|

مشکلات سینمای ایران، حل‌شدنی یا لاینحل؟

عسل عباسیان: سال‌هاست می‌شنویم سینمای ایران ناخوش‌احوال است. کسی اما نوش‌دارویی برای علاج دردهای سینما نمی‌شناسد. همه از بیرون گود می‌گویند لنگش کن اما پای عمل که برسد، پا پس می‌کشند. روزی که در تقویم به نام والای هنر هفتم مزین شده، حتما بهانه خوبی برای جبران کاستی‌های پیشین است. در روزهایی که هنرمندان به تدبیر دولت یازدهم از همیشه امیدوارترند، به همین بهانه سراغ پنج چهره سینمایی رفتیم تا آنها که در این وادی سر می‌کنند، از چالش‌های موجود بگویند و راه‌حلی اگر مدنظر دارند ارایه کنند. راه‌حل‌هایی که باید هرچه زودتر جامه عمل بپوشند، مبادا اغمایی دیگر، گریبانگیر سینمای ایران شود.

مهدی هاشمی . بازیگر
حکایت این روزهای سینمای ما، حکایت شعری است که می‌گوید: «شهری برون، پرهلهله وز اندرون چون مزبله» در سینمای ما ممیزی وجود دارد، محدودیت فضا برای فیلمنامه‌نویسی وجود دارد و مشکلات عدیده دیگری هم هستند، از جمله بحران اقتصادی که یکی از عوارضش این است که سناریست‌ها به قدر کافی برای نوشتن یک‌فیلمنامه زمان نگذارند، چون در نهایت دستمزد درخوری عایدشان نمی‌شود و به مرور کیفیت فیلمنامه‌ها افت چشمگیری می‌کند. از همه اینها که بگذریم، حتی اگر همه اینها حل شود و جلوی دوربین به بهترین استانداردها برسیم، انگار آنچه حل‌شدنی نیست، معضلات پشت‌صحنه سینمای ماست. یک زمانی فقط این موضوع گریبانگیر سریال‌ها بود اما این‌روزها سینمای ما هم دچارش شده.
با همه این مسایل و مصائب، سینمای ما ناگزیر است که به زحمت افت‌وخیز کند تا در نهایت چندسال یک‌بار فیلمی درخور توجه ساخته شود و در جشنواره‌های جهانی جایزه بگیرد. اما این جوایز دردی از سینما ما دوا نمی‌کند. اگر همه مشکلات و چالش‌های موجود را جمع کنیم و «بختک» بنامیم، این بختک طوری روی سر سینمای ما افتاده، که هر جایش را درست می‌کنیم، جای دیگرش عیب می‌کند.

سیدمحمد بهشتی . مدیر اسبق بنیاد سینمایی فارابی
به طور دقیق در جریان جزییات مسایل امروز سینما نیستم منتها آنچه در منظر عمومی می‌بینم، اوضاعی است که نسبتا آرام شده و در حال فراهم‌کردن زمینه‌ای برای ترمیم دوران تلخ گذشته است.
به گمان من سینمای ایران، امروز آماده می‌شود که یک جهش و شکوفایی ببیند و دوران جدیدی را شروع کند. همه اینها مستلزم این است که مدیریت کلان سینمایی و خود سینماگران مراقب باشند این فرصت از دست نرود. اهالی سینما باید بدانند که با تولیداتشان می‌توانند فضا را باز کنند و در عین حال مدیریت حال حاضر سینما هم باید بداند که نباید به وضع موجود بسنده کرد و باید دوران بهتری را طلب کند.
اگرچه هنوز ردی از فضای امنیتی گذشته در سینمای ما وجود دارد اما مدیران کنونی سینمایی باید تلاش کنند آن فضا به‌طور کلی برچیده شود و محیط سینما، محیطی واقعا فرهنگی و هنری شود، تا به مرور شاهد دوران شکفتگی مذکور باشیم.

هارون یشایایی . تهیه‌کننده
راه‌حل مشکلات عدیده امروز سینمای ایران، در یک فرمول خلاصه نمی‌شود. مجموعه‌ای از مشکلات گریبان سینمای ایران را گرفته است. شخصا چون امسال داور جشن خانه سینما بودم، دیدم که سناریوها چه قدر ضعف قصه دارند و فیلمنامه‌ها بسیار تکراری هستند. البته این فقط یکی از مشکلات موجود است که حتی اگر حل شود، بحران موجود چندان فروکش نمی‌کند. چالش‌های دیگری هم وجود دارند، مثلا اینکه اقتصاد سینما در این سال‌ها از هم پاشیده شده. از همه فیلم‌هایی که سالانه اکران می‌شوند، فقط بعضی فیلم‌ها به‌لحاظ اقتصادی موفقیت کسب می‌کنند و اکثر فیلم‌ها ناموفق هستند. واقعا نمی‌دانم که برای حل بحران کنونی، چه راه‌حلی وجود دارد.

