|

اعطای جایزه «نغمه» به روزنامه‌نگار پیشکسوت

در اهمیت فریدون صدیقی بودن

روزنامه‌نگار است. یعنی درس روزنامه‌نگاری خوانده و مقاله‌نویسی کرده. گزارش و مصاحبه نوشته و سخت با خبر کلنجار رفته. گاهی‌وقت‌ها هم مثل این سردبیرهای خشک، با واژه‌های روزمره و کلمه‌های زاویه‌دار خبری کلی کلنجار رفته و خبری گوشه‌دار و تیز نوشته. اما آخرسر نوشته‌هایش را که می‌خوانی می‌بینی هرچیزی، هر واژه‌ای، هر کلمه‌ای انگار توی قلم این مرد جور دیگری می‌شود. یعنی گوشه‌های کلمات توی دستان این مرد گرفته می‌شوند، کند می‌شوند و نرم می‌شوند. وقتی خط‌به‌خط نوشته‌هایش را مرور می‌کنی، لابه‌لای سطرهایش یک‌جور حس ملایم و ناب انسانیت چرخ می‌زند. بعد انگار قلمش مثل این رهبران صبور ارکستر، نت‌های جانت را به رقص درمی‌آورد. خاصه اینکه دل بدهی به واژه‌هایش؛ واژه‌هایی که اعجاب حروفند؛ او قدرت این را دارد که همین حرف‌های معمولی الفبای فارسی را طوری کنار هم بنشاند که نوشته‌اش، خواندنی‌ترین یادداشت ممکن شود. او شاعر‌ترین روزنامه‌نگار عصر ماست؛ امکان ندارد که یادداشتی را از او بخوانید و در آن چند شعر ناب نیابید؛ شعرهایی که درست مانند خود او، جاری هستند در متن یادداشت و تلطیف‌کننده فضای نوشته‌هایش. همه اینها به کنار؛ فریدون صدیقی از جمله معدود روزنامه‌نگارانی است که جز حرفه‌اش روزنامه‌نگاری که آن را خوب بلد است، هم سینما را خوب می‌فهمد، هم ادبیات را و هم بازی‌های زبانی را. همه اینها هم هست که او را از هم‌عصرانش متمایز ساخته و هم‌کلامی با او را به یکی از لذت‌بخش‌ترین کارهای دنیا بدل کرده است؛ کافی است با او یک‌ چای بنوشید و با او هم‌کلام شوید، امکان ندارد حس رضایتی عمیق، بعد از این هم‌کلامی، سراسر وجودتان را فرانگیرد؛ حال خود حساب کنید کلاس‌های درس این استاد یگانه را و حال خوب شاگرد اوبودن را. فریدون صدیقی تمام نمی‌شود، او همیشه و در هرروز، متفاوت با روز قبل از آن است، او همیشه یک آس برای روکردن دارد و امکان ندارد در کار حرفه‌ای، از او یک کار تکراری ببینید یا توصیه‌ای گفته‌شده، بشنوید. این را حتما هیات انتخاب روزنامه‌نگار خوش‌آتیه آن سال‌های دور هم می‌دانستند که 40سال پیش، جایزه ویژه روزنامه‌نگار خوش‌آتیه سال‌های بعد را به او اعطا کردند. او می‌داند روزنامه‌نگاری چیست و مهم‌تر از آن این را هم می‌داند که روزنامه‌نگاری چه، نیست. مخاطب را خوب می‌شناسد و از نیازهایش آگاه است؛ اهل تعارف و ثنای بیهوده نیست اما ارزش کار خوب را خوب می‌داند و با تمام توان پشت کار خوب می‌ایستد. فریدون صدیقی یک راه است... همین.
روزنامه‌نگار است. یعنی درس روزنامه‌نگاری خوانده و مقاله‌نویسی کرده. گزارش و مصاحبه نوشته و سخت با خبر کلنجار رفته. گاهی‌وقت‌ها هم مثل این سردبیرهای خشک، با واژه‌های روزمره و کلمه‌های زاویه‌دار خبری کلی کلنجار رفته و خبری گوشه‌دار و تیز نوشته. اما آخرسر نوشته‌هایش را که می‌خوانی می‌بینی هرچیزی، هر واژه‌ای، هر کلمه‌ای انگار توی قلم این مرد جور دیگری می‌شود. یعنی گوشه‌های کلمات توی دستان این مرد گرفته می‌شوند، کند می‌شوند و نرم می‌شوند. وقتی خط‌به‌خط نوشته‌هایش را مرور می‌کنی، لابه‌لای سطرهایش یک‌جور حس ملایم و ناب انسانیت چرخ می‌زند. بعد انگار قلمش مثل این رهبران صبور ارکستر، نت‌های جانت را به رقص درمی‌آورد. خاصه اینکه دل بدهی به واژه‌هایش؛ واژه‌هایی که اعجاب حروفند؛ او قدرت این را دارد که همین حرف‌های معمولی الفبای فارسی را طوری کنار هم بنشاند که نوشته‌اش، خواندنی‌ترین یادداشت ممکن شود. او شاعر‌ترین روزنامه‌نگار عصر ماست؛ امکان ندارد که یادداشتی را از او بخوانید و در آن چند شعر ناب نیابید؛ شعرهایی که درست مانند خود او، جاری هستند در متن یادداشت و تلطیف‌کننده فضای نوشته‌هایش. همه اینها به کنار؛ فریدون صدیقی از جمله معدود روزنامه‌نگارانی است که جز حرفه‌اش روزنامه‌نگاری که آن را خوب بلد است، هم سینما را خوب می‌فهمد، هم ادبیات را و هم بازی‌های زبانی را. همه اینها هم هست که او را از هم‌عصرانش متمایز ساخته و هم‌کلامی با او را به یکی از لذت‌بخش‌ترین کارهای دنیا بدل کرده است؛ کافی است با او یک‌ چای بنوشید و با او هم‌کلام شوید، امکان ندارد حس رضایتی عمیق، بعد از این هم‌کلامی، سراسر وجودتان را فرانگیرد؛ حال خود حساب کنید کلاس‌های درس این استاد یگانه را و حال خوب شاگرد اوبودن را. فریدون صدیقی تمام نمی‌شود، او همیشه و در هرروز، متفاوت با روز قبل از آن است، او همیشه یک آس برای روکردن دارد و امکان ندارد در کار حرفه‌ای، از او یک کار تکراری ببینید یا توصیه‌ای گفته‌شده، بشنوید. این را حتما هیات انتخاب روزنامه‌نگار خوش‌آتیه آن سال‌های دور هم می‌دانستند که 40سال پیش، جایزه ویژه روزنامه‌نگار خوش‌آتیه سال‌های بعد را به او اعطا کردند. او می‌داند روزنامه‌نگاری چیست و مهم‌تر از آن این را هم می‌داند که روزنامه‌نگاری چه، نیست. مخاطب را خوب می‌شناسد و از نیازهایش آگاه است؛ اهل تعارف و ثنای بیهوده نیست اما ارزش کار خوب را خوب می‌داند و با تمام توان پشت کار خوب می‌ایستد. فریدون صدیقی یک راه است... همین.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.