزرگ کره‌جنوبی، کشوری پیشرفته در آسیاست و مهم‌ترین رویداد ورزشی قاره کهن در آن برگزار می‌شود. نه به آن‌همه شوروهیاهویی که در مراسم افتتاحیه بازی‌ها از مردم دیده می‌شد و نه به این سکوت مطلقی که شهر اینچئون و حومه آن را فرا گرفته است؛ سکوتی آزاردهنده که همه از آن اسم می‌برند و حداقل اینکه ایرانی‌ها به آن عادت ندارند. حتی اگر ساعت‌ها در ترافیک‌های سنگین بزرگراه‌ها بمانی، یک صدای بوق هم نمی‌شنوی.
از سالن مسابقات و استادیوم‌ها که پایت را بیرون می‌گذاری کوچک‌ترین نشانه‌ای از برگزاری بازی‌های آسیایی نمی‌بینی.
تنها در یکی، دو خیابان نزدیک و منتهی به مرکز خبری بازی‌هاست که حال‌وهوا، ورزشی است و تردد خبرنگاران فضا را شلوغ کرده.
هرچند، فضای رسانه‌ای این مرکز خبری را هم نمی‌توان تحمل‌ کرد. پنج‌روز از شروع بازی‌ها گذشته و دیگر صدای خبرنگاران تمام کشورها درآمده. هیچ امکانات پشتیبانی‌ای نیست. برای رفتن به استادیوم و پوشش خبری مسابقات باید مدت‌ها در صف ایستگاه اتوبوس بمانی تا اتوبوس موردنظر بیاید. اگر هم یک دقیقه دیر در محل ایستگاه حاضر باشی راننده توقف نمی‌کند و اتوبوس خالی را با یک نفر هم شده به مقصد می‌رساند. کسانی هم که جا مانده‌اند باید دست در جیبشان کنند و با تاکسی‌ها به استادیوم‌های دورافتاده با مسافت‌هایی بین 20 تا 100کیلومتر بروند و در بهترین حالت ممکن، 60دلار ناقابل کرایه بدهند!
بی‌توجهی مسوولان برگزاری بازی‌ها به این موضوع، به قدری عرصه را برای اصحاب رسانه تنگ کرده که خبرنگاران ایرانی دوشنبه‌شب در اعتراض به این بی‌برنامگی، در مرکز خبری تجمع کردند. این اتفاق در حالی افتاد که کل گروه رسانه‌ای ایران ساعت 11:30 شب بعد از اتمام کار خود در مرکز خبری تا یک بامداد روز بعد در ایستگاه اتوبوس ماندند و هیچ مسوولی هم پیگیر این موضوع نبود که این افراد باید چطور خود را به دهکده برسانند. در همین رابطه، برخی نماینده‌های رسانه‌های خارجی نیز به ایرانی‌ها پیوستند و از نبود امکانات پشتیبانی گلایه کردند که در نهایت، پلیس منطقه مجبور شد یکی از اتوبوس‌هایی را که هیچ سرنشینی نداشت و بی‌جهت در ایستگاه مانده بود، در اختیار تجمع‌کنندگان قرار دهد تا به دهکده بروند.
ضعف کره‌ای‌های در مهیاکردن امکانات پشتیبانی تنها محدود به گروه‌های خبری نمی‌شود و ورزشکاران را هم در دهکده بازی‌ها دچار مشکل کرده است.
بی‌کیفیت‌بودن سرویس غذایی، نبود غذای ملل در دهکده و مسیرهای طولانی رفت‌وآمد به محل تمرین و مسابقات ورزشکاران را عصبانی کرده است.
کره‌جنوبی که تا پیش از این در سال‌های 1986 سئول و 2002 پوسان میزبان بازی‌های آسیایی بوده و در آن دوران به گفته کارشناسان ورزشی، به‌خوبی از عهده برگزرای این رویداد مهم برآمده، این‌بار، در سومین دوره تجربه برگزاری این پیکارها در اینچئون نتوانسته موفق عمل کند. بدون اغراق باید گفت کره‌جنوبی جزو معدود کشورهای پیشرفته در آسیاست که در هر زمینه‌ای از صنعت و پوشاک گرفته تا حوزه ورزش، بهترین امکانات سخت‌افزاری و مدرن را داشته که در دنیا هم زبانزد است اما این را به صراحت باید گفت که عقب‌ماندن آنها در فراهم‌کردن امکانات پشتیبانی که ذره کوچکی در برابر توانایی‌های بزرگ آنهاست، چشم‌بادامی‌ها را زیر سوال برده تا میزبان خوبی برای آسیایی‌ها نباشند.
نصرالله سجادی نیز که سابقه 9 دوره سرپرستی کاروان‌های ورزشی ایران را در بازی‌های المپیک و آسیایی برعهده دارد از این موضوع انتقاد کرده است. او که در بازی‌های آسیایی 2014 اینچئون در سمت معاونت قهرمانی وزارت ورزش‌وجوانان دوباره در کاروان ورزش ایران حضور دارد در این خصوص به «شرق» گفت: «برای میزبانی یک رویداد مهم، امکانات سخت‌افزاری و امکانات پشتیبانی لازم است. درخصوص امکانات سخت‌افزاری هیچ موردی را نمی‌توان به‌عنوان نقطه‌ضعف کره‌ای‌ها مطرح کرد. کره‌ای‌ها استادیوم‌هایی برای این مسابقات ساخته‌اند که کاملا مطابق با استانداردهای جهانی است. از این حیث، میزبانی شایسته است اما درخصوص پشتیبانی نتوانستند میزبانی ایده‌آلی داشته باشند که البته با توجه به سیاست‌های شورای المپیک آسیا‎ نمی‌توان خرده زیادی به آن گرفت. سیاست شورای المپیک این بوده که شرایطی را فراهم کند تا ‎همه کشورها بتوانند میزبانی رویدادهای آسیایی را تجربه کنند‎ تا از این طریق به توسعه ورزش در این شهرها و کشورهای میزبان کمک شود‎. اینچئون هم در ردیف همین شهرهاست‎. موضوع دیگری هم که باید اشاره کرد مقایسه میزبانی کره و چین است‎. دوره قبل بازی‌های آسیایی در گوانگجو چین برگزار شد؛ ‎شهری که همه استانداردهای مسابقات را داشت و کشورش هم ‎دوسال پیش از آن، میزبان المپیک 2008 بود. هیچ دوره از مسابقات را نباید با چین دوره قبل مقایسه کرد‎. این کشور آنقدر استاندارها را بالا می‌گیرد که حتی اگر کره‌ای‌ها بهترین میزبانی را هم انجام دهند، باز هم به چشم نمی‌آید‎.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.