ستاره اسکندری . بازیگر
به نظرم بزرگ‌ترین چالش کنونی سینمای ما، عدم تولید فیلم است. راه‌حل عبور از بحران ساده نیست. باید همه دست‌به‌دست هم دهیم تا فیلم‌های واقعی ساخته شود. متاسفانه امروز در سینمای ما تولید وجود ندارد و هیچ خط و خطوطی مرزهای سینمای ما را مشخص نمی‌کند. درواقع سیاستگذاری درستی ایجاد نشده و به قدری آشفتگی از سال‌های قبلی باقیمانده که هنوز خیلی زود است برای اینکه دنبال برقراری یک نظم در سینما باشیم و بتوانیم گذشته خود را احیا کنیم. امیدوارم دوباره متخصصین واقعی سینمای ایران فیلم بسازند، نه اینکه سینما جایی شود برای آدم‌های عرصه‌های دیگر، اعم از ورزشکاران و اهالی بازار!

یکتا ناصر . بازیگر
بزرگ‌ترین مشکل حاضر در سینمای ما شاید این باشد که هر ضابطه و قانونی بر اساس سلیقه شخصی افراد، حاکم می‌شود. هرچند سال یک‌بار با عوض‌شدن دولت‌ها و مدیران، همه این ضوابط و قوانین تغییر می‌کنند و سینماگران نمی‌توانند نسبت به اکران ساخته‌هایشان حتی اطمینان داشته باشند.
متاسفانه سینما به‌عنوان یک رسانه فرهنگی هیچ قدرتی ندارد. سلایق و روحیات مدیران در هر دوره‌ای، مناسبات سینما را به‌راحتی تغییر می‌دهد و افرادی نامتخصص وضعیت سینما را تعیین می‌کنند.
باید فضایی ایجاد شود تا هرکس در هر جایگاهی نتواند برای سینما تصمیم‌گیری کند و خود اهالی سینما تعیین‌کننده اصلی مناسبات درون آن باشند و به‌نوعی سینما را، اهالی‌اش در دست بگیرند. به نظرم سینماگران باید قدرتمندتر عمل کنند.





عسل عباسیان: سال‌هاست می‌شنویم سینمای ایران ناخوش‌احوال است. کسی اما نوش‌دارویی برای علاج دردهای سینما نمی‌شناسد. همه از بیرون گود می‌گویند لنگش کن اما پای عمل که برسد، پا پس می‌کشند. روزی که در تقویم به نام والای هنر هفتم مزین شده، حتما بهانه خوبی برای جبران کاستی‌های پیشین است. در روزهایی که هنرمندان به تدبیر دولت یازدهم از همیشه امیدوارترند، به همین بهانه سراغ پنج چهره سینمایی رفتیم تا آنها که در این وادی سر می‌کنند، از چالش‌های موجود بگویند و راه‌حلی اگر مدنظر دارند ارایه کنند. راه‌حل‌هایی که باید هرچه زودتر جامه عمل بپوشند، مبادا اغمایی دیگر، گریبانگیر سینمای ایران شود.

مهدی هاشمی . بازیگر
حکایت این روزهای سینمای ما، حکایت شعری است که می‌گوید: «شهری برون، پرهلهله وز اندرون چون مزبله» در سینمای ما ممیزی وجود دارد، محدودیت فضا برای فیلمنامه‌نویسی وجود دارد و مشکلات عدیده دیگری هم هستند، از جمله بحران اقتصادی که یکی از عوارضش این است که سناریست‌ها به قدر کافی برای نوشتن یک‌فیلمنامه زمان نگذارند، چون در نهایت دستمزد درخوری عایدشان نمی‌شود و به مرور کیفیت فیلمنامه‌ها افت چشمگیری می‌کند. از همه اینها که بگذریم، حتی اگر همه اینها حل شود و جلوی دوربین به بهترین استانداردها برسیم، انگار آنچه حل‌شدنی نیست، معضلات پشت‌صحنه سینمای ماست. یک زمانی فقط این موضوع گریبانگیر سریال‌ها بود اما این‌روزها سینمای ما هم دچارش شده.
با همه این مسایل و مصائب، سینمای ما ناگزیر است که به زحمت افت‌وخیز کند تا در نهایت چندسال یک‌بار فیلمی درخور توجه ساخته شود و در جشنواره‌های جهانی جایزه بگیرد. اما این جوایز دردی از سینما ما دوا نمی‌کند. اگر همه مشکلات و چالش‌های موجود را جمع کنیم و «بختک» بنامیم، این بختک طوری روی سر سینمای ما افتاده، که هر جایش را درست می‌کنیم، جای دیگرش عیب می‌کند.

سیدمحمد بهشتی . مدیر اسبق بنیاد سینمایی فارابی
به طور دقیق در جریان جزییات مسایل امروز سینما نیستم منتها آنچه در منظر عمومی می‌بینم، اوضاعی است که نسبتا آرام شده و در حال فراهم‌کردن زمینه‌ای برای ترمیم دوران تلخ گذشته است.
به گمان من سینمای ایران، امروز آماده می‌شود که یک جهش و شکوفایی ببیند و دوران جدیدی را شروع کند. همه اینها مستلزم این است که مدیریت کلان سینمایی و خود سینماگران مراقب باشند این فرصت از دست نرود. اهالی سینما باید بدانند که با تولیداتشان می‌توانند فضا را باز کنند و در عین حال مدیریت حال حاضر سینما هم باید بداند که نباید به وضع موجود بسنده کرد و باید دوران بهتری را طلب کند.
اگرچه هنوز ردی از فضای امنیتی گذشته در سینمای ما وجود دارد اما مدیران کنونی سینمایی باید تلاش کنند آن فضا به‌طور کلی برچیده شود و محیط سینما، محیطی واقعا فرهنگی و هنری شود، تا به مرور شاهد دوران شکفتگی مذکور باشیم.

هارون یشایایی . تهیه‌کننده
راه‌حل مشکلات عدیده امروز سینمای ایران، در یک فرمول خلاصه نمی‌شود. مجموعه‌ای از مشکلات گریبان سینمای ایران را گرفته است. شخصا چون امسال داور جشن خانه سینما بودم، دیدم که سناریوها چه قدر ضعف قصه دارند و فیلمنامه‌ها بسیار تکراری هستند. البته این فقط یکی از مشکلات موجود است که حتی اگر حل شود، بحران موجود چندان فروکش نمی‌کند. چالش‌های دیگری هم وجود دارند، مثلا اینکه اقتصاد سینما در این سال‌ها از هم پاشیده شده. از همه فیلم‌هایی که سالانه اکران می‌شوند، فقط بعضی فیلم‌ها به‌لحاظ اقتصادی موفقیت کسب می‌کنند و اکثر فیلم‌ها ناموفق هستند. واقعا نمی‌دانم که برای حل بحران کنونی، چه راه‌حلی وجود دارد.

ستاره اسکندری . بازیگر
به نظرم بزرگ‌ترین چالش کنونی سینمای ما، عدم تولید فیلم است. راه‌حل عبور از بحران ساده نیست. باید همه دست‌به‌دست هم دهیم تا فیلم‌های واقعی ساخته شود. متاسفانه امروز در سینمای ما تولید وجود ندارد و هیچ خط و خطوطی مرزهای سینمای ما را مشخص نمی‌کند. درواقع سیاستگذاری درستی ایجاد نشده و به قدری آشفتگی از سال‌های قبلی باقیمانده که هنوز خیلی زود است برای اینکه دنبال برقراری یک نظم در سینما باشیم و بتوانیم گذشته خود را احیا کنیم. امیدوارم دوباره متخصصین واقعی سینمای ایران فیلم بسازند، نه اینکه سینما جایی شود برای آدم‌های عرصه‌های دیگر، اعم از ورزشکاران و اهالی بازار!

یکتا ناصر . بازیگر
بزرگ‌ترین مشکل حاضر در سینمای ما شاید این باشد که هر ضابطه و قانونی بر اساس سلیقه شخصی افراد، حاکم می‌شود. هرچند سال یک‌بار با عوض‌شدن دولت‌ها و مدیران، همه این ضوابط و قوانین تغییر می‌کنند و سینماگران نمی‌توانند نسبت به اکران ساخته‌هایشان حتی اطمینان داشته باشند.
متاسفانه سینما به‌عنوان یک رسانه فرهنگی هیچ قدرتی ندارد. سلایق و روحیات مدیران در هر دوره‌ای، مناسبات سینما را به‌راحتی تغییر می‌دهد و افرادی نامتخصص وضعیت سینما را تعیین می‌کنند.
باید فضایی ایجاد شود تا هرکس در هر جایگاهی نتواند برای سینما تصمیم‌گیری کند و خود اهالی سینما تعیین‌کننده اصلی مناسبات درون آن باشند و به‌نوعی سینما را، اهالی‌اش در دست بگیرند. به نظرم سینماگران باید قدرتمندتر عمل کنند.





برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.